Pura Vida & Congo Ashanti Roy: unite people with music @ De Warande

Een basdrum. Een snelle beat. Zweverige synths en blazers. En dan plots vallen de gitaren en basgitaar in en verandert de house-achtige beat in een opzwepend reggaeritme.  I got love is de mysterieuze opener van een optreden waarbij de magie bijna tastbaar was.  "A special evening" noemde Bregt het.  En dat was het zeker. 

Extatische en ingetogen momenten wisselden elkaar af, zoals wanneer Bregt de aandacht vestigt op het grote doek dat in de zaal hing.  Een kunstwerk van de vorig jaar overleden Alfred Barrington Clarke.  Als eerbetoon speelt de groep het wondermooie You don't know me.  Bij uitstek ons favoriete Pura Vida nummer. De zweverige melodie, de prachtige samenzang van Bregt, Saimn-I en Collieman en het subtiele gitaarwerk van Wowie.  Alles wat Pura Vida zo uniek maakt zit vervat in dit ene nummer. En zo kwam het dat we daar na amper twee nummers met een krop in de keel stonden te genieten.

Genieten deden we ook bij het nieuwe nummer River runs dry,  alsook van Saimn-I die tijdens Meditation zijn lyrische demonen de vrije loop liet. Soon Come,  Democracy (oorspronkelijk met Leroy 'Horsemouth' Wallace achter de drums),  Struggle in the City,  met een glansrol voor Collieman,  Row your boat Ashore en Who Feels it Knows it, waarin de drummer (op Staccatto drums) en zangers het beste van zichzelf gaven.  Het zijn stuk voor stuk unieke producties die Pura Vida speelt, alvorens Congo Ashanti Roy op de tonen van Drum Song het podium opkomt en Open Up The Gates, een nummer van op het legendarische album Heart of The Congos, zingt.  

Als er nog geen magie in de Turnhoutse (of Turn In zoals Ashanti Roy grapte) lucht hing, was dat nu ongetwijfeld wel het geval.  Dat deze zanger met een Belgische groep op het podium stond was op zich al straf.  Dat deze Belgische groep er in slaagde om ons geen seconde de overige Congos te doen missen was zo mogelijk nog straffer.  Met je ogen dicht zou je dan ook gezworen hebben dat Cedric Myton mee op het podium stond en dat dankzij Saimn-I en Bregt wiens stemmen soms akelig dicht in de buurt van Myton's falsetto kwamen.  Het was daarom ook een waar genot om Pura Vida samen met Congo Ashanti Roy klassiekers als La-La Bam Bam en Sodom and Gomorrow  te horen brengen. Het plezier en wederzijdse respect spatten gedurende het volledige optreden van het podium,  wat het optreden niet enkel muzikaal maar ook visueel zeer aantrekkelijk maakte.

We waren in Turnhout bovendien getuige van een Congo Ashanti Roy die opvallend goed bij stem was.  De versie die hij van African Blood (een nummer dat in 1983 als 10" gereleased werd op het On-U Sound label van Adrian Sherwood) en Nicodemus (van het in 2006 uitkomen Swinging Bridge album) bracht waren dan ook een ware streling voor het oor.  Een muzikale streling die verdergezet werd toen Rasta Feeling, een eerste nummer van We Nah Give Up (het gezamenlijke album van Pura Vida & The Congos), in de goed gevulde Kuub weerklonk, gevolgd door Ark of The Covenant. 

Ongeveer anderhalf uur hadden we nu al het gevoel deel uit te maken van iets unieks en de groep zou daar uiteindelijk nog een half uur bijdoen in de bisronde die begon met het opzwepende Africa, dat hier eerder al beschreven werd als een opvolger van Congoman en ook live die status volledig waarmaakte.  Uiteraard mocht ook Fisherman niet op dit muzikale feest ontbreken.  Een versie die live, net als alle andere nummers, net dat kleine extraatje meekreeg door de Pura Vida blazerssectie en de percussie van Collieman.  Ook hier hoorden we trouwens weer prachtige harmonieën. Congo Ashanti Roy getrooste zich zelfs de moeite om de basstem van Watty Burnett voor zijn rekening te nemen. 

Met We Nah Give Up werd een ingetogen slot aan dit unieke optreden gebreid maar de nacht in de Turnhoutse Kuub was nog heel jong. 

Meteen na het optreden werd het doek dat achter de p.a. hing en de zaal halveerde immers opengeschoven.  Daar stond de sound (twee grote torens) van King Shiloh opgesteld.  Voor het optreden hadden we Giraffe Sound (eveneens op hun eigen sound) al een goede, maar veel te korte set zien spelen.  King Shiloh trok echter algauw alle registers open en de bassen deden de Kuub en omstreken voor de eerste keer op zijn grondvesten daveren.  Na ongeveer een uur vervoegde ook Earl Sixteen de sound en werden we getrakteerd op een tweede, uitstekende optreden.  Zonder band uiteraard, maar wel stuk voor stuk klassieke riddims die door de boxen van King Shiloh klonken zoals we ze nog nooit gehoord hadden.  Milk and Honey van Dennis Brown bijvoorbeeld dat nu loepzuiver gezongen werd door Earl Sixteen.  We herkenden verder ook nog covers van Max Romeo en Horace Andy, naast een hele resem eigen nummers.  Ondertussen gaan de bassen geleidelijk aan dieper en dieper en wordt de volumeknop verder opengedraaid.  Zo ver dat het enigszins ongemakkelijk begon te voelen en we ons toch maar wijselijk tussen die twee enorme torens uit begaven.

King Shiloh zal nog tot diep in de nacht doorspelen, maar wij waren muzikaal meer dan voldaan na weeral een goed gevuld weekend.