Together as one, the 27th Summerjam Festival.

Juste après cela, d'autres jeunes artistes sont montés sur la Green Stage.  Il ne m'étaient pas inconnus ceux-là, au contraire, j'attendais impatiemment de voir le groupe Raging Fyah à l'œuvre.  Depuis quelques mois, la musique de ce groupe jamaïcain est parvenue jusqu'à nous.  Leur hymne Judgement Day m'avait marqué.  Sur scène, on retrouve donc 5 musiciens, dont 4 sont également vocalistes, le guitariste Kumar Bent jouant «également le rôle de lead singer.  Ils délivrent du reggae roots/nu roots, très frais, avec quelques zestes de rock et de nyahbingi.  Leurs différents morceaux font plaisir aux oreilles et quelque-uns se démarquent sérieusement, comme Behold, Irie Vibe ou leur morceau le plus attendu par le public : Judgement Day.  Raging Fyah donnait au Summerjam son premier concert en Europe et sera présent sur différents festivals cet été.  A voir ! Pour moi, la tête d'affiche de cette journée était Daddy U Roy, le DJ vétéran.  Il est apparu très joyeux et en forme, avec clairement l'envie de plaire au public.  Wake The Town !  Ce cri a retenti le premier, ouvrant la voie à une série de classiques, Just Another Girl, Africa, et bien d'autres.  Le public dansait tranquillement le sourire aux lèvres, tout comme U Roy.  Il nous a également annoncé la sortie d'un album en octobre dont il a interprété un titre, une reprise du titre Borderline, dont je m'escrime depuis à retrouver le chanteur original… mais en vain… Ce soir-là j'ai zappé aussi bien Tiken Jah Fakoly que Sean Paul, le premier parce que déjà trop souvent vu et le deuxième parce que je ne suis pas fan de ses concerts ni de sa musique, lui qui est plutôt devenu un artiste pop qu'un artiste dancehall… Du côté de la Dancehall Arena, Kingstone Sound mettait les vibes bien haut, préparant le terrain pour quelques artistes locaux, à propos desquels je n'ai malheureusement aucun compliment à faire.  Puis est arrivé sur scène Skarra Mucci, un artiste jamaïcain qui mêle chant et DJ style à l'ancienne et qui est basé entre la Suisse et l'Allemagne.  Entre des morceaux ragga bien lourds et des freestyles à la Yellowman sur des versions classiques, il a ravi le public, malgré une qualité de son moyenne ce soir-là.  Après lui, le français Lord Kossity est monté sur scène pour tenter de réitérer le chaos complet qu'il avait déclenché l'année précédente au Summerjam.  Je ne sais pas s'il y est parvenu car je suis reparti vers mon campement après un petit crochet par le Rootscorner. Le samedi, la première surprise du jour était de se voir refuser l'accès au festival pour … possession de cannabis… Ça ne suffit pas à casser ma vibe ni à m'empêcher d'entrer.  C'est avec la weed dans les chaussettes que je suis donc passé par une autre entrée du festival.  Bizarre… Premier groupe choisi pour ce jour, les Irie Révoltés, qui ont récemment joué à l'Afro Latino en Belgique.  Ce groupe allemand, dont les deux chanteurs ont des parents français et allemands, s'exprime donc en français, allemand et anglais.  Irie Revoltés dispose donc d'une large palette linguistique et d'une large palette musicale également : leur vibe voyage entre ska ragga reggae hip hop et un peu de rock.  Un mélange festif explosif !  Ils ont apparemment un public conquis en Allemagne et parmi les nombreux français présents et ont remporté un beau succès de foule. Direction la Green Stage pour retrouver le jeune Protoje, protégé de Don Corleon, qui jouait avec les Marseillais du Dub Akom.  Depuis sa première tournée européenne de l'an passé, l'artiste a sérieusement évolue, manipulant avec plus d'aisance ses chansons et les agrémentant de passages dubs, acapellas,…  La joie de se produire est palpable chez cet artiste et à certains moments, il a réellement réussi à se mettre le public dans la poche.  Notamment avec le fabuleux Rasta Love. Malheureusement occupé en interview,  je n'ai pas eu l'occasion de voir le show de Collie Buddz.  Mais j'étais à l'heure pour le final du samedi.  Un final sous forme de choix très difficile : Beenie Man ou Burning Spear.  Ces deux géants de la musique jamaïcaine jouaient en effet en même temps.  Le site du Summerjam n'est pas assez grand pour accueillir tous les festivaliers au même moment devant une seule scène, ce qui les oblige à faire jouer les concerts en même temps.  