Garance Day 1: a night of legends

Bagnols-sur-Cèze is weer voor vier dagen Reggaeville. Uit alle winkels en cafés klinkt reggae, her en der staan sound systems opgesteld, en ook van op de camping waait de hele dag muziek over de stad. De hete Provence-wind doet de talloze Jamaicaanse en Ethiopische vlaggen trots wapperen. Even heet en brandend als de zon is hij, die wind. Gelukkig beginnen de concerten op Garance pas in de vooravond.

Het terrein is nog maar halfvol wanneer de Jamaica All Stars het podium betreden. Een paar jaar geleden nog met Justin Hinds en Dizzy Moore maar die zijn dead & gone. Van de oorspronkelijke bezetting blijven los van de jonge band nu enkel nog Skully (Simms) en Bunny (Robinson) over, de oudste nog levende artiesten uit de Jamaicaanse muziekgeschiedenis. Zij waren er al bij toen hun land nog in de ban was van de mento, familie van de calypso, en de eerste rasta's afzakten naar de studio's in Kingston. Ze hebben de geboorte van de ska meegemaakt, de rocksteady en de reggae. Skully bekwaamde zich als percussionist en leverde een cruciale bijdrage aan de sounds of the seventies.

En we kregen al die ritmes en stijlen ook te horen, in een rijke, gevarieerde en muzikaal hoogstaande set. Het ging van Hot Milk en Real Rock (beide featuring Lone Ranger!) naar Promised Land (Dennis Brown) en This train (Culture, fantastisch gezongen door de oude, blinde Skully), tot See dem a come en Simmer down van The Wailers, en uiteraard een handvol ska- en mento tunes, de hits die Bunny & Skully destijds zelf gescoord hebben.

Er stond overigens nog een grote naam op het podium: Vin Gordon, jarenlang huistrombonist van Studio One, originator van Real Rock, en live een verrijking voor elke band. Hij gaf zowat alle tunes een opwindendemeerwaarde en onderstreepte zo live het grote belang van zijn blaaswerk voor de ontwikkeling van de reggae.

'We hebben het beste al gezien,' zei iemand na het eerste concert. In het Nederlands, jawel. Niet dat zich op Garance veel Nederlanders aandienen, maar die enkele rootsmannen zijn natuurlijk altijd van de partij. Samen met een groeiend aantal Belgen, Walen en Vlamingen, die hier niet alleen muzikale geschiedenis komen opsnuiven maar ook genieten van de level vibes in het Parc Arthur Rimbaud.

Na de All Stars de Jamaican Legends: Sly & Robbie, Ernest Ranglin en Tyrone Downie, ex-toetsenist van The Wailers. Geen Monty Alexander dus op keyboards zodat de enige echte jazzfactor in het gezelschap Ernest Ranglin was, die zoals gebruikelijk gitaar speelde op een eenzaam hoog niveau. Hij deed dat op een reeks voorspelbare riddims waarvan alleen de opener, Drum song, ons even omver wist te blazen. Robbie Shakespeare (fel vermagerd) zong Fattie Fattie, No no no, Lively up yourself en Redemption Song, maar zonder veel overtuiging. Even routineus zat Sly Dunbar te drummen maar kan hij nog wel beter? Hij stapt nog moeizamer dan vorig jaar, lijkt nog meer te bibberen, gelukkig niet achter zijn drumstel. Voor Sata a massagana vervoegde Vin Gordon de Legends, een van de hornsmen die het anthem destijds hebben ingespeeld. Robbie probeerde de meubelen nog te redden met een zware basuitvoering van Bam Bam, maar tegen dan waren wij al op zoek naar eten. Niet moeten aanschuiven, lekkere Indische veggie dish.

Next legend: Lloyd Parks, bassist en leider van een van de toonaangevende backing bands in de gouden jaren van de reggae. Wij zagen hem ooit live met Dennis Brown, een memorabel concert. Parks' We The People Band, met twee blazers en twee toetsenisten (Robbie Lynn en Earl Wire Lindo) en op gitaar de grote Winston Bo-Beep Bowen. De groep speelde een paar foundation riddims en Lloyd Parks zong zijn grootste hit (toch in Europa): Mafia, een nummer waarvan hij in 1976 wellicht nooit vermoed zou hebben dat het in 2012 een golf van herkenning zou teweeg brengen in Europa.

