Voor de 14de keer al trekt de organisatie zijn muzikale kijk op de wereld open voor alle Limburgers en andere geinteresseerden. Op Afro-Latino festival staan al enkele jaren grote exotische namen op het podium en dit jaar doen ze met Juan Luis Guerra, Batida, Kassav, La Excelencia en vele anderen niet onder. Salsa, merengue, bachata, rumba en soca zoveel u maar wil. Met de zouk van Kassav, de rai van Kasba en enkele Afrikaanse namen steken we terug de oceaan over. Alpha Blondie uit Ivoorkust, enkele andere reggaeacts en een soundsystempodium brengen dan weer reggae, dancehall en zelfs hiphop tot in Bree. Charmant is het belangrijkste woord in de beschrijving van het festival. Naast gezellig en zeer muzikaal zit de organisatie strak en horen of zien we weinig tot geen moeilijkheden of pijnpunten. Enkel zondag zat het weer wat tegen maar dat kon nergens de pret bederven vermits de vier podia allemaal overdekt werden. Twee grote tenten met live-podia, een salsa-spiegeltent en een dancehall-schuur-de-luxe. Een perfecte setting voor 3 dagen dansplezier!
U krijgt later van ons nog enkele videobeelden en interviews met artiesten, die we samen met
World-a-reggae en
Latin-Emagazine.nl in elkaar boxten. Maar hier alvast een korte beschrijving. De focus ligt vooral op de reggaeconcerten natuurlijk, maar we kunnen wel meegeven dat veel andere optredens zeker de moeite waren, niet in het minst dat van Juan Luis Guerra.
We waren nog net op tijd voor de goedlachse en vrolijke
Jahcoustix uit Duitsland. Deze conscious jongeman charmeert, heeft een duidelijke boodschap en tovert met zijn glimlach op elk gezicht een evenbeeld. Het komt wel tijdens meer concerten voor, maar nu en dan is er echt iets mis met de micro, wat spijtig is natuurlijk. Hij trekt het festival wel meteen op gang in de juiste positieve en vooral happy vibe! Het viel me op dat er youtube-gewijs weinig niet-akoestisch materiaal te vinden is, nochtans klinkt het met band gewoonweg veel beter.
Shaggy heeft twee stijlen te combineren. Hij blijft een mainstream topartiest met hits en deuntjes waar je muzikaal niet altijd de Jamaicaanse roots in hoort, maar die je ongetwijfeld wel kan meezingen, of toch minstens neuriën. Maar daarnaast is Shaggy ook nooit echt weggeweest uit de underground. Hij bleef heel sterke dancehall en reggaenummers maken, de nummers die we veel meer horen op reggae/dancehall-feestjes. Wij komen voor deel twee van de show. Het deel waar de top-30-hitjes niet aan bod komen was spijtig genoeg korter als het eerste poppy deel van de show. Blijkbaar draait hij de show om als hij op een reggaefestival staat en dat willen wij dan nog wel eens zien en horen. Vlak voor de afsluiter en voetbalhit 'Feel the rush' zet Rayvon nog even zijn eigen nummer 'selectah' op de Kingston13-riddim in, voor wie helemaal mee is met wat er in Kingston heet is. Ik zag hem er 4 jaar geleden al in een gelijkaardige show maar ik had de indruk dat het vorige keer meer power uitstraalde en de band toen veel strakker speelde. Maar hij is en blijft een sterke performer dus wil ik hem nog steeds eens op een reggaefestival zien.
Op zaterdag zijn we nog net op tijd op de wij voor
The Internationals. Irie Vibes band misten we spijtig genoeg net. The Internationals zijn al 14 jaar bezig en best bekend om hun zotte ska. Jamaicaanse ska welteverstaan, eerder dan de jongere UK-revival-twotoneska van bijvoorbeeld Madness. Na een pauze van enkele jaren pikten ze de draad terug op en vervoegde Lize Acoe van o.a. De La Vega hen. De prachtige soulstem wordt nu gecombineerd met iets meer downtempo rocksteady. Niet erg wild maar wel ijzersterk! Wederom een leuke aftrap van de dag.
Later die dag doet
Aswad op het hoofdpodium eigenlijk wat je van hen kan verwachten. Ze zetten een superclean, stevig rootsoptreden neer. De taal enerzijds en de net iets grotere aandacht die ze aan diepe dubwise-intermezzo's en kwaliteitsvolle maar voor mij overbodige guitarsolo's besteden, verraden dat ze van de UK komen. Niets nieuws dus, maar wel degelijk. De raggamuffin' guest (blijkbaar de zoon van de frontman) was best leuk maar naast meer ervaren rappers zou hij wel snel door de mand vallen. Het hitje 'don't turn around' knalt echt van het podium en komt natuurlijk ook bij het publiek goed aan. Het is duidelijk dat ze dit al duizenden keren gedaan hebben. De band zet nog "promised land" (van Dennis Brown, en nu ook Damian Marley/Nas) in maar daar steekt een stroompanne een stokje voor. Zeer spijtig! Na wat getreuzel proberen ze nog één laatste nummer. Vader en zoon krijgen met afsluiter en megahit 'Shine' pas echt heel de tent aan het springen.
