John Wayne is nooit een grote naam geweest in de dancehall. Ja, één week in 1985, toen 'Call the police' uitkwam, zijn version van Sleng Teng. Maar wie had er in die dagen géén version van Sleng Teng? Zeker geen 'legendary singer' dus zoals sommige nochtans gespecialiseerde media melden, eerder een one hit wonder met een riddim die minstens 100 hits heeft opgeleverd.

John Wayne was een man van de Waterhouse-posse, in roerige dagen ook wel eens Firehouse genoemd. De Waterhouse-sound werd vooral gekenmerkt door de slepende vocalen en klankimprovisaties ('Toetoetweng!') van Michael Rose, Hugh Mundell, Don Carlos, Junior Reid en Yami Bolo. Maar Wayne was een rechttoe rechtaan toaster, redelijk monotoon zelfs, amper te onderscheiden van veel vergeten collega's. In mijn collectie schittert hij één keer: op de 12" 'Jamming in the streets' van Sugar Minott op Wackies. 

In het standaardwerk 'Dancehall - The Rise of Jamaican Dancehall Culture' van Beth Lesser staan alleen foto's van John Wayne, eentje met Junior Reid, een andere op een fiets voor de luidsprekers van King Jammys. Hij draagt een gele short, een witrood gestreept mouwloos hemdje en een ronde rode muts met een zwarte bol 'pon top. Een janet, zou de echte John Wayne zeggen, maar die is dan ook nooit in Jamaica geweest.

Nog dit: het is niet duidelijk of de Jamaicaanse John Wayne ook echt zo heette, maar de kans is zeker niet onbestaande. De 'echte' Clint Eastwood heeft de Clint Eastwood van General Saint ooit voor de rechter gedaagd maar kreeg geen gelijk. Er bleek wel degelijk een Jamaicaanse Clint Eastwood te bestaan, geen revolverheld maar een toaster.