Fat Freddy's Drop doet De Roma ontploffen!

De warm-up van MC Slave (8e lid van Fat Freddy's Drop) loopt te einde, de deuren van De Roma gaan dicht, het publiek is ongeduldig, de show kan beginnen.

Het podium is nog in duister gehuld als een digitale bass line de zaal begint te overspoelen en dan ontploffen de kopers en floept het licht aan: it's skankin' time! Joe Dukie neemt de micro ter hand en begint met enkele klassiekers van de band. Dan vertraagt het tempo dat meer dubby wordt, een aanstekelijke bass line; als het aantal bpm (die ik op ongeveer 60 schat) niet zo laag was, zou het zelfs doen denken aan UK garage. Maar dat is niet belangrijk: de alles op zijn doortocht meeslepende groove is er, de techniek is top, de sound soepel, ideaal voor deze barokke zaal. Tijd om een eerste single te droppen uit hun nieuw album 'Bays', het rootsy '10 Feet Tall'. Fat Freddy's Drop is vooral een improvisatieband, wat trombonist Hopepa ons goed doet verstaan. Beeld je een soort Ricky Gervais in die een solo op koper begint in een driedelig pak en eindigt in zijn ondergoed… ook dat is improvisatie!

De sfeer evolueert dan naar rhythm and blues tot Jetlag Johnson ons met zijn gitaarsolo meesleept naar bijna psychedelische regionen à la Jimmy Hendrix. En net als je denkt dat je alles gehoord hebt, verrast Fat Freddy's Drop met een nieuwe snaar die ze hebben toegevoegd op hun muziekboog (ik weet ook wel dat een muziekboog maar één snaar heeft, maar een beeld hoeft niet altijd aan de realiteit te beantwoorden) in de vorm van een excursie in de deep house/techno, wat velen op het eerste gezicht zal bevreemden, maar wat een logische vervolg is in deze muzikale reis. Uiteindelijk heeft het niemand ontgoocheld, te oordelen naar de après-concertconversaties.

Fat Freddy's Drop bewijst (moet het nog gezegd?) dat ze overal thuis zijn; een wendbaar, efficiënt en impulsief podiumbeest, daar waar hun albums eerder relax en bedachtzaam zijn. Alweer een geslaagde test voor deze fijne Nieuw-Zeelandse band!

Vertaling: Jozef Weyn