Bitty shines at Kokopelli 2011

Het lokale Chaka Chaka sound mocht de spits afbijten in de Satraban-feesttent en haalde een uitgekiende selectie boven die zowat de hele Jamaicaanse muziekgeschiedenis bestrijkte. Met de onontbeerlijke 'sleng teng' riddim schakelden ze een versnelling hoger, en zetten Gullegem meteen in vuur en vlam. Wij werden ondertussen naar de Pajtaba-schuur gelokt door Los Callejeros, voor het eerste live optreden van de avond, op de tonen van 'Mas corazon'.

Aankondiger Cuvelier sprak over "een muzikale reis met een beetje ska, beetje reggae, beetje tipsy, beetje gipsy, gemixt in een blender", en dat is een juiste omschrijving voor wat je van Los Callejeros, 'de straatmuzikanten', telkens weer mag verwachten. Met 'Presente' hebben ze een tweede cd uit en die zetten ze meteen in de kijker met het openingsnummer 'Encuentro', gevolgd door 'Zouk', een Afrikaanse samba: Wie zoekt … die vindt!

Het handelsmerk van dit bonte gezelschap uit het Leuvense is en blijft een verrassende variatie aan ritmes en instrumenten van over de ganse wereld, met strakke blazers en verschillende snaarinstrumenten, naast een scruti box, een kalimba en allerhande slagwerk, zoals de ezelskaken van Luis Moja, mariachi de Mejico, die extra in de verf werden gezet tijdens het toepasselijke 'La Mula' (de ezel): Pass the donkey!

De teksten van Los Callejeros zijn hoofdzakelijk in het Spaans en worden gezongen door de veelzijdige frontman Frank Mercado, die in Gullegem ook drum, fluit en accordeon speelde. Eén keer nam gitarist Ben De Wandel de lead vocals voor zijn rekening bij 'Let's go bananas', een aanstekelijk reggaerefrein dat overvloeit in een opzwepend dansritme. Terwijl de bananen letterlijk in het rond vlogen, ging het publiek helemaal uit de bol op de feestmuziek van Los Callejeros, die eindigden met het al even snelle 'Amoureuse'. Als bisnummer brachten ze nog 'Come lo' vanop hun eerste cd, 'El camino es el destino', waarbij de negen muzikanten één voor één werden voorgesteld. We waanden ons reeds op vakantie bij al die zomerse klanken…

Met niemand minder dan Bitty McLean uit Engeland kregen we even later reggae van een heel andere strekking voorgeschoteld, namelijk ska en rocksteady op zijn best, of hoe die in de late jaren 60 en vroege jaren 70 moet geklonken hebben, toen Bitty samen met zijn vader deel uit maakte van de Jamaicaanse groep The Three Tops en een ruim aandeel had in het succes van Treasure Isle, het legendarische label van wijlen Duke Reid. Hij richtte zich doorheen de jaren in de eerste plaats op productiewerk voor verschillende artiesten, maar beschikt zelf over een ongenaakbaar stemgeluid. In 1993 scoorde hij een wereldhit met 'It keeps raining tears from my eyes' (een cover van Fats Domino), maar het was wachten tot 2006 voor hij 'On Bond street' uitbracht, een klassieker die niet mag ontbreken in de platenkast, boordevol pareltjes van Treasure Isle, heruitgebracht door Peckings.

Het was dan ook vooral van die plaat dat we vrijdag tracks te horen kregen. Stuk voor stuk zoetgevooisde love songs op stokoude rocksteady riddims ('Walk away from love', 'Baby tonight', 'Make it with you'), afgewisseld met snellere skanummers (zoals 'I wanna be loved by you'), strak ingespeeld door de Franse Homegrown band (die we kennen als backing band van Horace Andy), inclusief blazerssectie en fantastische orgelsolo's. Bitty voelde zich helemaal in zijn sas en trakteerde de uitzinnige menigte nog op de 'Taxi' en een disco mix van Black Uhuru's 'Guess who's coming to dinner', beide van Sly & Robbie.

Alsof het feest nog niet compleet was, draaide ouwe rot Sugar Charly tot in de vroege uurtjes een heerlijke mengeling van antieke reggae, vroege dancehall en feestelijke wereldmuziek zonder grenzen. Kokopelli stond dit jaar meer dan ooit in het teken van reggae en consoorten, met op zaterdag ook nog Waza Roots - die aan het langste eind trokken in de Vi.be contest - en de pretska van Roy Paci - die ooit het mooie weer maakte aan de zijde van Manu Chao.