Cela faisait des semaines que j'hésitais et en dernière minute, j'ai opté pour le King of the Dancehall.  Pour un moment seulement, une vingtaine de minutes.  Beenie était en grande forme mais la qualité du son était trop moyenne pour m'emporter totalement et me faire oublier que Spearman était sur l'autre scène.  J'ai donc mis le cap vers la Red Stage pour y savourer les deux derniers tiers du concert de Winston Rodney, un concert unique en Europe cet été.  Comme à l'habitude, il a emporté le public dans un voyage musico-spirituel.  Rien à redire, il est, il reste, un des artistes les plus inspirés du reggae. A quelques centaines de mètres de là, le dancehall était déjà bouillonnant quand je suis arrivé.  Pow Pow Movement et Sentinel s'y alternaient et aucun n'aurait voulu sembler plus faible que l'autre.  Conclusion, ça jouait lourd, fort et rapide.  Peut-être un peu trop d'ailleurs.  Les sets de Pow Pow m'ont fait penser à une séance Club Med : tout le monde main en l'air, puis on va à gauche, puis à droite, … Enfin, moi je n'aime pas passer une soirée à suivre les instructions de deux MC (en même temps), donc j'ai plus apprécié les sets de Sentinel, qui présentaient par ailleurs leurs deux nouveaux MC's depuis le limogeage de de Shotta Paul et Meska.  Sentinel a d'ailleurs commencé avec un custom de Konshens : « Summerjam a the realest festival ! » Bad ! Mais la meilleure surprise de la soirée a été sans conteste le trop court set de Assassin.  Une bonne demi-heure durant, il a donné avec énormément d'énergie le meilleur de son répertoire.  Il a joué vite mais sans pour autant gâcher ses morceaux ou faire disparaître son message dans les pull-up.  Il a prouvé encore une fois qu'il est un des artistes les plus authentiques du dancehall actuel. Dimanche, dernier jour, avait assez peu d'artistes exceptionnels à proposer.  Sous un ciel chargé de nuages, j'ai quand même eu la joie de voir pour la première fois J Boog en live, un artiste d'origine hawaïenne, qui, un peu à la Beres, nous offre un mix reggae entre du lovers et quelques titres conscients.  Un moment de bonnes vibes, suivi par l'arrivée de Million Stylez sous une averse.  J'avais plusieurs fois vu cet artiste en showcase, mais c'était la première fois que j'avais l'occasion de vivre un concert avec un live band.  Ce qui donne donc un concert carrément plus roots.  Million Stylez a juste interprété 3 ou 4 titres dancehall et le reste était roots avec notamment des versions sur le Fade Away, Police in Heliopter, une version avec Don Carlos… Une facette de l'artiste à découvrir ! Je me suis permis poliment de zapper Danakil, qui n'éveille en moi aucune émotion particulière mais j'étais au poste un peu plus tard pour Puppa Albo.  Alborosie que je n'avais pas vu en live depuis deux ans, m'a vraiment convaincu et a donné un des meilleurs concerts de ce Summerjam.  Accompagné de son ShenGen Clan, il a fait vibrer la foule sur ses sons roots rub-a-dub très lourds, avec une voix encore plus basse et rauque qu'auparavant.  Ce concert m'a fait réaliser qu'il faut que je retourne compléter ma discographie d'Alborosie parce qu'il a interprété plusieurs très bon titres qui m'étaient inconnus.  Il nous a réservé une grosse surprise pendant son rappel en faisant monter sur scène, pour le morceau Kingston Town, Beenie Man en personne avec qui il a fait un petit concours de fast-style.  A ce jeu-là, Beenie s'est forcément montré le plus fort, mais respect à Alborosie pour avoir ainsi avec humilité et fraternité invité le King of the Dancehall sur scène. Comme je n'avais pas envie de regarder un artiste chanter les chansons de son papa et comme son concert l'an dernier m'avait plutôt déçu, j'ai zappé la dernière tête d'affiche Stephen Marley pour découvrir un Ovni allemand sous forme de trip-hop martien : Marsimoto. C'est ainsi que s'achève un Summerjam mitigé, avec pas de réel concert exceptionnel, avec malheureusement un tarif à mon avis beaucoup trop commercial (les bières à 3 euros sur le site, si c'est pas de l'arnaque…) mais malgré tout une bonne vibe, un mélange de nationalités et de couleurs que j'ai beaucoup apprécié.  Et un big up au Roots Corner pour les matinées chillout !

