Bomboclat 2017 was effectief een bomboclat festival

Onder een stralende zomerzon op de nationale feestdag is het aan onze Dancehall Punk om de festiviteiten te openen. Met zijn laatste album 'Umanizm' deed Uman zijn bijnaam alle eer aan, maar met de band die hij rond zich vormde om de zomerfestivals te toeren, is het repertoire strictly reggae: naast klassiekers als 'Le Fou Du Roi' en 'Tiens Toi Droit' ook pareltjes uit de nieuwe plaat zoals 'Sensimilia' en 'Pas de Justice, Pas de Paix'. De chemie is er tussen Uman, de band en de achtergrondzangeres! Ze zorgen ook voor een vleugje Franse chanson, en nemen daarbij geen blad voor de mond met zeer kritische teksten. Uiteraard eindigt Uman op deze 21ste juli met het legendarische 'Bienvenue en Belgique' (gebaseerd op 'Welcome to Jamrock').

We moesten ons haasten om op tijd te komen voor zijn optreden, samen met enkele tientallen andere festivalgangers; tijd om het terrein te verkennen, voeten in het zand. De food truck hoek biedt een voldoende gevarieerd aanbod met de gekende thaïs, kebabs, crêperies en andere. In de Kids Corner zien we twee immense opblaasbare glijbanen oprijzen. Vervolgens arriveren we in de Nah Mean Dancehall, die omringd is door grote containers als bescherming tegen de wind en om de akoestiek te verbeteren. Een groot zandkleurig dekzeil overdekt het geheel, enkele sfeerlichten en een goed geluid: de ideale ingrediënten voor drie dagen dancehall sound system natuurlijk, maar evengoed verschillende andere stijlen die u onmiddellijk aan de zon doen denken: soca, afrobeat, latin bass, coupé-décalé, enz. Van de sets die ik zag, waren die van Cromanty, Rakka en DJ Drigao op hoog niveau, ze lieten de feestvierders zweten als runderen. De tent liep nooit leeg, zelfs niet tijdens de optredens op het hoofdpodium. Eén ding is zeker: een groot deel van het jonge en zeer uiteenlopende, en vooral vrouwelijke publiek, kwam hier hoofdzakelijk om te dansen, dansen en nog eens dansen.

Het concert van Verse Ital, nog steeds vroeg op de dag, laat weinig indruk na, het moet gezegd dat er weinig variatie in zijn shows zit. Het duurt tot 19h eer het vooraan volloopt voor het volgende optreden, Agent Sasco aka Assassin, vergezeld van de Dub Akom Band.  We brachten al vaker verslag van hem uit, en voor mij is hij één van de meest complete artiesten en een top entertainer. Of het nu gaat over explosieve dancehall of zeemzoete reggae, met zijn fenomenale stem vindt hij de perfecte balans, en houdt steeds contact met zijn publiek.

Stonebwoy is een Ghanese dancehall en afro-pop artiest die over heel wat fans beschikt en ook de muziekindustrie wist te overtuigen, getuige daarvan de BET Award die hij in 2015 ontving voor Beste Internationale artiest van Afrika. Zijn concert begint zeer energetisch en dancehall gericht, maar door de vele impro's en te lange nummers, verliezen we vrij snel de aandacht, en begint het publiek zich te vervelen en verspreiden. Op het einde krijgen we wel nog enkele goeie tunes van Stonebwoy en zijn crew, maar dan is het schip al gezonken.

Na de gebruikelijke drie kwartier durende podiumwissel verschijnt opnieuw Dub Akom om de hoofdact van de avond te begeleiden: Konshens. Ze zijn het gewoon om met hem te spelen, toch lijkt het concert onvoldoende voorbereid. Waar een Konshens de massa helemaal ontketent in het begin van zijn show met verschillende van zijn hits, verliest hij zich vervolgens al te vaak in langdurende, vertragende tirades, onder meer ter herdenking aan zijn vorig jaar overleden broer Delus. Konshens heeft ook een selector meegebracht om enkele nummers te backen die hij... playbackt! Konshens scoorde misschien enkele punten, hij weet het publiek echter niet meer te overtuigen, maar gelukkig blijft de festivalsfeer hangen.

