Hollie Cook, Prince Fatty, Horseman & The Mutant Hifi: new meets old @VK

Een kleine 100 man in de VK voor een zangeres die voorlopig eerder bekend is om haar referenties (dochter van Sex Pistol Paul Cook, tune op de soundtrack van Grey's Anatomy, optreden bij Jools Holland) dan voor de muziek van haar eerste album. Dat is overwegend melodieuze lovers rock, stijl Kofi en Sandra Cross in de jaren '80 bij Mad Professor. Strakke one drop en rockers (steppers) riddims dus, met teksten over liefde en relaties. De vreemde eend in de bijt – en wat mij betreft veruit het beste en origineelste nummer van het concert – was New town van The Slits, de punkdubmeidengroep bij wie Hollie Cook een tijdje aan de slag is geweest. Ari Up ruste in vrede.

Ik herkende twee riddims: de heldere roots van Uncle Joe (Gregory Isaacs/Linval Thompson/Revolutionaries) en de dreigende rub-a-dub van Janet Sinclair (Little John/Henry 'Junjo' Lawes/Roots Radics). En uiteraard Perfidia, in de reggae bekend van Phillys Dillon maar al veel langer een echte latin klassieker. Om maar te zeggen dat Hollie Cook haar klassiekers kent.

Of moeten we zeggen Prince Fatty, want hij is toch het brein van deze act? Hij heeft Cook ook gekoppeld aan 'veteran' toaster Horseman, die effectief een echte 'veteran' stijl hanteert, very old school zeg maar, zo rond 1980. Op het podium domineert hij het frêle meisje niet alleen met zijn rauwe stem maar ook fysiek, met zijn gezette lijf en bewegingen. In elke tune laat hij zich horen, niet altijd even subtiel en creatief, terwijl Hollie Cook al te gemakkelijk een stapje terugzet en haar stem ook niet zo prominent gemixt wordt. Een lieve, mooie verschijning, een sierlijk kronkelend lichaam, een hoge, sensuele stem, maar een beetje girl power zou geen kwaad kunnen.

Goede band overigens, met twee blazers (sax en trombone), waardige collega's van The Robotiks. Op het reuzenscherm verschenen gepaste beelden uit de Engelse en Jamaicaanse reggaescene zoals ik die destijds zelf heb zien opkomen. Later zagen we meer speelse en abstracte vormen.

Cook verdween al na een uurtje van het podium, Horseman bleef staan en bouwde een feestje met zijn baas, Prince Fatty. Die heeft een hoop oude riddims verpakt in een nieuw, meestal uptempo kleedje, met Horseman op drums (en live als MC) en enkele usual suspects van de UK reggae: Mafia, Black Steel, Bubblers… Een frisse sound maar toch ook weer muziek van lang geleden.

De meest verrassende act van de avond was The Mutant Hifi, een onvervalste surfgitarist die zijn muziek verweeft met oude ska-ritmes en – samples, maar zelf evengoed (en vingervlugger dan zijn schaduw) klezmer, mariachi en Russische volksmuziek in zijn tunes smokkelt. Prince Fatty leverde de sound, The Mutant Hifi ging eroverheen met zijn opwindende solo's. Op het scherm zagen we fragmenten uit oude westerns, en zo klonk de muziek soms ook, als de soundtrack van een geflipte cowboyfilm. Na de show meteen de LP gekocht van The Mutant Hifi en Prince Fatty, verpakt in een prachtige motion picture hoes. Surfska: weer een mooie, nieuwe tak aan de nog altijd groeiende reggaeboom.