'Ras For A Reason' van Midnite: ik heb het nummer nog nooit ergens anders gehoord dan thuis op mijn eigen installatie, of die enkele keer dat ik het zelf gespeeld heb op een soundsystem. Het is mijn favoriete Midnite tune, een nummer dat me destijds, in 2003, tot tranen toe beroerde toen ik het voor de eerste keer hoorde. En nu weerklinkt het hier, bij onze aankomst in The Lion House, op het halfopen terras dat tegelijk dienstdoet als bar, zitruimte en restaurant. Het uitzicht is overweldigend, een typisch Jamaicaans landschap van heuvels en dalen met wilde, woekerende begroeiing, en hier en daar een huis of een kleine community. Links de uitlopers van Ocho Rios, en daarachter de zee, eindeloos ver. Er waait een aangenaam briesje over het terras. We zitten een paar honderd meter boven zeeniveau en de temperatuur is hier een stuk draaglijker dan beneden in de stad. Het is hier ook heerlijk rustig in vergelijking met Ochi, waar haast elke dag een of twee cruiseschepen aanleggen en duizenden dagjestoeristen de toch al zo bedrijvige stad overspoelen. Het heeft ons ongeveer een half uur gekost, op de aanhoudend stijgende Breadnut Hill, om die drukte te ontvluchten. Als je zelf geen wagen hebt, blijf je hier best een paar dagen zitten, toch als je je niet blauw wil betalen aan taxi's. Een enkele rit kost 45 US dollar, de munt die in deze toeristische regio minstens even courant gebruikt wordt als de Jamaicaanse dollar. De zogenaamde route taxis die overal in Jamaica rondrijden en passagiers oppikken waar ze passeren, zijn een stuk goedkoper: 120 Ja of 1 US dollar.
"We krijgen hier regelmatig resort refugees over de vloer," zegt Oli (Oliver), de Zwitsers-Britse medeuitbater van The Lion House. De lokale rastaman Mahlon heeft dit prachtige huis laten bouwen, samen met zijn Schotse vrouw Lizzie. "Resort refugees zijn mensen die al enkele dagen verblijven in een resort in Ochi en het daar niet meer uithouden. Ze ontvluchten hun gevangenis en vinden hier voor een paar uurtjes de rust en de vibes die ze daar moeten ontberen."
Dat zoeken wij hier ook, na enkele drukke dagen in Kingston, een lange autorit door St. Thomas, het hele oostelijke eiland rond, en een kort verblijf in Port Antonio. Geen strand, geen arts & crafts, geen nachtleven, maar wel een prachtige locatie, felle groene, rode en gele kleurvlakken en de Lion of Judah in al zijn glorie, ook op de nummerplaat van Mahlon's 4x4. De kamers dragen namen als Roots, Natural Mystic, Zen of Africa. Wij slapen in Morning Light, een kamer aan de achterkant van het gebouw waar de zon 's ochtends al vroeg binnenvalt, met een gigantisch terras en een even indrukwekkend uitzicht als op het gemeenschappelijke terras een verdieping hoger. Geen tv (waarom wel?), mooie badkamer. Een basic slaapplaats is dit niet, maar die zijn er al genoeg in Jamaica. Wij stellen ook prijs op ons comfort, maar dan graag zonder overbodige luxe en de noodzakelijke beperkingen van grote hotels en resorts. En zonder het publiek dat daar verblijft natuurlijk, uit een heel ander hout gesneden dan wij, met heel andere wensen en verwachtingen.
Op culinair gebied bijvoorbeeld. Het eten in The Lion House, 's morgens en 's avonds, is strictly vegan en strictly organic. Ackee (zonder saltfish maar even lekker bereid), callaloo, avocado, rijst met bonen, zoete aardappel, plantaan, kool, okra, en bij het ontbijt uiteraard een groot bord vers fruit, ananas, mango, banaan, papaja, guave… Allemaal zelf gekweekt of lokaal aangekocht. On the side bami of festival. Het lekkerste wat Jamaica te bieden heeft, liefdevol bereid en geserveerd. Ook niet basic, I know, maar wel duurzaam toerisme, geworteld in de lokale gemeenschap. Ital vital.
