Iron Ites: higher hights @ Benelux Reggae Contest

De Benelux Reggae Contest, sinds vorig jaar een onafhankelijke organisatie (en dus niet langer partner van de European Reggae Contest), heeft de wijze beslissing genomen om de finale te laten betwisten in Antwerpen, en niet langer in Maastricht. We hebben daar mooie jaren beleefd maar voor de meeste Belgen en Hollanders is Maastricht nog altijd een ver-van-mijn-bed-show. Alleen de fans van de finalisten getroostten zich de moeite om de verre rit aan te vatten. In Antwerpen hopen de organisatoren een breder publiek aan te spreken, en dat is de eerste keer ook aardig gelukt, met een opkomst die niet moest onderdoen voor die van sommige bekende namen.

In de preselectie was al duidelijk geworden dat de lat dit jaar bijzonder hoog lag, zeker nu er ook deelnemers waren uit Frankrijk en Duitsland. Een simpele beat uit een computer volstaat al lang niet meer om de Benelux massive te bekoren. Originaliteit en muzikaal vakmanschap hebben meer dan ooit de schifting bepaald, en dat kunnen wij natuurlijk alleen maar toejuichen. Pura Vida (winnaar 2008) en Sunrockers/One Root (2012) blijken geen overlevers van de gouden jaren '70, zoals in de dancehall wel eens minachtend geroepen wordt, maar wel sterkhouders en vernieuwers van een muzikale traditie die met iedere generatie meer respect en erkenning lijkt te krijgen. 

Dat geldt zelfs voor Rass Motivated & The Essence, de Rotterdamse finalist die het publiek in de Petrol overdonderde met een spectaculaire, van ragga, rock, hiphop en psychedelica doordrongen nieuwe sound. De songs golfden aan en af, soms strictly drum & bass (in de oude, Jamaicaanse betekenis), dan weer apocalyptisch wild om zich heen slaand, met zware gitaarakkoorden, roffelende drums en hitsige toetsen. The Essence had ook de beste bassist van de avond (van Nederland?) in de rangen, niet alleen riddimwise maar ook als leidende muzikant, die de nummers extra pit en power gaf. Rass Motivated zelf (Sherandel Maynard) was niet altijd even verstaanbaar maar hij zong, rapte en singjayde met de flair en het vertrouwen van de grootsten, ondersteund door een uitstekende backingzangeres. En met de conscious lyrics van de ware rastaman. Rass Motivated & The Essence was zonder twijfel de meest vernieuwende act in de finale, een groep die ook mensen buiten de reggae moet kunnen overtuigen.

Ook de Franse zanger Tony Nephtali had een prima band meegebracht, en een zangeres die in enkele solopassages mocht bewijzen dat zij net zo goed de frontvrouw had kunnen zijn. Opnieuw een muzikaal gevarieerde set, met afwisselend Frans- en Engelstalige tunes, en een dominante rol voor de leadgitaar. Het geluid deed soms wat denken aan SOJA (Soldiers of Jah Army), zeker geen slechte referentie, ook al omdat Nephtali een gelijkaardige (rock)stem heeft. Ook deze groep kleurt buiten de lijntjes van de klassiek gestroomlijnde rootsreggae en de jongere dancehall style maar zonder die voedingsbodem te verarmen.

Iron Ites, opgericht in 2011, wist ons vorig jaar al te charmeren in Park Spoor Noord, en heeft sindsdien behoorlijk wat vooruitgang gemaakt. Er stond vrijdag een hechte, gedreven groep muzikanten op het podium en Benoîtte Kiangana Mupatshi (ook een van de trotse Sisters op Reggae Geel 2012) zong met de kracht en het zelfvertrouwen van de Empress die ze intussen geworden is, en zoals ze zich ook kleedt, een stralende Afrikaanse koningin in de grijze Europese massa.

Iron Ites sloot af met 'Power of creation', een machtige, majestueuze song die niet zou misstaan op het album van Jah9, die sterke Jamaicaanse vrouw, 'the new voice of reggae', volgens Mutabaruka. Ik ben ermee gaan slapen en de volgende ochtend weer opgestaan (met die tune bedoel ik.) Nu al een Beljam classic, in potentie een anthem voor de massive wereldwijd.

Daarvoor had de groep de gedragen roots van nummers als 'Power of creation' afgewisseld met frisse uptempo tunes. De opener had een poppy 'One draw'-riddim, terwijl 'Babylon must fall' het midden hield tussen de hitreggae van Eddy Grant en Marley's 'Crazy baldhead'. Waarschijnlijk niet wat Benoîtte en haar muzikanten in het hoofd hadden toen ze de songs creëerden maar wel een bewijs dat die basisritmes in het collectieve (reggae)geheugen zitten. De sound vibreerde niet alleen in de (verplichte) cover 'Guess who's coming to dinner' als in de beste Taxi-producties van Sly & Robbie, met coole breaks, lekkere brokken dub en voortreffelijk blaaswerk (twee trompetten en een wel heel jazzy saxofoon). Achter de knoppen stond Crucial Alphonso, die alleen wat moeite had met de bas maar voor de rest precies wist hoe Iron Ites moest en wenste te klinken. Als een eigentijdse rootsband met twee zalige vrouwelijke vocals, een handvol prima songs en de consciousness om het langer uit te zingen dan zoveel andere zangeressen.

Pura Vida, Wahwahsda (2011) , One Root en nu Iron Ites: proud to be Beljam!