Black Uhuru sluit Reggae Paasmarathon af in mineur

Wie mij kent, weet dat ik de voorbije 30 jaar zelden of nooit voor het einde van een concert vertrokken ben. Gisteren in De Roma was het zover. Ik kon het niet meer aanhoren, de erbarmelijke sound, de middelmatige versies van grote klassiekers, en nog het minst Duckie Simpson als leadzanger.

Ik was eigenlijk ook niet van plan om te komen. Black Uhuru zonder Michael Rose en Sly & Robbie, dat is als U2 zonder Bono en The Edge, de Rolling Stones zonder Jagger & Richards, The Beatles zonder Lennon & McCartney. Duckie Simpson mag dan al medeoprichter zijn van Black Uhuru en de rechten op de naam beheren, hij is altijd maar een backingvocalist geweest. Zijn muzikanten benaderden in De Roma ook op geen enkel moment het niveau van Sly & Robbie. De nog altijd frisse sponji sound van de 80ies kwam er nooit uit, mede omdat de klankman zijn werk niet deed. Waar we de bas van Robbie Shakespeare hadden moeten horen, klonk nu alleen wat diffuus gerommel. De drums leken ergens uit een telefooncel te komen en de toch al hinderlijke gitaarsolo's en veel te nadrukkelijke synths klonken nodeloos hard. Wij hebben in deze zaal ook Groundation gezien en dat klonk wel perfect, daar kon het dus zeker niet aan liggen.

Andrew Bees is als leadzanger (sinds 2009) uiteraard ook nooit concurrentie geweest voor Michael Rose, zong zonder enige bezieling en begon al in het eerste nummer met goedkope publieksspelletjes. In het midden van het podium stond een zangeres, Kay Starr. Zij moest allicht de herinnering aan Puma levend houden maar die stond als backingzangeres nooit centraal vooraan en ze waagde zich zeker niet aan fletse slackness om het jonge volkje te behagen. Ook Duckie Simpson hield zich vroeger bewust op de achtergrond, de perfecte tweede stem voor Rose, maar voelt zich nu geroepen om lead te zingen. Dat kan hij dus niet en in die tijd, vijf te lang uitgesponnen tunes, had de band op z'n minst nog een paar classics van de oude Black Uhuru kunnen spelen.

Na een klein uur showtime had ik amper 4 songs herkend (Party in session, I love King Selassie, What is life en Emotional slaughter) en dat heeft niet met mijn gevorderde leeftijd te maken. Of hebt u de laatste 20 jaar nog een nieuwe plaat gekocht van de Black Uhuru? Dat net voor dit concert zoveel volk kwam opdagen, is een beetje triest. Hopelijk beschouwen de vaste Roma-gasten en andere gelegenheidsbezoekers deze avond niet als de norm in reggaeland. Wij zijn echt wel beter gewend. De reden waarom we toch kwamen kijken, was de support act van Black Uhuru. Ook Onesty leed onder de rampzalige klank en haar poppy reggae lijkt beter aan te slaan in Jamaica dan op het thuisfront. Maar ze stond er wel op dat grote podium, met een band en een backingzangeres die haar tunes alle eer aandeden. Onesty zingt beter dan ooit en straalt kracht en vertrouwen uit. Ze had het publiek misschien even kunnen toespreken in het Nederlands, het zou haar wat meer aandacht en sympathie opgeleverd hebben. Maar dit had natuurlijk wel internationale allure. Hopelijk kan Onesty straks ook mee naar de festivals. Daar zal in elk geval de klank beter zijn. En hopelijk ook Black Uhuru.