Op zaterdag creëert Quantum Café vibes voor zo'n vijftiental aanhangers voor de regen met bakken uit de hemel valt. Bijna gelijktijdig met de terugkeer van de zon betreedt Skarra Mucci het podium met... Dub Akom Band. De Dancehall President, zoals zijn laatste album luidt, doet zijn uiterste best om op deze tweede dag het Bomboclat festival terug op gang te trekken en het uitgezwermde publiek bijeen te brengen. Tegelijk zanger en acteur, balancerend tussen grapjes en clash lyrics, levert hij een entertainende show.

Na introductie door de MC van dienst, is het de beurt aan de tengere maar sterke Sara Lugo, de jonge Duitse zangeres die heel wat bekendheid wist te verwerven, niet in het minst door haar samenwerkingen met artiesten als Protoje en Kabaka Pyramid. Moeilijk voor mij om dit concert te beoordelen, omdat ik niet ze hou van haar stem en stijl, maar ze verzekert de aanwezige fans van een stevige show, samen met de goed gerodeerde backing band.

Randy Valentine, het grote, jonge talent dat daarop volgt, staat voor het eerst met live band (Boomrush uit Duitsland) op een Belgisch festival. Hij opent met 'Lock Me Up' en neemt de massive mee in een intiem concert, ondanks de grootte van het podium. Hij laat heel wat van zijn populaire songs links liggen en kiest voor eerder voor een diepgaander lover's rock repertoire, waarbij zijn stem het best tot zijn recht komt. Hoe dan ook kan hij niet anders dan eindigen met 'Light It Up' op de Taxi riddim: "We a go light that up Bomboclat!"

De hemel blijft bewolkt en spuwt wat motregen voor Romain Virgo, last minute uitgenodigd om de Congolees Fally Ipupa te vervangen, die omwille van politieke redenen geannuleerd werd. Romain Virgo is ondertussen een gevestigde waarde en stem, nooit hoorde ik iemand negatief praten over één van zijn optredens. Geruggesteund door zijn eigen band, met een excellente saxofonist, werkt hij quasi zonder ademhalen zijn indrukwekkende lijstje hits af. Wanneer het stopt met regenen en de zon er weer doorkomt, zorgt de hemelsblauwe lucht op het einde voor nog meer magie bij de altijd sterke Romain Virgo.

Tenslotte is het opnieuw aan Dub Akom Band, voor hun allereerste optreden met Charly Black, zonder voorafgaande repetitie. Met het zien van de DJ tafel, spookt meteen het doembeeld van het concert van Konshens daags voordien door ons hoofd, maar hier wordt de rol van de DJ beperkt tot de vocale backs van Charly Black, die een kwalitatieve show neerzet, zoals zijn voorgaande passages in België (steeds op sound system). Hij brengt relatief weinig nummers (welgeteld 14 in één uur), maar heeft over duizend technieken om te improviseren en het publiek te vermaken: mix, one-drop, het uitnodigen van dancehall queens op het podium, en de confrontatie met een danser uit het publiek, het uitdelen van T-shirts en CD's, en natuurlijk heel wat pull-ups. Charly Black belichaamt de dancehall: energetisch, hardnekkig, gevarieerd... en dit alles met een goede saus slackness erover. Jammer dat zij stem soms verdwijnt in het tumult van de muziek, maar hij weet het publiek hoe dan ook te overtuigen.

Het festival kende nog een vervolg op zondag met muziek uit alle uithoeken van de wereld, naast natuurlijk reggae, met als headliner Anthony B. De aanvankelijk aangekondigde Etana gelaste uiteindelijk haar hele tournée af. Ik was van mijn kant reeds voldaan na de eerste twee festivaldagen, en ben blij dat ik mijn steentje kon bijdragen aan de eerste editie van Bomboclat, dat met een uitstekende organisatie de reggae, en dan vooral de dancehall, in brede zin verbindt.

Foto's: © Seetru Photography

Vertaling: Rubi Roots