Na Aswad begeven we ons nog naar de Pampero Stage voor het Duitse
Irie Revoltés. Een stevige bende die ska, punk, dancehall, rootsreggae en hiphop weet te combineren. Alsof dat nog niet moeilijk genoeg is, zingen en rappen ze ook nog afwisselend in het Frans en het Duits en verwelkomen ze iedereen in het Engels. De songs worden flexiibel opgebouwd uit verschillende elementen: stukken waarbij het viertal teksten bijna scandeert alsof het een betoging was, regelmatig een ongelooflijke hoge mannelijke soulstem en natuurlijk telkens een rauwe en zeer snelle raggamuffin' rapper. Een knotsgekke combinatie dus. Het klinkt misschien rommelig maar dat is het allesbehalve. Het blijkt een goed gesmeerde en vooral ook militante machine te zijn die geen taboes kent. Ze nemen duidelijk stelling in tegen homofobie, racisme en fascisme, politiegeweld en het kapitalisme. Ze verwerpen zoals Manu Chao en Babylon Circus ook het door media en politici ontworpen concept van 'illegalen': "een mens kan niet illegaal zijn" is het statement. Het mag voor de Duitsers een reden te meer zijn om Frans te leren. Voor iedereen trouwens. Ze bedanken familie, vrienden en fans met 'Merci' op een leuk reggaeritme, kaarten nog even het waterprobleem in de wereld aan en sluiten af met een knaller op de beats van "We no speak Americano". Deze bende is duidelijk klaar voor de revolutie!
Op zondag zorgt
Ziggi Recado voor de eerste live reggaeklanken. Deze Nederlander heeft ondertussen al wel bewezen dat hij één van de sterkste jonge helden is in het Europese reggaelandschap. We zagen hem ook al eens op sound, maar dat is duidelijk niet zijn biotoop. Met zijn live-band is hij echt compleet. Wij hebben de indruk dat de percussionist vooraan op het podium wel eens de meeste aandacht krijgt van het publiek. Een knappe rasta met een veelvoud aan leuke dingen om op te trommelen. Een leuke aanvulling op je bezetting, dat zien we ook bij het Belgische Asham band trouwens. Met een tribute aan Gregory Isaacs veroveren ze de harten van menig reggaeliefhebber helemaal en om nog meer te overtuigen krijgen we er een wreed stevige rockversie van 'cry murdah' en een zalige uitgesponnen versie van het zeemzoete 'Need to tell you this" bij.
Alpha Blondie doet niets nieuws en zet dus een stevige show neer. Hij start met 'Jerusalem' en dat is natuurlijk direct een schot in de roos. Het nummer brengt de mensen aan het dansen, sommigen haast in trance, en dan is de toon gezet natuurlijk. Eigenlijk wou ik enkel dat ene nummer nog horen en waren we best een beetje op na 3 dagen. We hebben het dan ook na een halve show voor bekeken gehouden en huiswaarts getrokken.
Al enkele jaren garandeert het festival ook een permanente Jamaicaanse vibe op het
Island jam Stage. Wat begon met een klein tentje en bescheiden geluidsinstallatie, groeide ondertussen uit tot een heuse gepimpte schuur en dito geluid. De gastheren en –dame van
Silverbullet Sound programmeerden een reeks Belgische en internationale soundsystems die non-stop voor voornamelijk reggae en dancehall zorgden. Het initiatief is een succes en kan heel het weekend door op een aardig publiek rekenen. Je merkt natuurlijk wel dat het voor een deel van het publiek nog wel even wennen is: aan de MC, aan de dubplates, aan de pull-ups en natuurlijk ook aan de snelle afwisseling tussen songs en tempo. Van ska, dancehall, dub, reggaeton, jungle en soca … tot reggaeklassiekers, hiphop, rocksteady en new roots. Het publiek krijgt een mooi beeld van hoe Jamaicaanse dancemuziek door de jaren heen klinkt en wringt zich in bochten om erop te kunnen dansen. Niet alle soundsystems krijgen de zaal écht op hun hand maar niemand heeft zich daar 10 minuten verveeld hoor! Behalve dan die securityjongen naast het podium misschien ;-)
Afro-Latino is een leuk en charmant festival waar alles met de glimlach wordt omlijst en je je op exotische ritmes in conditie danst voor de zomer. Ideaal zo vlak voor de vakantie to
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