Juist na onze aankomst bestijgt een groepje jonge artiesten The Green Stage. Deze artiesten zijn geen vreemden voor  me, integendeel, ik was al ongeduldig om de groep Raging Fyah aan het werk te zien. Sinds enkele maanden is de muziek van deze Jamaïcanen bij ons neergedaald.  Hun hymne Judgement Day heeft me geraakt. On stage bevinden er zich 5 muzikanten, waarvan 4 achtergrondzangers en de gitarist Kumar Bent die eveneens de rol van lead singer op zich neemt.  Ze brengen heel frisse reggae roots/nu roots met enkele rockinvloeden en nyahbingi. Hun songs zijn echt een streling voor het oor en enkele springen er nog bovenuit zoals Behold, Irie Vibe of de song waar het publiek het meest op wachte namelijk Judgement Day. Raging Fyah was voor het eerst op Summerjam, dat tevens ook hun eerste concert in Europa was. Er volgen nog andere festivals waarop ze te zien zijn deze zomer. Zeker een aanrader!

Voor mij, was de headliner van deze dag Daddy U Roy, de Dj veteraan. Hij was opgewekt en in vorm, met heel veel zin om het publiek te entertainen. Wake The Town! Deze schreeuw was de eerste, op een serie klassiekers, Just Another Girl, Africa en nog andere. Het publiek danste rustig met de glimlach op het gezicht, net zoals U Roy. Hij kondigde tevens ook zijn nieuwe album aan dat uitkomt in oktober, waarvan hij de song Borderline herneemt, waarvan ik de originele zanger nog zal herinneren.. in vain..
Deze avond heb ik zowel Tiken Jah Fakoly als Sean Paul overgeslagen, de eerste omdat ik hem al veel te veel gezien heb en de tweede omdat ik geen fan ben van zijn concerten, noch van zijn muziek. Hij heeft zich eerder ontplooid tot een popartiest dan een dancehallartiest..

Aan de Dancehall Arena, bracht Kingstone Sound goede vibes, terwijl ze het terrein opwarmden voor enkele lokale artiesten, waarvoor ik jammer genoeg weinig complimenten kan opbrengen. Daarna was het de beurt aan Skarra Mucci, een Jamaïcaanse artiest die zang en djstyle mixt op de oude wijze en die gevestigd is tussen Zwitserland en Duitsland. Tussen zware raggapieces en freestyles zoals Yellowman op klassieke songs, heeft hij het publiek geboeid, ondanks de zwakke kwaliteit van de sound die avond. Na hem, kwam de franse Lord Kossity on stage met de poging om net zoals vorig jaar complete chaos te creeëren op Summerjam. Ik weet niet of hij er in geslaagd is, want ik ben richting camping vertrokken met een kleine omweg naar de rootscorner.

Zaterdag, de eerste verrassing van de dag was om de ingang van het festival geweigerd te worden voor..het bezit van cannabis...Dat helpt niet om mijn goed humeur te verpesten noch om het festival niet te betreden. Ik ben dus met de weed in de sokken langs een andere kant van het festival binnengegaan. Vreemd allemaal..De eerst gekozen groep van de dag is de Irie Revoltes, die onlangs op het Afro Latino festival in Bree speelden. Deze Duitse groep, waarvan 2 zangers Franse en Duitse ouders hebben, drukken zich dus uit in het Frans, Duits en het Engels. Irie Revoltés bezit dus een groot taalarsenaal en tevens ook een grote muzikale achtergrond: hun vibe reist tussen ska ragga reggae hip hop en een beetje rock. Een echt feestelijk explosieve mengeling!
Ze hebben blijkbaar een groot publiek veroverd in Duitsland, waarvan ook een groot deel aanwezige fransen waarmee ze een grote menigte bereikten.

Daarna Richting Green Stage om de jonge Protoje,de protégé van Don Corleon, die met de Marseillse Dub Akom speelt, te bekijken.  Sinds zijn eerste Europese tour vorig jaar, is de artiest serieus geëvolueerd, hij brengt zijn songs met meer kracht en wisselt soepeler naar dubpassages, a capellas,.. het genot van de artiest is voelbaar in het publiek en soms slaagt hij er zelf in om het op zijn hand te krijgen zoals met het prachtige Rasta Love.
Jammer genoeg heb ik het optreden van Collie Buddz gemist omdat ik midden in een interview zat. Ik was wel op tijd voor de laatste act van zaterdag. Hierbij moest ik de moeilijke keuze maken tussen Beenie Man en Burning Spear. Deze twee Jamaïcaanse  muziekreuzen speelden op het zelfde moment! De weide van Summerjam is niet groot genoeg om alle festivalgangers op 1 moment op 1 plaats brengen, dus moesten ze de 2 grote artiesten op 2 verschillende plaatsen laten performen op hetzelfde moment.  Ik was al weken aan het twijfelen welk concert ik nu zou gaan bijwonen. Ik koos voor de King of Dancehall. Voor een twintigtal minuutjes! Beenie was in topvorm, maar de geluidskwaliteit was niet goed genoeg om me helemaal in de muziek te smijten en te vergeten dat Spearman op het andere podium stond. Ik ben dus naar de Red Stage gesneld om te kunnen genieten van de 2 laatste stukken van Winston Rodney, een uniek concert in Europa deze zomer.  Zoals gewoonlijk heeft hij het publiek in een musische-spirituele reis meegenomen. Niets op aan te merken, hij is, hij blijft, een van de meest inspirerende reggae artiesten.

