Luciano & Cocoa Tea: 2 big guns of reggae @ Petrol

Blij om de roots generation nog eens samen te zien, met opvallend veel Afrikanen in de house. Luciano en Cocoa Tea zijn in het moederland mateloos populair, veel meer nog dan hier, waar de glorieperiode van beide zangers toch al een tijdje voorbij is. Dat hoor je ook aan hun repertoire: het dubbelconcert in de Petrol was één lange trip down memory lane, met name de 80ies (Cocoa Tea) en de 90ies (Luciano), gespreid over twee non-stop medleys van hits.

Maar dat is nog geen garantie voor een hoogstaand concert. De onbekende, Jamaicaanse Step By Step band kon niet tippen aan de groep van Dean Fraser die Luciano in de tweede helft van de jaren 90 begeleidde, noch aan zijn eigen Jah Messenger Band. Met Coco Tea voelden de muzikanten zich al iets beter op hun gemak maar diens riddims zijn ook iets minder veeleisend. Luciano valt net zo goed terug op Studio One maar zijn songs en arrangementen hebben niet toevallig twee classic albums opgeleverd, zoals Cocoa Tea er nog nooit eentje gemaakt heeft.

Uit die twee platen, 'Where there is life' en 'The Messenger' komt ook het gros van de tunes die Luciano op deze toer vertolkt. Een feest van herkenning dus, inclusief de flikflak tijdens 'Never give up the fight' (zij het al iets meer Sergio-gewijs dan in zijn jonge jaren) en het veelvuldig aanroepen van de Allerhoogste. Nieuw was het deejayen. DJ Lucie, met diezelfde volrijpe stem maar dan talkative style. Nice. De twee zangeressen klonken alsof ze in een klein doosje zaten, een beetje zoals het geluid voor de show, toen Lion Paw Movement ten dans speelde. Leuk om zoveel enthousiast volk te zien achter de knoppen maar in de zaal was de sound crap. Het spaarzame MC-werk herinnerde mij aan de eerste keren dat Belgische deejays de microfoon ter hand durfden nemen, zo rond 1980, een beetje primitief nog maar ook zeer ontwapenend.

Mooi moment: de ode van Luciano aan Nelson Mandela, èn aan Bob Dylan, voor het gepaste lied: 'Knocking on heaven's door'. The Messenger nam afscheid met een pompende versie van 'Lord give me strength', verweven met flarden 'Old time religion' (country) en 'When the saints' (ragtime). Step By Step had het er wat moeilijk mee maar de songs, de stem en het charisma van Luciano volstonden ruimschoots om het publiek te overtuigen.

Het was al na enen toen de band Bob Marley's 'Rastaman chant' inzette, sinds enkele jaren de het vaste openingsnummer van Cocoa Tea. Prima keuze, wij zingen mee, maar niet de hele 10,12 minuten, en niet telkens opnieuw. En waarom later nog eens een twee Marley-tunes, en nog een? Als je zelf tientallen hits hebt gescoord, hoef je geen beroep doen op het werk van anderen, hoeveel respect Cocoa Tea ook mag koesteren voor de king of reggae. Er zijn al genoeg Marleys die het werk van hun vader over de wereld verspreiden.

Voor de rest opnieuw veel foundation riddims, bekende meezingers en een enkele recente song ('Biological warfare', zoals het gros van de nummers halverwege al onderbroken voor losse kreten en publieksspelletjes.) De stem van Cocoa Tea is ook niet meer wat ze geweest is. Het zuivere is er wat af, het onschuldige ook. Ik heb het einde niet afgewacht (lange dag geweest) maar verneem uit welingelichte bron dat Cocoa Tea nadien ook geen verrassende dingen meer gedaan heeft.

Diezelfde bron wist ook dat Bangarang Sound de tent na 2 uur nog behoorlijk aan het dansen heeft gekregen, dit keer wel met goed geluid, en dat nog later Crucial Alphonso uitpakte met een zalige dubset van overwegend eigen materiaal. Een mens kan niet alles zien in het leven.