Reggae Geel 2013: new time & age

Wat een gedaanteverandering! De main stage stond waar vroeger de hoofdingang was, de Bounce Dancehall-tent in de buurt van de eertijdse backstage. Ook in de Skaville ging het feest voor het eerst het hele weekend door, niet verstoord of onderbroken door activiteiten op de andere podia. Zelfde continuïteit in de 18" Corner, de enige stage die zijn plaats behouden had, en zeker overdag een dankbaar toevluchtsoord voor de zinderende hitte. The Yard was misschien het podium teveel, wegens al te veel alternatieven, maar er was in die uithoek van het festivalterrein wel van alles te beleven, van Kempische yard comedy, lezingen en interviews tot dansles en een experimentele performance van reggaeduizendpoot Saimn-I.

En zo maakte Reggae Geel voor het eerst echt zijn motto waar: Catch a vibe. Je kon inderdaad kiezen welke vibe je het best beviel, en je kon je daar ook helemaal in onderdompelen. Het terrein was 4 hectare groter dan vorig jaar, je moest wat langer stappen, maar daarvoor kreeg je dan ook de nodige afzondering, zonder overlapping met andere muziek. Hulde aan de organisatie voor deze radicale maar goed doordachte herschikking van het terrein, die ook de veiligheid en de bereikbaarheid van alle plekken ten goede kwam. De camping bleek beveiligd, zij het wel andermaal te klein. Er moest inderhaast een nieuwe wei worden geopend. De vrouwentoiletten waren slecht gespreid. Maar laten we dat beschouwen als constructieve kritiek.

More fire!

Gelukkig werkte ook het nieuwe veiligheidsplan perfect. Vrijdagavond is Reggae Geel namelijk ontsnapt aan een kleine ramp. Het iconische schilderdoek dat al sinds jaar en dag het hoofdpodium siert, vloog na het optreden van Marcia Griffiths plots in brand. Te dicht bij de lampen gehangen wellicht en even leek het of ook het dak van het podium vlam zou vatten. Maar tegen dan was de brandweer al gearriveerd, via de ook al nieuwe doorgangswegen. Het programma liep twee uur vertraging op maar er was voor de rest gelukkig weinig schade.

Het programma was toen ook al helemaal omgegooid. Barrington Levy had zijn vliegtuig gemist (klassiek excuus) en Iba Mahr kreeg de eer om het hoofdpodium te openen. Gebackt door Dubtronic Band, met wie hij een paar tunes heeft opgenomen en eerder als samenspeelde in Jamaica, focuste de zanger op zijn rootswerk, en minder op zijn love tunes. Geen hond die hem kende, en Iba Mahr kreeg het publiek dan ook niet aan het zingen. Cool vibes toch, onder een toen nog brandende zon.

Marcia Griffiths & Asham brachten vooral covers, geen 'Steppin' out a Babylon' of nieuwere tunes (buiten 'Automatic' uit 2010), en op het einde een handvol nummers van Bob Marley. En ze deden dat vlekkeloos, alsof ze al jaren samenspelen. Marcia had haar eigen koortje meegebracht maar voor de rest stond er dus een onvervalste Belgische band op het podium, een combinatie die we amper 5 jaar geleden nog niet voor mogelijk hadden gehouden. We hebben Marcia Griffiths al beter horen zingen, de jaren beginnen door te wegen, maar dit is nog altijd de onbetwiste queen of reggae, mèt haar 'number 1 band', iets wat we haar nog nooit hebben horen zeggen.

Het was al na middernacht toen Cutty Ranks en Ruff Cutt Band het podium betraden. Wij hadden Cutty nog nooit gezien, en hij ontgoochelde niet. Een no-nonsensshow  van een ouder wordende rude boy, met een handvol memorabele hits en enkele nieuwe tunes. Nice.

'Mad, sick, head no good!' Bounty bevestigde meteen zijn reputatie als topper in de dancehall en zorgde voor een strakke, sterke show. Hij staat bekend om het toasten maar koos er toch voor om z'n show te beginnen met redelijk wat reggae riddims. Leuk, maar niet waar de fans op zaten te wachten en Bounty heeft zeker niet de beste zangstem. Gelukkig schakelde hij al snel een versnelling hoger en bracht helemaal wat het publiek wou. De typische geluidjes, heerlijk diepe stem en perfecte timing zorgden voor een sterke dancehallshow, waarbij Bounty dan ook nog eens alle nummers van begin tot einde zong, in tegenstelling tot vele andere dancehallartiesten. Hit na hit wordt het terrein opgeblazen en in het tweede deel van de show gaat het tempo nog meer omhoog: "Badman style now!", zegt Bounty, en we zijn vertrokken voor een snelle aaneenschakeling van badman en gyal tunes. Lithium, Living Dangerously, Badman kill fi fun, High grade forever, Sufferer,...Het is bijna 3 uur wanneer Bounty de wei nog één keer uit z'n dak laat gaan met "Stronger", zijn hitduet met Mykal Rose. Blij dat hij nog eens tot in Beljam geraakte. Een perfecte afsluiter voor de eerste festivaldag. Hoewel ze dat ook in de 18" Corner zullen gevonden hebben, waar de legendarische King Jammy's net als op Garance classic after classic serveerde. Of in de Skaville, waar Prince Fatty voor veel te weinig volk een vintage party opzette, met zijn crew: MC Horseman, gitarist Mutant-Hifi en pionier Dennis AlCapone. De Bounce zat als gebruikelijk afgeladen vol maar Kilimanjaro ontgoochelde. Het kan niet overal feest zijn.

