Zwoele nachten in Hoogstraten

Wat ons meteen opviel, was de inrichting van het terrein. Daar moet veel werk in kruipen. Alle podia waren (half) overdekt en er lag overal een stevige, goed aansluitende houten vloer, vooral om het de dames met hakjes wat gemakkelijker te maken. Er liepen paden naar de vier verschillende podia en overal hing mooie verlichting. Om de paar meter een grote vuilbak, zodat het terrein altijd redelijk proper bleef. Bij het eten waren er ook voldoende tafels en stoelen voor iedereen, en we zagen nog nooit zo'n propere toiletten op een festival! (Met een schoonmaakster, en ze konden doorspoelen!)

Er waren ook veel mooie mensen in Hoogstraten, écht mooie mensen, een prachtige mix van nationaliteiten en persoonlijkheden, heel kleurrijk, en net iets ouder dan het gemiddelde festivalpubliek. Iets meer vrouwen dan mannen ook, zo leek het wel, nog een verschil met andere festivals. Het marktje oogde al even Caribisch als het eetpleintje, met lekkere schotels uit alle landen in de regio. En wie kwamen we daar tegen? Onze eigenste Mumma Suzie, ondertussen een vaste waarde voor de reggae massive en zelfs de artiesten, die niet kunnen zwijgen over Suzie's heerlijke gerechten! Ze bereidt alles zelf met verse kruiden en producten, the best jerk inna Beljam!

Er stond een massa grote namen op de affiche van deze Antilliaanse Feesten, en de vibes zijn werkelijk onweerstaanbaar. Volgens mij is er geen enkel festival in België waar zoveel gedanst wordt. Overal rond ons zagen we heupen bewegen, voeten verspringen en prachtige bewegingen ontstaan. Veel mensen dansten alleen, maar het waren toch vooral de koppels die de show stalen. Zo was het verleiding troef in de prachtige Spiegeltent, waar in de cirkel mensen hun beste moves lieten zien. Na elke dans bedankten de danspartners elkaar, en gingen de ogen van de mannen zoekend over het publiek, op zoek naar een nieuwe vrouw om mee te dansen. Een mooi spel om gade te slaan.

Naast de Spiegeltent was er ook nog een clubtent, die bijna heel de tijd volledig gevuld was en waar verschillende live acts en DJ's hun opwachting maakten. In beide tenten was een rookverbod, waar het publiek zich verwonderlijk goed aan hield.

Griekse reggae

De Antilliaanse Feesten hebben intussen een mooie reggaetraditie opgebouwd, met in het verleden memorabele concerten van ondermeer The Skatalites, Ska Cubano en Mr.Vegas. Dit jaar stond vrijdag Morgan Heritage op het programma, en de Griekse band Locomondo mocht zelfs twee dagen achter elkaar aantreden. J van High Grade Sound draaide telkens de warm-up, wat zaterdag een vrij ondankbare taak was omdat een heel luide drumfanfare 50m verder het publiek ophitste. De laatste tien minuten kwamen er toch wat mensen de tent in om te dansen op de hitsige dancehallbeats en zich klaar te maken voor Locomondo.

In Griekenland is de groep razend populair en brult het publiek alle teksten mee. Jammer genoeg verstaan wij geen Grieks, en de rest van de mensen duidelijk ook niet, maar dat neemt niet weg dat zanger Markos Koumaris en zijn maats het publiek algauw in de ban kregen. De muziek van Locomondo is een mix van vrolijke reggae, ska en een beetje gipsy, in snelle, opzwepende songs gegoten. De groep was voor het eerst in ons land en had duidelijk werk gemaakt van de show. Topentertainment met een opvallende rol voor de elektrische viool, soms op het randje van 'schlagerreggae', maar ook licht melancholisch, een moeilijk te benoemen Balkangevoel. Geen voer voor de puristische reggaefan maar Locomondo heeft zijn eigen weg gevonden, en die brengt hen nu ook over de grenzen. 

Later in de nacht nog mooie rumba gehoord op het mooie hoofdpodium, naar de dansende koppeltjes gekeken in de Spiegeltent, en zelf gedanst op reggaeton. Voor de liefhebbers van Carribean beats & vibes is dit niet alleen het grootste maar ook het mooiste festival in Europa.