Professor teaching the youths @ AB

Nochtans was Flabba Holt, één van die Jamaicaanse legendes die aan dit project meewerkten, er niet bij in Brussel. Hij werd echter uitstekend vervangen door Daniel 'Axeman' Thompson die ons al vanaf de instrumentale intro positief verraste.  Ook Horsemouth liet meteen van zich horen. Schijnbaar moeiteloos en steeds breed glimlachend tilde hij het iets langer dan anderhalf uur durende concert naar een nog hoger  niveau met zijn drumpartijen.

Het gezelschap begon de set toepasselijk met 'Throw down your arms', een Burning Spear cover en tevens de titel van het zonet verschenen live album.  Meteen werd op die manier de toon gezet voor de rest van de, rijkelijk met zorgvuldig gekozen covers gevulde, avond en wanneer op het einde van het nummer overgegaan wordt in een strictly drum & bass dub komen de haren op onze armen voor een eerste keer recht overeind.

Het eerste echte Professor nummer van de avond is 'Jah sending out', tevens de opener van het in 2010 verschenen debuutalbum 'Madness'. Een album dat gemaakt werd met Staffords reis doorheen Israël en de Westelijke Jordaanoever in gedachten en met de bedoeling om zowel de verschillen als de gelijkenissen tussen de mensen wiens geschiedenis en toekomst onlosmakelijk met elkaar verbonden is aan het licht te brengen. "Who'll dream with me, in vision of unity, of love to be" zong Harrison Stafford dan ook heel toepasselijk.

Even toepasselijk als mooi was 'They never love in this time'. Een cover van Culture waarbij we Dalton Browne (gitaar) een eerste keer echt zagen schitteren en ook Harrison Stafford met zoveel overtuiging zong dat we initieel niet eens merkten dat het hier om een cover ging. Ook 'The promised land' van Dennis Brown wist de zanger van Groundation zich helemaal eigen te maken. Met de Bob Marley tribute concerten van Groundation heeft hij dan ook al lang bewezen dat het mogelijk is om een volledig concert covers te brengen zonder ook maar één nanoseconde te gaan vervelen.

Het was echter niet al covers wat de klok sloeg. Zo genoten we met volle teugen van 'Roller coaster', origineel met Bernard Collins (The Abyssinians) als tweede stem, maar in Brussel met Dalton Browne, Lloyd 'Obeah' Denton (keys) en Horsemouth als backingvocals. Deze laatste verraste bovendien ook nog met een korte maar indrukwekkende drumsolo.

Ons favoriete nummer van 'Madness' is echter 'East Jerusalem' en ook live stond dit nummer als een kathedraal. Verantwoordelijk daarvoor waren het subtiele gitaarspel van Browne, de stem van Stafford, de blazers (sax en trombone) en de krachtige tekst ("by candle light we read and write, each rainy night for an equal right"). Harrison Staffords oproep na het nummer voor "a Palestinian home for Palestinian people" werd dan ook onthaald op een luid en instemmend gejuich waarna meteen 'Intifada' ingezet werd ("People on the street hating what they see. Hope is running thin. No one to believe in. It's the sign of an Intifada."). 

Professor Stafford doceerde in Brussel echter niet alleen over het Israëlisch/Palestijnse conflict maar gaf daarenboven nog een bijkomende cursus reggaegeschiedenis. Zo kregen we een heerlijk 'If I could rule this world' (Alton Ellis) te horen, alsook 'Love fire' en 'Armagiddeon', twee songs van Bunny Wailer. Tijdens dit laatste nummer liet Rico Gaultier bovendien horen dat hij niet enkel een begenadigd saxofonist is, maar ook uitstekend met de dwarsfluit overweg kan.

Tussen de talloze covers door bracht de groep nog het gedreven 'Madness' dat een one drop einde meekreeg en een funky 'Right on' waarvan de tekst verwijst naar de beroemde uitspraak van Marcus Garvey ("A people without the knowledge of their past, history, origin and culture is like a tree without roots").

Na ongeveer negentig minuten breide Professor een zeer ingetogen einde aan het concert met het ontroerende 'See them come' en een ronduit schitterende versie van Joe Higgs 'There is a reward'. Waarna de zeven muzikanten het podium verlieten en nog één keer terugkwamen om geheel in de lijn van de avond af te sluiten met 'Natty take over' van Justin Hinds. De groep kreeg nog een laatste keer een daverend applaus en vooral Horsemouth nam uitgebreid de tijd om afscheid te nemen van het publiek. We vingen na het concert dan ook alleen maar lovende reacties op en hopen vurig dat het niet bij dat ene album en een live album zal blijven.