Tarrus Riley @ Q Beach House, Oostende

"Kom, we doen eens goed zot", moeten ze bij de Paulusfeesten gedacht hebben, toen ze beslisten over het thema van dit jaar... Kerst! Putje zomer zagen we hier dus tientallen dennenbomen met kerstballen, een handvol mooi gedecoreerde jeneverstands en een reuzekerstman die was opgebouwd uit duizenden led-lichtjes, op weg naar het Paulusplein. Zo werd het meteen duidelijk dat we hier geen gewone reggae-avond zouden beleven en al gauw bleek ook dat Riley hier voor een erg divers publiek zou staan. Kort voor The Black Soil band de traditionele intromedley inzette, vroeg een zeventigjarig besje ons immers of de Romeo's hier morgen op ditzelfde podium zouden optreden…

Tussen de stage en de PA-toren stonden dus zeker niet louter reggaeliefhebbers, maar ook een heleboel nieuwsgierigen die hier en passant even halt hielden. Als we één profeet mogen kiezen om hen te leren kennismaken met ons teerbeminde muziekgenre, wie kan dan de voorkeur krijgen op Tarrus Riley? De zanger staat met een erg aanstekelijke joie de vivre op het podium, breekt vrouwenharten met zijn zeemzoete stem en lyrics, en overspoelt zijn publiek met schattige dankjoewel's. Verder overdrijft hij ook niet in de verheerlijking van Jah in zijn bindteksten, loopt hij niet met zijn pik achter een danseresje aan en breekt hij niet ieder nummer af met een pull up -allemaal elementen die een buitenstaander zouden kunnen doen afhaken.

Na de eerste solo van meester-saxofonist Dean Fraser is Riley klaar om zijn uitdaging met het publiek aan te gaan. Hij komt het podium op in een groene Adidas-training en schiet pijlsnel uit de startblokken, zoals zijn landgenoten het hem voordeden op de Spelen. De band rijgt de hitjes Shaka Zulu Pickney, Start Anew en Love's Contagious naadloos aan elkaar, maar het is pas tijdens de Human Nature-cover van Michael Jackson dat we ook alle niet-rastakapsels zonder omkijken naar het podium gericht zien. Vervolgens probeert Riley de aandacht van het diverse publiek vast te houden met een cover van Buju Banton's Untold Stories en hij laat de menigte meezingen in het refrein van Rebel. Het stevige Wildfire betekent een eerste hoogtepunt in de set, maar meteen daarna gaat het tempo weer omlaag voor een nieuw, rustig rootsnummer, wat een slechte zet blijkt.

We laten onze ogen even afdwalen naar de kinderen die in het publiek verstoppertje spelen, maar met een a capella "We love you Belgium", gevolgd door een brede Colgate-smile, roept Riley ons snel weer bij de les. In een langgerekte versie van Stay With You maakt hij plaats voor de vrouwelijke en mannelijke backing vocals en laat hij Dean Fraser nog maar eens bewijzen waarom hij zo'n meerwaarde betekent voor deze sowieso al uitstekende band. "You like him? Well this is a Tarrus Riley concert!", grijnst hij gespeeld jaloers, waarop hij er nog zijn grootste successen She's Royal en Good Girl Gone Bad tegenaan gooit. "Tarrus Riley is always nice!", besluiten we eens te meer en de liefde voor zijn stiel, die zo van zijn gezicht af te lezen valt, werkt besmettelijk op iéder publiek. We durven er dan ook van uitgaan dat een aantal toehoorders bij hun thuiskomst aan het YouTuben geslagen zijn, op zoek naar nog meer nummers.

Na afloop verhuizen we nog even naar het Boudewijnplein, waar Ranking Joe ons soundsystemstyle-gewijs de nacht injaagt. Alle bekende riddims passeren de revue, van Truth and Rights over Shanty Town tot Bam Bam. Joe toast erop los als in zijn gloriejaren en haalt zich daarbij ook een paar hiphopclassics als Shimmy Shimmy Ya (Ol' Dirty Bastard) en The Message (Grandmaster Flash) voor de geest. Het is de voorbode van een vette party, maar onder begeleiding van de vuurwerkknallen keren wij noodgedwongen weer huiswaarts. Het is wat jammer dat dit event op een maandagavond gepland stond, maar toch een grote big up aan de East End Crew voor dit nieuwe probeersel. Wat ons betreft, mag zo'n reggaenight zeker een nieuwe traditie worden op de Paulusfeesten!