BeneluXXL Reggae Contest: weinig Beljam in de halve finales

De uitbreiding naar Duitsland en Frankrijk heeft haar effect niet gemist. Drie Duitse bands en twee Franse MC's dingen straks mee naar een ticket voor de finale. Maar het zijn toch vooral de Nederlanders die scoren dit jaar. Hoewel ook dat weer relatief is. De artiesten hebben hun wortels op verschillende continenten. Neem de Amsterdam Faya Allstars, opgericht in 2010 en in blijde verwachting van een eerste album 'All minorities are the majority', met muzikanten uit  Holland, Suriname, de Antillen, Uruguay en Armenië. Faya in dub begint als een rocktrack en krijgt dan een latin flavour. Een mooie instrumental maar wel met boertige meezingregels. En dat geldt nog meer voor de ska tune Mandela.

Ook Bagjuice komt uit Amsterdam maar maakt een heel ander soort reggae. Fomo is dubby rockers afgewisseld met rocky one drop. Kung Fu heeft een lange meditatieve intro, en mondt uit in een zware dub met etherische percussie, een beetje in de stijl van The Arabs (Prince Far-I).

Empress Black Omolo (Den Haag) heeft een Keniaans paspoort en verrast ons met een krachtige, zelfbewuste stem die het midden houdt tussen Jah9 en Queen Ifrica, met een Afrikaanse ondertoon. Pressure is een van de mooiste tracks uit deze preselectie. In Hot like fyah rapt de Empress even goed als haar Jamaicaanse collega's, begeleid door een subtiele dancehall riddim met Spaanse gitaar.

Jamaican Jazz Orchestra (foto), de enige Beljam band die naar de halve finales gaat, klinkt minder jazzy dan de naam doet vermoeden. Mooie jazzy arrangementen, dat wel, met een schitterende solo op trompet in Face reality en vocals van Saimn-I. Opletten voor overexposure. Echt bijzonder is het op de duur niet meer. Het Orchestra stuurde ook nog een lekkere dub in als hidden track en On the rocks hoeft niet onder te doen voor het betere werk van Ernest Ranglin. Ook een beetje salonreggae dus maar live is Ranglin in elk geval nooit te versmaden.

De vader van Junior Kenny is Ken Dread, een van de weinige Hollandse reggaetalenten in de jaren 80 en 90. Surinaams-Indonesische roots, een naam die terecht doet denken aan Junior Kelly, en een degelijke band. De aangekondigde vrouwelijke backing vocals horen we nog niet maar die zullen er straks zeker bij zijn.

Niasony is een Kempendochter. Kempen in Duitsland, en geboren in Congo, dat wel. Ze heeft een zalige stem die in de 'UFO Walter Mix' van het zeer aanstekelijke skadeuntje Nasina perfect tot haar recht komt. Wat mij betreft de beste tune die ik tot dusver gehoord heb. Ook Koluka  is een ijzersterk nummer, in een geheel eigen stijl, gebackt door Jin Jin, een band die eerder al Sebastian Sturm, Kiddus I en Pablo Moses begeleidde. Ik kijk nu al naar het debuutalbum van Niasony, 'Afroplastique'. Mijn favoriet voor de eindzege.

Ook Number ONE (Original Natural Enemy) komt uit de buurt van Keulen, maar werd geboren in Ivoorkust. Jah is my driver zou van Burning Spear kunnen zijn (hij heeft trouwens een song met dezelfde titel), in een productie van Alpha Blondy. Vibration klinkt wat funkier, wat Afrikaans ook, Spear blijft de belangrijkste referentie.

Amerikaanse invloeden horen we bij Rapha Pico & The Roots Rockers, een groep Nederlanders met roots in Martinique en Suriname. Rapha Pico heeft zijn debuutplaat opgenomen in Tuff Gong en stond op het podium met ondermeer Vivian Jones, Julian Marley en Proteje. Maar zijn sound is te gelikt, reggae met popallures.

Riddimculcha (Keulen) is de zoveelste springerige euroreggaeband met een Afrikaanse zanger. Ik zit er al lang niet meer op te wachten. Roots Creation uit Enschede daarentegen maakt reggae naar mijn hart, ingetogen roots die wat doet denken aan One Root (de winnaars van 2012), met exquise blazers en een driekoppig vrouwelijk koortje. 'Time of excuses' is een topsong, samen met Empress Black Omolo's 'Pressure' de mooiste in deze preselectie.

Over de 10 MC's kunnen we kort zijn. Wat opvalt is dat hun inzendingen nog nauwelijks verschillen van de muziek die de bands ons hebben bezorgd. Amsterdammer Leo Tan, de Franse rapper Ousmane en onze eigen Puppasonic zijn de enige èchte MC's in het strijdperk, met Daddy Clean a.k.a. Polyvalent MC als runner-up. Vooral Ousmane maakt indruk, met twee tracks die het beste verenigen van Uman en Panache Culture. Brusselaar Puppasonic & Radikal Sound (uit Parijs) pakken uit met een bijzondere version van 'Smoking my ganja' ('Sonnez l'alarme') in een faster than fast style. Beste MC-track van allemaal! 'Cours Bomboclath' is slecht opgenomen en drijft eerder op een hiphopritme.

De enige artiest die in tune is met de sound of now in Jamaica heet Verse iTal, een zanger (en amper MC) uit Trinidad die tegenwoordig in Den Haag woont. 'Never hurt' is een ganja tune die zo op IrieFM zou kunnen, ergens tussen Damian & Protoje. 'Spring water' noemt hij zelf een 'classic love song' en daar kunnen we het alleen maar mee eens zijn. Sweet & nice, met fijne backing vocals en subtiele steeldrums.

Bredda Marcus (43!) hebben we onlangs in Dordrecht gezien, als supprt act van Earl 16. Zingt even goed als Gentleman maar mist diens power en charisma. En waarom die autotune in zijn inzending? Fullany probeert het voor de zoveelste keer en Leah Rosier moet mij nog altijd overtuigen.

En dat geldt ook voor onze eigen Mickey B. Een schat van een vrouw, loving & conscious, maar haar teksten zijn te ambitieus en overvloedig. Teveel woorden en zinnen, geen regels die bijblijven. Te veel message en te weinig groove. Find it is gebouwd rond een plastic riddim, alsof de Casio nooit is weggeweest. Deze dame verdient betere songs èn muzikanten.

En nu op naar de finale van de BeneluXXL Reggae Contest, op 29 maart in Petrol De keuze is aan u, de publieksjury. Stem hier voor uw favoriete artiest.