Hier hoeft niets meer. Ik zet me in een zetel op het terras met een boek bij de hand maar het uitzicht en vooral de muziek (een evenwichtige selectie van oude en recente roots, van grote en kleine namen) volstaan om me in een staat van volstrekte tevredenheid te brengen. Dat, en een lekkere spliff natuurlijk, want die mag ik hier gewoon opsteken. Dat mocht ook in de meeste andere guesthouses waar we verbleven hebben maar nergens voelde ik mij meer op mijn gemak dan in The Lion House, waar het er gewoon bij lijkt te horen.
Ik hoor van Oli dat er in die zetel al vaker gasten tot rust zijn gekomen. Gewoon vier dagen blijven zitten en chillen. Een totaal oververhitte Amerikaan is zelfs eens drie weken gebleven. Ik kan me er iets bij voorstellen.
Tussen de boeken vind ik een exemplaar van 'The Promised Key', het boekje van Leonard 'The First Rasta' Howell (zou iemand dat hier ooit uitgelezen hebben?) en het veelbelovende 'Bangarang At Carnival', ondertitel: 'Sex And Scandal Climax In The Heat Of Jamaica's Carnival'. Ik lees het flutromannetje in een paar uur uit. Wel een aanrader voor wie eens een andere kant van dit land wil leren kennen, en vooral een ander soort mensen dan rasta's, sufferers en rude boys.
De host van de bar in Lion House is overigens I-Sure, een kleinzoon van Prof-I, de nyahbinghi warrior die hier vlakbij woont. Nog een reden waarom dit voor ons, op dit moment, de ideale verblijfplaats is. Keep it in the rasta family.
De volgende dag nodigt Oli me uit voor een wandeling door de vallei achter Lion House. Hier heeft hij samen met Keemo, Sam en Michael een pad uitgehakt in de jungle, naar Zwitsers model, zigzaggend en met rotsige verstevigingen, eerst naar beneden, dan weer steil naar boven. Het moet een hels werk geweest zijn en dat blijkt ook wanneer we halverwege Keemo tegenkomen, die bezig is met het vrijmaken van een nieuw pad. Achter hem doemt een muur van ondoordringbaar groen op. Mij staat het zweet al in de schoenen van de korte beklimming.
Het is een stevige wandeling maar we worden beloond met enkele prachtige uitzichten en de nabijheid van eeuwenoude bomen en planten. En we breien een vervolg aan onze reasoning van de avond voordien, twee witte Europeanen die reggae en Rastafari in hun hart dragen, en daar ook naar proberen te leven. Dat we een paar wederzijdse kennissen blijken te hebben, was al voorbestemd toen we hier aankwamen en ik Midnite hoorde.
In de namiddag arriveren er daadwerkelijk een paar resort refugees. Een Amerikaans stel heeft een driver ingehuurd en komt een kijkje nemen in het guesthouse dat op Booking.com zulke mooie reviews krijgt (die ook ons naar hier hebben gelokt). Ze drinken een Red Stripe, nemen een paar foto's en vertrekken weer. Ze hadden nochtans best wat rust kunnen gebruiken.
Voor alle duidelijkheid: wij hebben gewoon betaald voor ons verblijf in Lion House, en ik heb met Oli en Mahlon ook geen enkele afspraak gemaakt. Het was gewoon een heerlijke ervaring, positive vibrations all over, en daar wilde ik u graag over vertellen. Mocht u ooit in de buurt komen en op zoek zijn naar logies met de zegen van Ras Tafari (en de beste muziek op het eiland), Lion House is the place!
Foto's: © Lion House & Jah Shakespear
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
