.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Na alle uitstekende Belgische reggae tunes en – albums die dit jaar al zijn uitgebracht, komt nu ook Uman nog met zijn nieuwe album, de 'original dancehall punk outta Belgium', zoals hij zichzelf graag aankondigt. Dancehall is ook de dominante stijl op Umanity, geen rijkgeschakeerde studioproductie als het superbe L'aventure c'est l'aventure uit 2007 maar een verzameling frisse tunes en riddims die het best tot hun recht komen in de dancehall, Umans natuurlijke biotoop.
Hij begint nochtans rustig, met Donne-moi du roots, een tune die one drop afwisselt met ragga beats, ingespeeld door een Duitse band (inclusief volwassen blazerssectie.) Alle andere tracks zijn digitale riddims, af en toe aangevuld met een gitaar. In dit nummer lijst Uman tientallen namen, titels en stijlen op, terwijl het refrein er een instant klassieker en meezinger van maakt. Een prachtige ode aan de reggae. Even overtuigend en herkenbaar is de rubadub (Boops riddim) van A l'ancienne, waarin Uman in old school style de positieve vibraties in de dancehall bezingt.
Uman brengt ook een eerbetoon aan Bad boy Jimmy, het gekende verhaal van een vriend die op het verkeerde pad geraakt (Shark Attack riddim), en aan zijn beste vriendin, in het ingetogen, van een akoestische gitaar en milde claps voorziene Marie. U kent haar wel, Maria van Juan, van de familie Sativa.
Gerechtvaardigde boosheid en verontwaardiging weerklinken in het rauwe L'habit fait pas la moine, met Uman in topvorm fulminerend (op de Black ops riddim) over alle 'mauvais acteurs', 'menteurs' en 'gangsters' in zijn omgeving, de mannen die het moeten hebben van dure merken en bling-bling. In Gucci Gucci (Moonlight riddim) zet hij de opsomming gewoon door en benoemt zowat alles wat Babylon zo verderfelijk maakt. Il est l'heure ('l'heure d'un bon spliff' en vele andere ervaringen die je in het moment houden) bubbelt en botst op de G-Shock riddim. In Retweet beschouwt Uman de doorklikcultuur op internet. Minimale beats, maximum voicing.
Dan laat Uman het tempo wat terugvallen voor On ne peut pas continuer comme ça, een love song als allegorie voor de maatschappelijke verhoudingen. 'Le paradis va devenir l'enfer' dreigt hij, en dat hij straks zijn valiezen pakt als het hier zo verder gaat. Niet doen, Uman. We need you right here!
Nog trager, en ritmegewijs meer hiphop, is Miss you, gelardeerd met verleidelijke vrouwelijke stemflarden, van sfeer eerder bluesy dan roots. Petite planète klinkt softer (licht r'n'b) dan de harde reality lyrics zouden kunnen rechtvaardigen, met verwijzingen naar Medellin, Congo en het leven in de getto's.
Uman sluit af met Et si, een donker visioen over het einde van de wereld. Maar zelfs dan zullen we nog kunnen rekenen op hem. Een sterk manifest van onvoorwaardelijke en vriendschap en solidariteit.
Pura Vida, Jupiter & Ma Shi Faï, Collieman & Asham, Unlisted Fanatic, Crucial Alphonso, en nu Uman: 2011 was het mooiste jaar dat de Beljam reggae ooit gekend heeft.