Op enkele meters daarvandaan, was de dancehall reeds hot hot hot wanneer ik arriveerde! Pow Pow Movement en Sentinel wisselden met elkaar af en niemand wilde onderdoen voor de ander. Conclusie, het was snel, sterk en hard! Misschien zelf een beetje te.. De sets van Pow Pow doen me eerder denken aan een Club Medstijl: iedereen handjes in de lucht, naar links, naar rechts,..nu ja ik hou er niet zo van om de instructies van 2MC (terzelfde tijd) te volgen, dus kon ik meer de sets van Sentinel apprecieëren, die trouwens hun nieuwe MC voorstelden sinds de plundering van Shotta Paul en Meska. Sentinel is trouwens begonnen met een custom van Konshens: « Summerjam a the realest festival ! » Bad !
De beste verrassing van de avond was ongetwijfeld die van Assassin met een veel te korte set. Ongeveer een half uur lang, heeft hij enorm veel energie gegeven met het beste van zijn repertoire. Hij speelde snel, maar verpestte desondanks zijn songs en boodschappen niet in zijn pull-up. Hij heeft nog maar eens bewezen dat hij een van de meest authentieke dancehallartiesten is van deze tijd.

Zondag, de laatste dag had weinig interessante artiesten te bieden. Onder een hemel vol met donkere wolken, heb ik toch het plezier gehad om voor de eerste keer J Boog live te mogen meemaken. Hij is een Hawaïaanse artiest, die een beetje zoals Beres, een mix tussen reggae, lovers en enkele songs om bij na te denken brengt. Een moment vol goede vibes, gevolgd door Million Stylez midden in een regenbui. Ik had deze artiest al meerdere keren in een showcase gezien, maar dit is de eerste keer dat ik de kans heb om hem in een concert met een live band te zien. Dit gaf meteen een groter roots gehalte aan het concert. Million Stylez heeft enkel 3 à 4 dancehallsongs gebracht en de rest was meer roots met versies van Fade Away, Police in Helicopter, een versie met Don Carlos.. een

Ik heb beleefd Danakil overgeslaan, omdat die in mij geen speciaal gevoel oproept, maar iets later was ik wel op post voor Puppa Albo. Alborosie die ik al 2 jaar niet meer live aan het werk zag. Hij heeft me echt overtuigd door een van zijn beste concerten te geven in deze Summerjam editie. Vergezeld door zijn ShenGenClan, heeft hij de menigte laten dansen op zijn zware roots rub-a-dub, met een nog zwaardere en rauwere stem dan vroeger. Dit concert heeft me doen realiseren dat ik mijn muziekcollectie van Alborosie dringend moet aanvullen want hij heeft enkele schitterende songs gebracht die me volledig onbekend waren. Hij heeft ons een grote verrassing gebracht door voor zijn song Kingston Town Beenie Man on stage te brengen met wie hij een kort Fast Style battle hield. In deze battle was Beenie de sterktste , maar respect voor Alborosie die met alle nederheid en broederschap de King of Dancehall inviteerde op het podium.
Omdat ik geen zin had om naar een artiest te gaan kijken die de songs van zijn vader zong en omdat zijn concert van vorig jaar me had teleurgesteld, heb ik voor het concert van Stephen Marley gepast zodat ik een Duitse ufo in de vorm van trip-hop marsmannetje kon onderzoeken: Marsimoto.

En zo beëindigen we een matige Summerjam, zonder uitzonderlijk goede concerten, met jammer genoeg een hoog prijskaartje dat ook nog eens te commercieel is (bier voor 3 euro op de festivalwei, als dat geen afzetterij is…) maar ondanks alles was er toch een goede vibe, een diversiteit van nationaliteiten en kleuren dat ik erg apprecieer. Ook nog een Big up voor de Roots Corner voor de ontspannende ochtenden!