R.I.P. Joseph 'Jo Jo' Hookim, vader van Channel One

Mijn dochter kwam vorige maand terug uit Londen met een fantastische verzamelaar van Pressure Sounds: 'Drum Sound - More Gems From The Channel One Dub Room 1974 To 1980'. Los van mijn eerste reflex als vader ("Goed opgevoed!") bracht de muziek me terug naar de begindagen van mijn reggaeverslaving. Ik kickte vooral op dub en dan kon je in die tijd niet om Channel One heen.

De studio was eigendom van de broers Ernest en Joseph Hookim (Hoo Kim), vroeger actief in de branche van speelautomaten. In 1975 kreeg Channel One een upgrade van vier naar zestien sporen, een ingreep die de reggae revolutionair zou veranderen. Mooi bruggetje ook naar de naam van de studioband die Jo Jo Hookim bij elkaar had gebracht om de nieuwe sound te creëren, The Revolutionaries, geheel in lijn met de militante attitude die de zelfbewuste rasta's zich eigen hadden gemaakt. Op de hoes van 'Revolutionaries Sounds Vol.2', een van mijn allereerste en nog altijd favoriete dub-LP's, staat het iconische beeld van Che Guevara, met één kleine aanpassing: op zijn pet staat het logo van Well Charge, een van de labels van Channel One.

Militant waren volgens een jonge David Rodigan (die de liner notes mocht schrijven) ook de rim shots van Sly, "…sounding like gun shots.". Hij noemde The Revolutionaries The Skatalites van hun generatie, een band die een nieuw tijdperk aankondigde in de Jamaicaanse muziekgeschiedenis. Sly Dunbar en Ranchie McLean (bas) zaten eerder in Skin, Flesh & Bones. Robbie Shakespeare was de bassist van The Aggrovators, de huisband van Bunny 'Striker' Lee, hoewel hij daar ook samenspeelde met Sly en andere muzikanten die hun opwachting maakten bij The Revolutionaries. Het waren beide wisselende gezelschappen. Soms zat Santa Davies achter de drums. Ranchie en George Fullwood waren stand-in voor Shakespeare. Ansel Collins speelde vaak piano, op percussie hoorden we meestal Sticky, Skully en Sky Juice. Prominent aanwezig ook waren de blazers: Tommy McCook en Herman Marquis op saxofoon, Vin Gordon op trombone, Bobby Ellis op trompet.

Het waren vooral Studio One riddims die The Revolutionaries opnamen, op aangeven van Jo Jo Hookim. Dat leverde hem aanvankelijk behoorlijk wat kritiek op maar algauw deed iedereen het. Als die oude riddims tot vandaag herkauwd, hermixt en gepimpt worden, hebben we dat te danken aan Hookim. Maar die nieuwe dubs hadden wel een glorieuze dimensie, veel ruimtelijker en kleurrijker dan reggae ooit geklonken had. Dat was in grote mate de verdienste van Sly en engineers Ernest Hookim en Stanley 'Barnabas' Bryan, die iedere tune perfect afwerkten.

Ook de beat was nieuw. Beïnvloed door de disco die toen hoogtij vierde, introduceerde Sly Dunbar onder de typerende tegentijd (gitaar, toetsen) en de tijdloze baslijnen van Robbie Shakespeare het four-to-the-floor patroon in de reggae, zoals dat nog altijd de dienst uitmaakt in dance en EDM. De flying cymbals van Bunny Lee, die dub groot hadden gemaakt (in combinatie met de toverkrachten van King Tubby) moesten plaats maken voor een nieuwe stijl die "rockers" werd gedoopt. Ook de naam van de beste reggaefilm ooit, gemaakt in 1977 en inderdaad vernoemd naar de sound die de dancehalls had veroverd.

Ik leerde Channel One kennen via de dub (ook in mijn top 3: 'Negrea Love Dub', een productie van Linval Thompson, gemixt door King Tubby) maar het gros van die tunes is ooit verschenen in de "originele" versie, gezongen of instrumentaal. In 1976 verzamelden Mighty Diamonds hun beste nummers op de plaat 'Right Time', die werd uitgebracht door Virgin Records. Het betekende meteen ook de internationale doorbraak van de rockers sound, die de reggaecharts tot diep in 1979 zou beheersen.

Na de moord op hun broer Paul trokken de broers Hookim zich grotendeels terug uit de muziekwereld. De jongere Kenneth Hookim nam de draad in de jaren '80 weer op maar heeft nooit zoveel succes gekend. Channel One bleef intussen wel de meest geliefde studio in Kingston, waar onder meer Sly & Robbie en producer Henry 'Junjo' Lawes vele honderden tunes opnamen. In mijn platenkast is geen studio zo sterk vertegenwoordigd, met platen van zowat al mijn favoriete zangers en groepen. En veel dub, superieure dub die ik veertig jaar later nog altijd hoor in... welja, de dub. En nu ook bij mijn dochter.

Joseph 'Jo Jo' Hookim verloor op 20 September 2018 de strijd tegen leverkanker. De Channel One veteran werd 76.