Dordrecht kleurt rood-geel-groen met Reggae Central XL: the Festival

De deuren gingen open om vier uur maar het was wachten op Al Campbell voor het grote publiek kwam opdagen. Op het hoofdpodium, de Power stage zie ik eerst OneWorldBand, een zeskoppige reggaegroep uit Rotterdam. Ze brengen een mix van eigen nummers: Recession time en Only Jah Know, en covers zoals War van Bob Marley. Lead vocal STAGGAH heeft dankzij zijn lichte hese stem een timbre dat perfect past binnen de setting waarin de band speelt. Jammer dat de mixings van de geluidstechnicus te wensen overlaat. De bassline van de basgitarist overstemt percussie en keyboard volledig. Dit geldt ook voor de backing vocal terwijl deze af en toe met de lead vocal in harmony probeert te zingen.

OneWorldBand vermeldt op zijn website dat ze vaak ingeschakeld worden als backingband. Ook op Reggae Central XL: the Festival is dit het geval. Na hun eigen show spelen ze samen met de Jamaicaanse artiest Likle Mystic. Gehuld in een satijnen pak dat de Jamaicaanse vlag vertegenwoordigt, start de energieke zanger aan zijn show. Zijn songs zijn vanaf de eerste noot niet verstaanbaar, waardoor het moeilijk is om te begrijpen waarover de zanger zingt. Terwijl dit minder het geval is bij de nummers die hij via het YouTube-kanaal vrijgeeft. Verder nog bestaan zijn chorussen voornamelijk uit de klanken ooohhhh aaaahhhhh, wat het me niet echt overtuigt om zijn show verder uit te zien. Een positieve noot in dit verhaal is dat zijn riddims ritmisch goed onderbouwd zijn. Bij sommige van zijn riddims is het dan ook een must dat de blazerssectie hierin uitgevoerd wordt door blazers en niet door een keyboard.

Hierna verruil ik de Power stage voor de Talent stage waar The World District Band net van start gaat. De sound die de zeskoppige band voortbrengt, doet meteen denken aan de Amerikaanse band SOJA. Vergelijkende elementen zijn bijvoorbeeld de gitaar distortion, die regelmatig aan bod komt doorheen het concert. Verder heeft één van de vocal leads de zangtechnieken van Junior Kelly  nauwgezet bestudeerd. De techniek komt enkel bij een aantal nummers maar tot zijn recht. Met hun tweede nummer – op de Real Rock riddim - komt de band op gang. De gitarist waagt zich eveneens aan een paar zanglijnen, maar aan zijn verkrampte lichaamshouding voel ik dat er iets mis is, houdt de zanger zich in of kan zijn stem de hogen noten niet dragen? De vraag wordt snel beantwoord, want na een aantal minuten zingt de gitarist in falsetto en gaat het als een fluitje van een cent. De band heeft zeker potentieel om een goede band te worden, maar er is nog werk aan de winkel. Wanneer beide zangers in harmony of elkaar afwisselen, krijgt bijvoorbeeld het geluid dat ze voortbrengen meer body.   

Net als in de Power stage kampt de Talent stage met geluidsproblemen.

De volgende artiest die zijn opwachting maakt, is Al Campbell. Om het wachten aangenamer te maken, draait de Belgische King Flashman, ook wel bekend als Ras Feel verschillende tunes pon the decks. Bovendien druppelt het publiek binnen om de artiest te bewonderen. Ook leuk is dat er voor de rokers een aparte ruimte beschikbaar is die uitkijkt op het podium zodat je je concert niet hoeft te missen!

De veteraan Al Campbell, die zijn carrière eind jaren zestig startte, opende zijn show met een aantal klassiekers zoals: Turn me loose, Going The Wrong Way, Oversize man, enz. Zijn stem is nog steeds dezelfde als back in the days. In tegenstelling tot andere big artists verzorgt hij degelijk zijn stem, want zijn zeemzoeterige stem zet het publiek nog steeds aan tot het dansen. Na een poos vertelt hij het publiek het volgende: "[We are going] back to the channel one days, when music was still music." En zingt vervolgens de nummers Take a ride, Jah Army, Bad Boy enz.

Tussendoor zingt hij nog covers van onder meer van Justin Hinds en andere tijdgenoten. Het publiek geniet volop van zijn nummers. Maar de vraag is of Campbell zelf heeft genoten van zijn publiek en stage performance? Het lijkt alsof de zanger weinig zin heeft om te performen wat te merken is aan de zovele stops die hij in het concert inbouwt. Op het einde zingt hij nog een bisnummer en verlaat dan het podium.

Ik ga nog even langs bij Leah Rosier die net het nummer Like a lioness inzet op de Talent stage. De zaal vult zich snel met concertgangers. De zangeres is een van de finalisten van de Rototom Reggae Contest Europe. Zij en de band amuseren zich volop wat een positief effect geeft bij het publiek. Rosier staat vocaal niet echt sterk. Haar deejayings-skills zijn veel beter dan haar zangstukken. Na haar nummer Make a Nice mix op de Ganja Farmer riddim verlaat ik de zaal.

De grote zaal zit nu afgeladen vol en skankt op de nummers van reggaeartiest Ras Midas. Hij is voornamelijk bekend van zijn album Rastaman in Exile. Op die plaat vind je nummers zoals Kudea-A-Bamba, Rain & Fire, Rastaman in Exile, enz. Omdat zijn nummers afkomstig zijn uit de jaren tachtig heeft Asham Band onder leiding van Wim 'Radics' Verbruggen de nummers in een hedendaags jasje gestoken. Wie Ras Midas nog aan het werk wil zien, zal weer even moeten wachten, want dit was zijn enige concert in Europa.

Tegelijkertijd met het concert van Ras Midas is er in de Talent stage een freestyle bezig. Een bekende onder hen is de Benelux Reggae Contest-winnaar Rapha Pico, die later op de avond nog een muzikaal intermezzo brengt. De microfoon wordt steeds doorgegeven binnen het publiek wat voor muzikale hoogstandjes opleveren. Dordrecht heeft zeker nog undiscovered talent zitten. Aansluitend neemt Rapha Pico het podium, waarbij zijn stemgeluid iets weg heeft van Sanchez.

Anthony Johnson is al een heel eind ver als ik opnieuw de Power stage binnenwandel. Samen met King Flashman zingt de zanger, afkomstig uit de stal van King Stur Gav, een hele hoop Studio One klassiekers van onder meer de Heptones. Van zichzelf brengt hij de tunes zoals Everyday is a Gunshot en Feel like dancing. Net als Al Campbell beheerste de zanger zijn stem nog perfect. De setting waarin Johnson die avond optreedt is volgens de soundboys onder het publiek de Original soundsystem style.King Flashman en de zanger zorgen met zijn tweeën voor een heus Rub a dub party.

Aansluitend volgt dan nog Earl 16 die het publiek opzweept met nummers zoals reggae music. Skylarking van Horace Andy en Get up, Stand up van Bob Marley passeren eveneens de revue. Het publiek danst samen met Earl 16 en de Belgen Unlisted Fanatics, Saimn I en Moonshine Horns de nacht in.

Reggae Central XL: The Festival heeft nog maar net de deuren gesloten of de organisatoren Lorenzo en Bas bieden het reggaepubliek opnieuw al wat lekkers aan. Op 3 mei programmeren ze op dezelfde locatie als het festival Rapha Pico & The Roots Rockers, The Mystic Band en Culs Cults (ES)!