Viva Zappa!

Een jaar of twee geleden trad Bitty McLean als eens op in de Zappa, ook op sound. Amper een handvol mensen uit de dancehall massive vonden toen de weg naar het Kiel, voor wat toch een uitstekende set zou worden. Goeie sound, goeie ruimte, gezellige rokerspatio, geen last van de buren, vlakbij alle grote invalswegen: waarom werd hier niet vaker iets georganiseerd? 'Te ver van 't stad,' wisten enkele bezoekers, en ik proestte het uit van het lachen. Ik ben zelf afkomstig van het Kiel en het idee dat 'het stad' ver weg zou zijn, is bespottelijk. Ik ging vroeger gewoon te voet naar huis van de clubs in het centrum naar de Julius de Geyterstraat.

Maar zaterdag hoorde ik dat argument opnieuw. Er was wat minder volk dan verwacht en dat zou te maken hebben met de 'afgelegen' ligging van de Zappa. Bericht aan iedereen die om die reden niet is komen opdagen: get a life! En gelukkig was de Beljam roots massive die me zo na aan het hart ligt, de jonge dreads en grijzende elders, toch met een paar honderd mensen vertegenwoordigd. De ruimte tussen de twee luidsprekertorens van Ionyouth was goed gevuld met skankende broeders en zusters, die de massieve sound gewillig lieten doordringen tot in hun diepste vezels. Sommigen stonden met het hoofd bijna in de luidsprekers, anders verkozen een plaatsje in het midden van de dansvloer, waar het geluid nagenoeg perfect was, van de hoogste tonen tot de diepste bassen.

Ionyouth warmde op met een set van onverslijtbare roots classics (Winston Jarrett, Twinkle Brothers…) maar het waren toch vooral de dubs van Disciples die ons naar de zevende dubhemel voerden. Met Jonah Dan als gerijpte toaster en Earl 16 als fel gewaardeerde gastvocalist. Ook hij waagde zich aan enkele MC-achtige stukken (wat ik hem nog nooit heb horen doen), zong flarden Bob Marley en andere hits over vernieuwde riddims van Lee Perry en vertolkte een paar van zijn recente releases met King Shiloh, Not Easy At All Productions en Disciples zelf. Weinig zangers zingen zo soepel als Sixteen en hij voelt zich thuis in alle stijlen en ritmes. Ik weet niet hoe vaak ik deze man intussen gezien heb, met een reggaeband, met Dreadzone, met Leftfield, met Mad Professor, met verschillende UK sounds, maar hij weet mij altijd weer te bekoren. Zijn stem behoeft ook nauwelijks een mix. Het is alsof hij staat te playbacken, zo goed past de zang bij de dubs.

Dat is uiteraard evenzeer de verdienste van Russ Disciple, een van de warmste en meest rootsy UK DJ's. De nieuwste steppersplaten die hij draait, gaan even diep als de beste foundation tunes van weleer. Hij drijft ook niet nodeloos het ritme op, streeft niet naar het soort technodub dat Zion Train of andere dubheads menen te moeten creëren, in hun vergeefse zucht naar erkenning door de liefhebbers van dance, drum & bass en dubstep. Vergeet dat grote publiek, stick to your roots en je zult op termijn veel meer mensen gelukkig maken. Wie de vibes gevoeld heeft zaterdag in de Zappa, wie alle zintuigen open zette voor de zalig lange dubs en zich organisch verbonden voelde met de rest van de crowd, kan zich alleen maar afvragen waarom hier niet iedere week, of minstens iedere maand een (dub)reggaenacht wordt opgezet. Zelfs voor mij is de Zappa vlakbij, en ik woon op 30 km van 't stad. 

Keep the fire burning, Roots Pressure & Unlisted Fanatic. Give thanks voor dit alweer zeer geslaagde dub event.