Ernest Ranglin: reggae with the beauty of jazz

We hadden Ernest Ranglin al gezien met de Afrikaanse muzikanten van Baaba Maal (check het album In search of the lost riddim) en met de Nederlandse Rude Rich & The High Notes. Schitterende concerten waren dat, maar sinds zijn passage in de Balzaal van de Vooruit (Gent) weten we nu in welke biotoop de meester-gitarist het best tot zijn recht komt: een jazzcombo.

Zo heeft hij in de jaren '60 ook  furore gemaakt in de Londense jazzclub Ronny Scott's, nadat hij in Jamaica mee de muzikale fundamenten had gelegd van de ska. Het was zijn Gibson-gitaar die in Easy snappin' en andere proto-ska het ritme van de tegentijd aangaf, tot vandaag de ruggengraat van zowat alle (Jamaicaanse) tunes die Ranglin live en op plaat ten gehore brengt. En dat zijn grotendeels covers, toch op Below the bassline, het klassieke album uit 1996. Opgenomen met een Amerikaans jazzcombo maar in zo'n bezetting had Ernest Ranglin tot dusver nooit door Europa getoerd. Tot vandaag dus.

Het waren niet de muzikanten van weleer die hij had meegebracht maar Alex Wilson (toetsen), Nick Cohen (bas) en de Gambiaanse drummer Frank Tontoh moesten zeker niet onderdoen voor hun collega's. Er stonden liefst 6 tunes van het album op het programma, en die klonken stuk voor stuk even cool en rijp als de originele opnames, vorstelijk verrijkt en uitgesponnen bovendien met heldere, intense solo's op gitaar (uiteraard) en toetsen. Wilson had het gros van zijn partituren weliswaar op papier staan maar durfde ook lustig improviseren, zoals dat hoort in goede jazzmuziek (en voor een geestelijke erfgenaam van Jackie Mittoo).

Dat vakmanschap geeft die bekende tunes ook een heel ander aureool. Ball of fire (The Skatalites) blijkt zonder blazers pure jazz. Congoman (The Congos) evolueert van donkere junglereggae naar zonnige latin, om uit te monden in vette funkjazz. King Tubbys Meets Rockers Uptown, een mijlpaal in de geschiedenis van de dub, wordt een klassieke roots instrumental. De vrolijke calypso shuffle van Nana's Chalk Pipe doet verlangen naar de zomer, en ook Surfin' (Ranglins grootste solohit, in de sixties bij Studio One, 30 jaar later met verve hernomen op Below the bassline) roept beelden van zon, zee en strand op, met die af en aan rollende gitaargolven. Het titelnummer van de cd, een van de weinige eigen composities van Ernest Ranglin, is een waarachtige riddim, die menige zanger en deejay zou kunnen inspireren tot grootse versions.

Als toegift serveerde het combo een beklijvende uitvoering van Lively up yourself, het perfecte orgelpunt van een nagenoeg perfect jazz- èn reggaeconcert.

Respect to Rasta La Vista

Het was een zalig reggaeweekend in Oost-Vlaanderen. Zaterdag waren we ook op Rasta La Vista, het eerste reggae event ever in Temse. Onberispelijke organisatie (alle concerten begonnen op tijd, alle apparaten werkten, uitstekende klank, ruime rookruimte buiten), een jong en gretig publiek, en een mooie affiche: Johnny den Artiest (altijd ambiance), Rupelsoldaten (de rude boys van de Beljam reggae scene) en Collieman & Asham. Drie keer gezien in korte tijd en toch geen moment verveling of overdaad ervaren: er zijn maar weinig acts die ons dat gevoel kunnen geven. Zo moet het dus zijn als je echt fan bent van een groep. Asham in Superfans: wat zou dat geven?

Engineer Yosa (zelf jaar en dag lid geweest van diverse bands) zorgde voor een kippenvelmoment met Book of rules, de wereldtune van de vorige week overleden Barry 'Heptone' Llewelyn. Deze zomer stond hij nog op het podium met Asham, dus als iemand hem een tribute mocht brengen, dan wel Beljams beste band van het moment.

En wij brengen ode aan de promotors van Rasta La Vista. Hopelijk wordt ook Temse vanaf nu een beetje reggae town.