We The People mocht eerst de I-Threes begeleiden, het koortje van Bob Marley, maar dan zonder Judy Mowatt. Die werd vervangen door de intussen ook al niet meer zo jonge Pam Hall maar het waren de twee andere vrouwen die de show stalen. Marcia Griffiths, de Queen of Reggae, als lead vocal en bezielster. Rita Marley eerder als bezienswaardigheid. Zingen kan ze nog nauwelijks, ze moest regelmatig gaan zitten in een speciaal daarvoor bestemde zetel, een assistente bracht water en nam haar sjaal aan. Een mooie verschijning, zeker, en als backing vocal haalt Rita nog net de juiste noten, maar die ene solostrofe in No woman no cry volstond om te horen dat deze dame eigenlijk niet meer thuishoort op een podium. Of het moest zijn om haar verjaardag te vieren, en laat dat nu net het geval geweest zijn op Garance. Toch een beetje ontroerd toegekeken en mee Happy Earthday gezongen, op zijn Stevie Wonders.

'We are three missionaries,' zei Marcia, gekomen om de muziek van Bob te verspreiden. Put it on, Nice time, Three Little Birds, Buffalo Soldier, Iron Lion Zion (nog meer opgepompt dan de versie die Bob Marley zelf nooit heeft opgenomen), Lively up yourself, Could you be loved, One love: we zullen de klassiekers van Bob nooit beu worden maar er toeren stilaan wel veel mensen met zijn repertoire. The Wailers, The Orginal Wailers, Stephen, Damian, Julian… Overkill alert! Ik vond Baby (Heptones) nog het beste en meest verrassende nummer. En He's a legend een overbodige tribute.

Maar Marcia was top, de band uitmuntend, de blazerssectie overweldigend. Toch een belevenis, deze I-Threes, en blij dat er ook eens een paar sterke vrouwen op de affiche stonden.

De band bleef gewoon staan voor Bob Andy, een van de grootste songschrijvers die Jamaica ooit gekend heeft, ook al heeft hij misschien maar één klassiek album uitgebracht, Songbook op Studio One, en dat was dan nog een verzameling losse nummers. Bijna alle nummers die Bob Andy live bracht kwamen uit die plaat: Unchained, Desperate lover, Feeling soul, Too experienced, aangevuld met Fire burning en zijn eerste solohit I've got to go back home. Voor de wereldhit Young gifted and black haalde Andy zijn soulmate Marcia Griffiths op het podium, alweer een prachtig hoogtepunt. Nooit gedacht dat ik dat nummer nog eens live zou zien, met de originele uitvoerders.

Hoeft het gezegd dat dit een zeer mooi concert was, van een zanger die tekstueel alleen Joe Higgs naast zich hoeft te dulden (en Erick Judah) en ook een uitstekende songsmid is? Blij dat we hem eindelijk nog eens gezien hebben, meer dan 20 jaar na Open Tropen, toen met Mad Professor en The Robotiks.

En nog stonden er legendes te wachten. Derrick Morgan eerst, the original rude boy, nog altijd met We The People. Blind, met een stok maar ook met het kenmerkende hoedje en een onwaarschijnlijke energie, toch voor iemand die stilstaat. Geweldig, hoe deze man de vroege jaren van de reggae en de ska deed herleven, met nummers als Conqueror en de onafhankelijkheidshit Forward March, de proto-ska van Fat man (een hit uit 1961) en de rude boy klassieker Rudy get bail. Ook Morgan hebben we ooit één keer in België gezien, op de Antilliaanse Feesten met een Engelse band. Blij dat hij nog altijd alive en (nou ja) kicking is.

Het was half twee toen The Gaylads hun opwachting maakten. Alleen in de reggae kan zo'n obscure naam een festivalavond afsluiten maar wellicht moest Rita op tijd gaan slapen. Maar wel een onvergetelijk uur muziek, pure, heldere rocksteady en ska, hemelse samenzang, hit after hit: de Four Tops-cover Stop making love, het zalige Joy in the morning, het naïeve ABC, de onschuldige love songs Hard to confess, Love me with all your heart, Red rose en if you don't mind. De eerste Afrika-tune ever die in Jamaica gemaakt is, het jagende Africa, zo diep in de nacht een fantastisch orgelpunt van een heerlijke openingsavond. Garance, we love you.