Verse iTal, Rapha Pico & Roots Rockers win superior Benelux Reggae Contest

Wahwahsda, in 2011 winnaar van wat toen nog de Benelux-poule van de European Reggae Contest was, geeft binnenkort een afscheidsconcert maar heeft de wereld intussen wel verblijd met een uitstekend album. Sunrockers won in 2012 de eerste echte Benelux Reggae Contest, is nadien One Root geworden en speelt donderdag in Brixton, Londen. Iron Ites (2013) opende vorig jaar met verve Reggae Geel. Om maar te zeggen dat deze talentenjacht wel degelijk haar vruchten afwerpt.

Met de uitbreiding naar Duitsland en Frankrijk kende de BeneluXXL Reggae Contest dit jaar een record aantal inschrijvingen. Daar zat heel veel kwaliteit tussen, een hoogstaande finale was na de uitgebreide preselecties al bij voorbaat gegarandeerd. En die hebben we ook gekregen, met drie bands die een plaats verdienen op de festivals, zelfs hoger op de affiche dan als openingsact.

Maar dat zal het in eerste instantie wel worden voor Rapha Pico & The Roots Rockers, de winnaar van deze derde BRC. Zorg dan in elk geval dat u op tijd bent in Geel want Nederland heeft na al die jaren eindelijk nog eens een klassieke rootsreggaegroep gebaard. Met een charismatische zanger, zoon van Djeynah Delbety, die de oudere lezers zich misschien nog herinneren van Revelation Time, de band die eind jaren 80 regelmatig optrad met voetballer Ruud Gullit in de gelederen. Djeynah, afkomstig van Martinique, stond ooit ook op het podium in Antwerpen, met Ras Fire, in een memorabele tribute to Bob Marley. Nu geeft hij zijn zoon guidance en advies, en verzorgt het geluid.

Bob Marley is ook het grote voorbeeld van Rapha als zanger en songschrijver. Hij straalt een gelijkaardig charisma uit, heeft dat ietwat rauwe, klagende stemgeluid en zingt verheffende nummers over vrede, liefde, rechtvaardigheid en spirituele kracht. Ik onthoud vooral 'Everyday', een hit in wording als u het mij vraagt. The Roots Rockers is zondermeer een groep van topmuzikanten, en twee zangeressen die de I Threes naar de kroon steken. Ze spelen klassiek gestroomlijnde reggae, denk aan Third World en Steel Pulse, mooie en vooral beloftevolle referenties.

Vader en zoon waren onlangs in Kingston, waar ze opnames hebben gemaakt in Tuff Gong, en samenwerkten met notoire muzikanten als Dean Fraser en leden van Pentateuch. Wellicht kan het mooie prijzenpakket van de Benelux Reggae Contest (optredens, studiotijd, management...) de carrière van Rapha Pico & The Roots Rockers een beslissende boost geven.

Die hadden we ook met veel plezier Junior Kenna & Fiyah Nation Band gegund. Hun frisse, eigentijdse sound sluit aan bij de ontwikkelingen in Jamaica, new roots with a lickle touch of rock en r'n'b. Dat leverde een paar spectaculaire tunes op, Ziggi Recado meets Protoje, en Junior Kenna (zoon van Ken Dread, nog een naam die we onthouden uit de Nederlandse reggaescene in de 80ies) toonde zich misschien wel de beste entertainer van de avond. Met veel geslaagde publieksinteractie, ook hij gesteund door een voortreffelijk vrouwelijk koortje. Meer nog dan Rapha Pico & Roots Rockers wist hij zich het verplichte nummer 'Rudeboy shufflin' (Israel Vibration) helemaal eigen te maken. Als jurylid hoefde ik gelukkig niet te kiezen: van mij hebben beide bands evenveel punten gekregen.

En hoe had ik Jamaican Jazz Orchestra ooit minder punten kunnen geven? 10 geschoolde muzikanten, met vier prominente blazers, de muziek netjes uitgeschreven op blad. Mooie composities en arrangementen, jazz op het hoogste niveau maar evengoed ska en rootsreggae, in het fascinerende openingsnummer met een zweem van nyabinghi. Onwillekeurige associaties met het latere werk van The Skatalites, Cedric Brooks, Sabebe en Dave Hillyard. Het was de plaat 'Below the bassline' van Ernest Ranglin die gitarist Wouter 'Wowie' Rosseel (tevens vast lid van Pura Vida) inspireerde om deze groep muzikanten rond zich te verzamelen. Het rootsgevoel vertolkt door een jazzcombo. 'In een rokerige nachtclub' volgde dan vroeger vaak als plaatsaanduiding maar die bestaan tegenwoordig niet meer. Tenzij er reggae op het programma staat natuurlijk. Andere rook maar wel perfect in tune met de muziek.

Saimn-I had er wat mij betreft niet eens bij gehoeven. 'Face reality' ('Exodus' goes jazz) is op zich al een intrigerend nummer, en 'Rudeboy shufflin' zou ook zonder vocals de beste uitvoering van de avond geweest zijn, met die heerlijke blazers. Wel een goeie, krachtige zangeres in de achtergrond. Ik zou haar meer uitspelen dan Saimn-I, die toch een beetje moet uitkijken voor overexposure.

Geen afgetekende winnaar bij de bands, wel instant duidelijkheid bij de MC's. Fullany combineerde zijn typische singjaystijl met enkele nieuwe commerciële tunes, een
 voorproefje van de nieuwe plaat die hij voorbereidt. Puppasonic maakte indruk met zijn Franstalige speedraps maar geen hond die hem verstond, en toch wat monotoon. Het verschil met Verse iTal was groot. Een nieuw geluid, nieuwe beats en ritmes, van roots tot dubstep, conscious lyrics, geheel in lijn met de nieuwe roots uit JA. Very versatile indeed maar wel uitermate ital, zoals het anagram van zijn naam al doet vermoeden. Great ganja tune ook, de flow en dynamiek van Alborosie en door zijn afkomst (Trinidad & Tobago) een  zeer herkenbaar Caribisch (zeg maar Jamaicaans) accent. Dezeman verdient een live band achter zich.

Er viel nog meer te genieten zaterdag. Een boeiende masterclass van Dubmatix, bijgewoon door amper vier (4) geïnteresseerden. Een vrolijke set van Tippa Irie, al lang niet meer het schriele ventje van weleer maar wel nog altijd bedreven in de speedrap stijl jaren 80, toen het allemaal niet snel genoeg kon gaan. Tippa is bij mijn weten ook de eerste reggae-artiest die ons attent maakt op het rookverbod, en dat dat nu stilaan wel overal wordt nageleefd. Misschien moeten we daar stilaan toch eens over nadenken.

En het eten van Mama Suzie niet vergeten! Iedere keer hetzelfde en toch iedere keer weer even lekker. (Geen gesponsorde boodschap.)

Foto Rik De Blick