Met de Crucial Belfam Showcase plaatste Reggae Geel in The Yard een aantal zangeressen van eigen bodem in het voetlicht, begeleid door Crucial P. De toeloop in The Yard was niet massaal, maar wat wil je met zo'n overaanbod aan keuzemogelijkheden. De Beljam ladies gaven in elk geval het beste van zichzelf. Voor de capriolen van Slongs Dievanongs, die als laatste aantrad, was The Yard al iets meer gevuld. Gelukkig maar, want ze had naar eigen zeggen speciaal voor Reggae Geel een nummer bijgemaakt. Als bisnummer werd 'Could You Be Loved" opgevoerd, waarbij Slongs haar collega's Micky B en Dede Kay terug op het podium riep om samen de sessie af te sluiten. Ook Lisa Benett was van de partij. Al bij al een gezellig onderonsje.

Reggae Renaissance

Zelden een meer overtuigende opener gezien op Reggae Geel dan Iron Ites, zaterdag alweer een Belgische trots op het hoofdpodium. Het winnen van de Benelux Reggae Contest heeft hen geen windeieren gelegd want de band is in korte tijd duidelijk gegroeid. Muzikaal deden Iron Ites denken aan UK bands als Black Slate of Capital Letters uit het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw en frontvrouw Benoitte Mupatshi mag dan niet van de grootsten zijn, ze vulde zonder problemen het grote podium van Reggae Geel. De vroege vogels op het festival zagen en hoorden dat ze niet voor niets al zo vroeg op de dag waren afgezakt en samen met hen kijken wij al uit naar dat eerste Iron Ites album dat er later dit jaar moet aankomen.

Nieuw op Geel was dit jaar de Comedy. Het olijke duo Thriller Mil en Swa Ranking, nogal traag van begrip, dook her en der op het festival op met hun gammele kampeerstoeltjes en obligate fles Appleton, op missie om een reis naar Jamaica te financieren. Zo maakten ze o.a. de ontbijttent, de cocktailbar en de VIP area onveilig. In The Yard probeerden ze de goedlachse Smiley voor hun kar te spannen in de hoop hun droom in vervulling te zien gaan. Het gebroken vervlaamste Engels in combinatie met de minder optimale geluidskwaliteit in The Yard zorgde er wel voor dat niet alles even verstaanbaar was. We vinden het alleszins fijn dat Reggae Geel zijn grenzen verkent en dat er in The Yard ook plaats is om te experimenteren.

De dancehall workshop onder leiding van de DTD dancers kon op veel bijval rekenen. Ondanks het vroege uur en de oplopende temperatuur in The Yard liet het deelnemende publiek, bijna overwegend van het vrouwelijke geslacht, zich volledig gaan in bekende dansmoves zoals de 'Bogle', 'Row like a Boat', en 'Willie Bounce'. Dancehall wint de laatste jaren aan populariteit en blijkbaar geldt dit behalve voor het muzikale element ook voor het choreografische aspect. Tijdens 'Ova di Wall' werd het pas echt menens; de deelnemers werden in twee kampen verdeeld om elkaar vervolgens op agressieve manier achteruit te dansen. Aangezien de overwegende schoeiselkeuze uit flipflops bestond werd er hier en daar al eens op een teen gesprongen, maar dat hoort er nu eenmaal bij in het heetst van de dancehallstrijd. De workshop culmineerde in een indrukwekkende freestyle demonstratie van de meest gewaagde acrobatische hoogstandjes van deze getalenteerde danscrew.

Na de Iron Ites kon je op de mainstage terecht voor Dubtonic Kru. Er zat al veel volk op de wei maar de band kreeg niet veel mensen aan het dansen. Dan maar wachten op de Inidignation Band, die zowel voor Jah9 als voor Protoje zouden spelen. De opkomende zangeres Janine "Jah9" Cunningham bracht enkele maanden geleden haar eerste album "New Name" uit en is voor het eerst op tour in Europa. Deze rasta queen met haar lage, herkenbare stem zingt haast uitsluitend conscious lyrics en probeert ook echt een boodschap te verspreiden. Wie luisterde naar de teksten heeft waarschijnlijk heel wat wijsheden en inzichten opgestoken. Jah 9 speelde zowat alle nummers van haar eerste album en stelde zichzelf daarmee voor aan het Belgische publiek. Solid roots, een echte boodschapper van Selassie I. Jah! Rastafari!

