Ziggy Marley laat AB vollopen en meezingen

Geen typische reggae massive dinsdagavond in de AB, eerder een mainstreampubliek, vertrouwd met de geplogenheden van een popconcert, en dat was ook wat Ziggy Marley serveerde. Hij maakt muziek en staat op het podium als een volwaardige singer-songwriter, met netjes afgewerkte nummers, een onberispelijke band, af en toe een gitaarsolo, en geen gezeur over wiet of rastafari. 'Love is my religion' zingt hij in een van de beste nummers die hij ooit op plaat zette. Ook dat zou je mainstream kunnen noemen, de manier waarop deze rastaman zijn overtuiging vertaalt naar een breder publiek. Vandaar ook zijn oprechte engagement in de milieubeweging en de strijd voor de erkenning van hennep als universeel cultuurgewas. Check 'Wild and free', het duet dat Ziggy enkele jaren geleden opnam met wietstrijder Woody Harrelson, en in Brussel een van de highlights. Voor zover de schaduw van Bob daar al enige ruimte voor liet.

Van alle Wailers en zonen Marley die de wereld rondtoeren, staat Ziggy het verst van zijn vader en het dichtst bij de mainstream, en dat is geenszins neerbuigend bedoeld. Reggae is nog altijd het fundament van zijn muziek maar hij heeft het genre door de jaren heen verrijkt met pop, rock, country, folk en dance. Bob legde destijds een gelijkaardig parcours af. Ook hij vervreemdde zich daarmee van de Jamaicaanse scene en kreeg aanvankelijk zelfs kritiek omdat hij de 'klassieke' reggae zou verraden. Het verschil is dat de rest van de wereld toen nog open lag voor het nieuwe ritme. Veel meer nog dan Damian en Stephen (die ieder op hun manier dichter aanleunen bij de Jamaicaanse scene) moet Ziggy tot vandaag optornen tegen een legende. Hij doet met veel stijl, vakmanschap en vooral enthousiasme, verdient daarvoor in de muziekgeschiedenis eigenlijk ook meer erkenning dan die enkele hitjes uit de jaren 90 (Tomorrow People, Conscious party, Look who's dancing) maar live zijn het als vanouds de nummers van Bob waar het publiek op zat te wachten.

Goed, die hits werden herkend en flardgewijs meegezongen, maar zeker niet onthaald op de uitbundige reacties en ontroerende samenzang (toch weer kippenvel) die de songs van vader Marley losmaakten bij het publiek: 'Lively up yourself'¸ 'Is this love' en een briljante mash-up van 'War' (met toevoeging van religie als verdelende factor naast ras) en 'Get up stand up'. Terwijl 'Love is my religion' toch ook een fantastische opener was, de nieuwe tune 'I don't want to live on Mars' (een liefdeslied voor Moeder Aarde) een zalige funky arrangement meekreeg en ook het aanstekelijke 'Reggae in my head' ons helemaal happy maakte. 'Sunshine' was pure pop, 'Revolution' strakke, dreigende roots. Met de anti-depri tune 'I get up' en 'True to myself' onderstreepte Ziggy zijn positieve, optimistische livity. Geworteld in Jamaica, gerijpt in Amerika. 'Fly rasta': rastafari slaat de vleugels uit en reikt de hand naar de wereld. Ook de titelsong van Ziggy's nieuwe album is een eigenzinnig statement van een topzanger, meer mainstream dan Bob Marley ooit geweest is maar daarom niet minder hoogstaand en belangrijk.

En dan afsluiten met een doorleefde versie van 'Justice', een final call om komaf te maken met onderdrukking en onrechtvaardigheid. Dit was een uitstekend popconcert.

Foto: Rik De Blick