Benelux Reggae Contest 2012: Hail to Sunrockers!

Een kleine 120 mensen hadden zich de moeite getroost om helemaal naar Maastricht te komen voor de finale van deze vernieuwde contest. Vorig jaar nog onderdeel van de European Reggae Contest (ERC) functioneert de organisatie nu geheel zelfstandig. De winnaar krijgt daardoor geen podiumplaats meer toebedeeld op de ERC-finale maar daar tegenover staan wel een hele reeks optredens in de Benelux, op festivals en in de zalen, behoorlijk wat studiotijd en een jaar professioneel management.

36 groepen en soloartiesten hadden zich ingeschreven, en na twee preselecties bleven drie finalisten over, Fullany uit Rotterdam, Skarbone 14 uit Doornik (Tournai) en het Brusselse Sunrockers. Aan de jury en het publiek de haast onmogelijke taak om daar een winnaar uit te kiezen, niet alleen omdat de drie groepen een zeer behoorlijk tot uitmuntend niveau haalden maar ook omdat het appelen met peren vergelijken was, in dit geval new roots met fusion ska met waarachtige eigentijdse foundation music.

Sunrockers: 'lyrical reggae'

U ziet het al aan mijn woordgebruik: Sunrockers was ook wat mij betreft de verdiende winnaar. Zes muzikanten met een jazzopleiding die de roots van de reggae blootleggen: het concept doet wat denken aan Groundation maar het resultaat is verschillend. Sunrockers kiest niet voor complexe arrangementen en composities maar voor een geleidelijk opgebouwde trance, steunend op de strakst mogelijke gitaarchops en drum beats. In het begin denk je aan Wackies, sober en ingetogen. Dan komt de samenzang, uniek in de Belgische (Europese) reggae, zij het ook weer niet naar oud Jamaicaans model. Daar hadden de meeste trio's drie verschillende stemmen, een falsetto, een bas en een bariton bijvoorbeeld. Sunrockers zingen echt samen, op dezelfde toonhoogte, met bijna dezelfde stem. Leadzanger en meester-chopper Matthias Hélin liet wel een paar keer een heerlijke falsetto horen en klonk in Mr Farmer (herbs tune!) even mooi en verheven als Cedric Myton. Ook Alex Gilain zong een paar passages solo maar had moeite om de juiste toon te houden, een bekend gegeven bij bassisten.

Het was de enige (kleine) smet op een set die voor de rest alleen maar groeide en beter werd. De gezongen passages werden afgewisseld met rauwe instrumentale stukken, die reggae verweefden met jazz, afrofunk en zelfs rock en new wave. Solo's op toetsen (Pascal Paulus, tevens de derde stem), gitaar, trompet en saxofoon getuigden van de muzikale virtuositeit van de Sunrockers. En daar dan nog een fascinerende dub bovenop, zoals het goede rootsreggae betaamt. Hoeft het gezegd dat deze band het opgelegde nummer Slavery days (Burning Spear) bracht met een kracht en een intensiteit die Burning Spear al lang niet meer kan opbrengen? En met in een glanzende hoofdrol saxofonist Fred Becker. Andere hoogtepunten: Holy land (zou van The Abbyssinians kunnen zijn) en Go slow (maar wel vastberaden.)

'Deze show is voor de mensen in Mali,' zei Hélin bij aanvang van het concert. Hij benoemde de muziek van Sunrockers tot driemaal toe als 'lyrical reggae' (lees: met eigentijdse maar wel universele conscious lyrics) en verklaarde dat ze in de eerste plaats muziek maken 'to help another man to think for himself.' Dat heeft hij gepikt van Misty In Roots (live in Brussel, 1979) maar hij toont zich die uitspraak ook waardig. Sunrockers hoeft in geen enkel opzicht onder te doen voor zulke grote namen uit het verleden, en heeft bovendien een heel eigen sound en uitstraling.

Skarbone 14: wereldband

Dat laatste geldt natuurlijk even goed voor Skarbone 14, en die groep staat ook al veel verder dan Sunrockers. Je kunt je zelfs afvragen wat zo'n professionele band (meer dan 400 shows in heel Europa, drie albums) nog te zoeken heeft op een talentenjacht. Een niet-reggae jury zou Skarbone 14 zonder twijfel uitroepen tot winnaar, met hun aanstekelijke fusiemuziek, een smeltkroes van punky ska, soukous, rock en chanson. Grappig bovendien, maar dat is de meeste toeschouwers ontgaan. De vier blazers zorgden voor spektakel en entertainment met plotse breaks en solo's, en begaven zich vrolijk toeterend tussen de menigte. Ook de blootsvoetse zanger is een showbeest, en duidelijk gewend om zijn ding te doen voor een veel grotere massa volk dan die 120 mensen in Maastricht.

Skarbones versie van Slavery days was ronduit fenomenaal, bijna onherkenbaar maar net daardoor een heel nieuw nummer, schitterend gearrangeerd en met muzikale invloeden uit alle windstreken. Een diepe buiging voor deze geweldige feestband maar in deze contest (en context) hoorden ze niet thuis. 'Ik weet van niks,' zei de zanger nadien. 'Het was de bassist die ons heeft ingeschreven. Van mij hoeven we ook niet te winnen want ik ben pas vader geworden. Ik zal in de zomer hoe dan ook geen tijd hebben om al die festivals te doen.'

Dat is dan geregeld.

Fullany: roots controller

Fullany kon mij minder bekoren. De trotse rastaman uit Suriname zong bij momenten behoorlijk vals (ja, dat doet Sizzla ook) en zijn tunes groeiden zelden uit tot songs. Het beste nummer, Haffi be a winner, werd dan weer gedevalueerd door een middelmatige uitvoering. In Slavery days werden de blazers vervangen door dunne synths, en dat verdient zo'n klassieker niet. Genoeg en energie en inspiratie, die Roots Controllahz, maar het zou allemaal wat voller en strakker mogen. Andere juryleden zagen in Fullany een typisch Surinaamse reggaezanger, met zijn typisch Surinaamse stijl, maar dan verkies ik voorlopig toch Ziggi Recado. Mooie backing vocals, dat wel, en jammer dat de percussie er niet uitkwam. Er zal ongetwijfeld een publiek zijn voor deze man maar mij heeft hij in de Muziekgieterij niet kunnen overtuigen.

Toch weer een mooie, muzikaal hoogstaande avond beleefd, met tussendoor lekkere sounds van onze eigen Irie Nation. Deze Benelux Reggae Contest verdient een groter publiek, en dus een andere locatie. Volgend jaar in Antwerpen? Of Amsterdam? Niks tegen Maastricht, een coole plaats met coole mensen, maar het volk uit de grote steden krijg je nooit naar daar.