Van dezelfde generatie en al wat bekender dan Jah9 is Protoje. In 2011 was hij al te gast in de Bounce tent van Reggae Geel, maar toen leek hij nog erg schuchter en liet zijn stem soms een beetje te wensen over. Ondertussen heeft hij zijn tweede album uit ('8 year affair') en al heel wat concerten achter de rug met de Indignation Band. Protoje is in die korte tijd enorm gegroeid als artiest. Hij bracht een heerlijk roots show met redelijk wat dub vibes en af en toe een dancehallbreak. We hoorden de grootste hits uit zijn twee albums en samenwerkingen met andere artiesten, waarbij de backing vocals en gitarist succesvol de ontbrekende stemmen invulden. Longing for, Dread, Rasta Love, This is not a marijuana song, Kingston be wise,.. Na een korte tribute aan Buju Banton verscheen ook Jah9 nog even op het podium om haar combination met Protoje te brengen: 'Legitimate'. Protoje liet zien dat hij geen eendagsvlieg is en dat we nog meer van hem zullen horen. Van schuwe jongen tot volwaardige zanger, toaster en entertainer, big up!

96° in the shade

Leroy Sibbles was net als Marcia Griffiths niet echt goed bij stem, maar opnieuw toonde Asham zich de perfecte backing band. We hebben al eerder uitgebreid de lof gezongen van deze combinatie en de zomer van Asham. You ain't seen nothing yet: dat kan de enige conclusie zijn na de twee geslaagde concerten op Reggae Geel.

Na mooie, eerder gemoedelijke greatest hits shows van veteraan Freddie McGregor (live altijd top) en Third World ('96° Degrees in the shade' gaat trouwens over de executie van een zwarte activist in de 19de eeuw maar was zaterdag wel heel goed van toepassing) was in de 18" corner onze eigen Unlisted Fanatic al begonnen aan een drie uur durende set featuring Collieman, Saimn-I, Moonshine Horns en Paul Fox. Zij bewezen nog maar eens dat we toptalent niet altijd in het buitenland moeten gaan zoeken. Heerlijke set met gevarieerde vibes, waar we met plezier een tijd bleven staan.

Uit de Bounce-tent klonken als vanouds pompende beats en reggae hits door de boxen. De tent zat bijna altijd goed gevuld, vrijdag was het er tropisch warm, en je kon er altijd terecht voor een feestje. Special big up aan onze Beljam sounds die als geen ander weten hoe ze het publiek in Geel moeten bespelen.

Op het hoofdpodium werd het festival dit jaar afgesloten door de jongere generatie, met als eerste de King of fyah, Capleton. We zagen de man de afgelopen maanden en jaren al regelmatig in ons land maar dat temperde het enthousiasme van de fans helemaal niet. Hij zorgde zoals steeds voor een hevige en stevige dancehallshow waarbij hij veel interactie had met het publiek. More fyah!

Daarna was het de beurt aan de zoete stem van Romain Virgo. Nadat hij enkele jaren geleden een zangwedstrijd op TV won in Jamaica nam zijn carrière een vliegende start en bracht hij de ene hit na de andere uit. We zagen hem al vaker in ons land aan het werk maar Romain bevestigt elke keer dat hij een prachtige stem heeft en sterke tunes. De show zat goed in elkaar en verveelde geen moment, Romain is here to stay.

Met dezelfde High Voltage band en als perfecte hoofdact van het festival kregen we superster Busy "Hothead" Signal. Hij passeerde dit voorjaar al eens in de Vooruit in Gent maar scoorde pas nadien (samen met Major Lazer) een wereldhit met 'Watch out fi dis (Bumaye)', wat zijn bekendheid enorm vergrootte. Busy lijkt als performer telkens beter te worden. Hij heeft nu zoveel hits en goede tunes om uit te kiezen dat de show van begin tot einde een hoogtepunt was. Van heerlijke reggae met een mooie zangstem naar stevige dancehall met een ongelooflijke flow: Busy is the man. Als (voorspelbare) afsluiter kregen we een lange versie van 'Bumaye' waarbij het hele terrein voor een laatste keer ontplofte. Busy Signal staat aan de top van de dancehall en was een meer dan waardige afsluiter voor het hoofdpodium. Please nah go a jail again!

Intussen in The Yard

Na de pletwals van Busy namen we nog even een kijkje bij onze noorderbuur Brainpower in The Yard; waar hij zijn ding deed op reggae riddims. Weinig volk, goeie vibe, maar spijtig genoeg stond de microfoon (niet voor de eerste keer in the yard) niet goed afgesteld, waardoor je weinig van de teksten kon verstaan. Misschien ook net iets te veel keuze op het festival om alle artiesten op de kleinere podia een waardig publiek te gunnen? Dan nog maar even naar Mighty Crown in een stampvolle Bounce tent. De energieke Japanners wisten het Belgische publiek best te bekoren met hun hoge tempo en sloten daarmee een stevig weekend in de Bounce af. Prince Fatty en Hollie Cook zagen we niet maar we hoorden wel dat het een heel intieme en goede show was.

Het was weer een heerlijk reggae weekend vol met verrassingen, sterke shows, stevige bassen,  irie vibes en unity. Big up aan iedereen die het heeft mogelijk gemaakt om Reggae Geel te laten groeien tot wat het nu is. We tellen al af naar volgend jaar!

Report by 

Photos by Rik De Blick