Groundation honours Bob Marley in Petrol

Urban concepts, de organisator van het concert in Petrol, had maarliefst drie voorprogramma's voorzien. Bovendien slaagden ze erin om de voorprogramma's elkaar goed te laten opvolgen waardoor het publiek op korte tijd (elke groep speelde ongeveer 20 minuten) kennis maakte met deze relatief onbekende acts. Door het terras dat geopend was en de zwoele temperatuur gebeurde die kennismaking voor het merendeel van de aanwezigen, inclusief uw reporter van dienst, van op enige afstand. Wij onthouden dan ook vooral de krachtige en gevarieerde set die Maëlan bracht. Begeleid door vooraf opgenomen beats (en één enkel nummer op akoestische gitaar) combineerde hij al zingend en al rappend dubstep, jungle, grime en hiphop. 

Rond 22u was Petrol gevuld tot aan het kleine podium in het midden van de zaal en werd de spanning steeds tastbaarder. Bij de minste beweging op, naast of achter het podium begon het publiek enthousiast te applaudisseren, roepen of fluiten. Het zou echter nog een 15-tal minuten duren vooraleer de Californische groep, onder luid applaus, het podium betrad. Harrison Stafford groette het publiek in zijn ondertussen gekende stijl en maakte meteen duidelijk dat deze avond volledig in het teken zou staan van Robert 'Nesta' Marley.  Vervolgens benadrukte Stafford hoe blij de groep was om terug voor het Belgische publiek te mogen optreden en hij vermeldde daarbij één persoon in het bijzonder: farmer John.  Jah Shakespear vertelde ons nadien dat farmer John, tot hij twee jaar geleden stierf, de groep bij elke passage in België van een grote zak ganja voorzag.

Groundation begon de tribute met Work waarbij het publiek meteen op een positieve manier kennis kon maken met die extra gitarist op het podium: Will Bernard (een Amerikaanse jazzgitarist die ook al meewerkte aan het 'Rockamovya'-project). Zijn gitaarspel bleef ons voor de rest van het optreden bekoren en zijn solo's kon je gerust subtiel noemen in vergelijking met de eerder schreeuwerige gitaarsolo's die we de laatste jaren vaak te horen krijgen tijdens optredens. Soms iets minder subtiel maar daarom zeker en vast niet minder fantastisch was Marcus Urani, keyboard en orgelspeler (een heuse Hammond B3!), die zich onder andere tijdens Punky Reggae Party helemaal liet gaan en zichzelf bijna in trance leek te spelen, daarbij bijgestaan door een eveneens improviserende Ryan Newman op basgitaar. 

En zo kunnen we nog wel even doorgaan, want elke muzikant op het podium had zijn 'moment of glory' wel. Groundation slaagde er dan ook met glans in om zich het repertoire van Bob Marley helemaal eigen te maken. Wij vroegen ons meermaals af of er één andere groep zo veel succes zou kunnen hebben met een optreden dat voor 95% uit Bob Marley covers bestaat. Doordat Groundation hun eigen typische sound aan de gespeelde nummers toevoegde verveelde ze gedurende het dik anderhalfdurende optreden immers geen seconde. Zo bouwde de groep af en toe weer heuse muzikale muren op die even plots vakkundig gesloopt werden tot op hun fundamenten. Bovendien speelden ze niet de meest voor de hand liggende Marley songs. Vooral Misty Morning, het ingetogen High Tide or Low Tide, Nice Time en een ronduit magistraal Fussing and Fighting (waarin zowel de beide de blazers als de percussionist schitterden) verrasten in dat opzicht. 

Eveneens aangenaam verrassend waren de drie nummers uit hun eigen catalogus die de groep speelde. De fans herkenden vanaf de eerste tonen dan ook het opzwepende Music Is The Most High en in zoverre de zaal nog niet uit zijn voegen barstte van de positieve energie die van het podium afstraalde deed ze dat tijdens dit nummer weldegelijk. De verschillende tempowisselingen, de vele solo's, de bij momenten huilerige stem van Harisson Stafford maken dit nummer dan ook tot een archetypische Groundation song. Net als Music Is The Most High was ook het daaropvolgende nummer, Praising, afkomstig van het in 2004 verschenen album 'We Free Again'. Live klonk Praising minstens even traag en zwaar als op de CD. Bovendien ging het in Petrol, via een bassolo, bijna ongemerkt over in een loodzware dub van de zuiverste soort: strictly drum and bass! Een opzwepend Freedom Taking Over, met een glansrol voor de beide zangeressen, en Could You Be Loved later verliet Groundation onder luid applaus het podium. Een applaus dat minutenlang aanhield en versterkt werd met massaal voetgestamp op de grond (het begint een traditie te worden bij Groundation optredens). Net als bij de aanvang van het concert bouwde de groep de spanning op door het opkomen zo lang mogelijk uit te stellen, maar uiteindelijk verschenen de immer charismatische Harrison Stafford en de rest van de groep dan toch weer op het podium voor welgeteld één bisnummer: Get Up Stand Up.

Zij die voordien nog twijfelden aan Groundation lieten zich in Petrol zeker en vast overtuigen. Zij die Groundation nog geen kans hebben gegeven kunnen wij alleen maar aanraden om dat zo snel mogelijk te doen.

Setlist:

Work

Soul Rebel

Concrete Jungle

Punky Reggae Party

Misty Morning

Them Belly Full

Fussing and Fighting

High Tide or Low Tide

Wake Up and Live

Music Is The Most High

Praising

Freedom Taking Over

Nice Time

Could You Be Loved

Get Up Stand Up