Protoje & Indiggnation Band tekenen voor beste reggaeconcert van het jaar

Ik heb Protoje voor de eerste keer gezien in Kingston, in de yard van 12 Tribes of Israel, de grootste en meest invloedrijke organisatie in de geschiedenis van rastafari. Ken Boothe was er ook die avond, en Marcia Griffiths. Niet als sterren maar omdat ze rasta zijn, en jong waren toen Dr. Vernon Carrington (Prophet Gad) de 12 Tribes op de sporen zette, op de trein richting Zion. Haast in de letterlijke zin: de eerste grote golf rasta's die in de jaren 70 in Shashamane, Ethiopië arriveerde, was daar op instigatie van Gad.

Om maar te zeggen dat Protoje als rastaman in goed gezelschap verkeert. Hij speelde die avond met een gelegenheidsbandje, aangevuld met een paar rastadrummers, maar zonder synths en noemenswaardige versterking. Het hoogtepunt van de korte set was Who dem a program, een gloednieuw nummer dat zich meteen in mijn hersens nestelde, en er sindsdien ook altijd prominent is blijven zitten. Toen de Indiggnation Band de tune woensdagavond inzette, maakte mijn hart een sprongetje dat mij meteen weer terugbracht naar dat feest bij 12 Tribes. Ook al omdat de boodschap van het nummer getuigt van helder inzicht en autonoom denken, van waarachtig rasta consciousness.

En het was lang niet het enige hoogtepunt van de show. Take control, Dread, Hail rastafari, Rasta love, Shot by love, Not a marihuana song: deze man kan al een behoorlijke greatest hits serveren. Oude riddims heeft hij daar amper voor nodig - ik herkende Rockfort Rock, iets van Black Uhuru en uiteraard Inglan' be nice van Ini Kamoze, door Protoje zo cool geparafraseerd in Kingston be wise. Zijn teksten zijn minder bijbels en allegorisch dan die van de vorige rastageneraties maar nog altijd doordrongen van de liefde voor Ras Tafari, en met een diep bewustzijn van vreugde en lijden, geworteld in het echte leven. Deze man zingt of singjayt geen clichés maar creëert nieuwe zinnen en ideeën. 'Roots reality lyrics' zijn het, de volgende stap in de evolutie van rastafari. Protoje is zeker niet de eerste artiest die daarvoor kiest maar voorlopig wel de meest overtuigende.

Dat heeft hij in grote mate te danken aan zijn producer Don Corleon, die erin slaagt om een authentieke nieuwe roots sound te ontwikkelen, en live aan zijn 5-koppige band. Die verheft de toch al ijzersterke tunes naar een nieuw niveau, een geluid dat we in de reggae nog niet gehoord hebben, met gitaarwerk dat naar Jimi Hendrix lonkt (inclusief op de rug en met de tanden spelen) en episch opgebouwde dubs die de nummers de allure geven van heuse rockklassiekers. Niet zomaar lang uitgesponnen riddims maar fonkelende jams waar vroeger Sly & Robbie het patent op hadden. Sly & Robbie, Ini Kamoze, Black Uhuru (niet toevallig 2 acts die hun faam te danken hebben aan de riddim twins): dat zijn de muzikale referenties van Indiggnation (ja, met dubbele g). Daar pikt die nieuwe rootsgeneratie de draad nu weer op, midden jaren 80, toen de reggae bijna van de ene dag op de andere gedigitaliseerd werd, en muzikanten plots buitenspel kwamen te staan. Ik had me er ook al bij neergelegd dat echte, organische rootsmuziek in Jamaica wellicht nooit meer zou gemaakt worden (zij het gelukkig wel in de rest van de wereld). Maar kijk: Chronixx, Jah9, Kabaka Pyramid, Protoje, en zeker ook de Marley's beseffen dat de Jamaicaanse pop nu lang genoeg geterroriseerd is door elektronische beats en puberale teksten. Het is weer tijd voor de muziek die Jamaica groot heeft gemaakt, roots & culture, muzikaal en inhoudelijk.

Protoje had twee uitmuntende zangeressen meegebracht, die op het einde van de avond een open doekje kregen voor een verbluffend stuk Get up stand up en een even mooie uitvoering van Buju's Hills and valleys. Maar de strafste stem van de avond kwam uit een donker hoekje, waar de ritmegitarist niet alleen op schitterende wijze de andere stemmen uit Protoje's combinations voor zijn rekening nam (Kymani, Romain Virgo, Ini Kamoze...) maar ook de schijnbaar gesampelde vocale effecten in de mix. Wat een stem! Je zou bijna denken dat hij de platen van Kymani (èn Damian) Marley heeft ingezongen, zo akelig dicht benadert hij hun vibe. Ik zei het al: in alle opzichten een topshow, een stuk beter nog dan op Reggae Geel voorbije zomer, en ik heb het gevoel dat Protoje nog kan en zal groeien. Het was in elk geval van Luciano geleden, midden jaren 90, dat een jonge Jamaicaanse zanger mij nog zo sterk ontroerd heeft, en vooral blij gemaakt. 

Foto: Rick De Blick