Damian & Nas do it again

Het is straks 31 jaar geleden dat Bob Marley voor de laatste keer in Vorst Nationaal stond. Ik herinner me niet dat het publiek toen zo uitzinnig reageerde als maandag in de AB maar ik weet wel dat Bob een trotse papa zou geweest zijn. Niet alleen omdat zijn jongste spruit zijn bijnaam heeft geërfd, Junior Gong, en zijn songs met verve blijft uitdragen over de wereld. Dat deed hij al bij zijn eerste passage rond de eeuwwisseling, toen nog in het gezelschap van zijn halfbroer Julian en een groep uitgelezen Jamaicaanse muzikanten. Ook in 2006 vertolkte Damian Marley in de AB een handvol nummers van zijn vader, toen surfend op het succes van zijn album Welcome to Jamrock. Nu hij samen toert met de archetypische Amerikaanse rapper Nas blijft dat eerbetoon overeind. Het kan niet anders dan dat War/No more trouble en Could you be loved nog beter en krachtiger klonken dan toen in Vorst, al was het maar door de kwaliteit van de zaal en de geluidsinstallatie.

En Bob zou nog een reden hebben gehad om fier te zijn. Damian heeft een droom waargemaakt die hem net ontschoten is. Aan de vooravond van zijn eerste grote Amerikaanse toernee, enkele maanden na Vorst, stuikte Bob in elkaar, en stierf een klein jaar later aan kanker. Damian Marley is er wel in geslaagd om door te breken op de Amerikaanse markt, zij het niet met klassiek gestroomlijnde reggae. Zijn muziek is sinds enkele jaren doordesemd van de hiphop, zeker nu hij met Nas Distant relatives heeft gemaakt. Voor de fans van reggae en hiphop is het een natuurlijk huwelijk. Zij weten dat de hiphop ooit ontstond uit de Jamaicaanse soundsystemcultuur, en dat beide genres in het voorbije decennium muzikaal alleen maar dichter naar elkaar zijn toegegroeid. Tekstueel grijpen Nas en Damian Marley terug naar de militante rap- en rastalyriek van de jaren '70 en '80. Hun werk getuigt van een groot historisch bewustzijn dat bijbelse metaforen verbindt met de woorden van Malcolm X, Martin Luther King, Marcus Garvey en Barack Obama. 'President Mugabe holding guns to innocent bodies in Zimbabwe'. Ze gebruiken samples van Amadou & Maryam, Mulatu Astatke en (uiteraard) Bob Marley. Ze pronken met kennis van de Steen van Rosetta en andere prehistorische vondsten. Niet dat je die nuances live allemaal meekrijgt maar daarvoor dienen de tekstboekjes bij de cd's.

En daar tegenover staat dat die gesofistikeerde productie live zoveel rauwer en energieker uit de verf komt. De zes muzikanten, de deejay (die het feest inleidde met een pittige hitmix van reggae en hiphop) en de twee zangeressen (in het spoor van Bobs I Threes) creëren een rijke, afwisselende sound, even goed thuis en overtuigend in trage, gedragen rootsreggae als in de funky beats van Nas, die net als Damian Marley uitgebreid de gelegenheid neemt om nog eens naar buiten te komen met zijn solowerk: Represent, If I ruled the World, Hiphop is dead, Hate me now.

In de tunes van het gezamenlijke album wisselen beide heren elkaar af, Nas met zijn onberispelijke flows, Damian in zijn onmiskenbaar Jamaicaanse singjay stijl. Het is alsof reggae en hiphop altijd één zijn geweest.

Twee wetten werden in de AB collectief overtreden: het rookverbod (de gesproken waarschuwing werd op hoongelach onthaald), ook al werd er amper tabak geconsumeerd. En de wet op de geluidsnormen. De band bleef netjes binnen de limiet maar het publiek haalde vlotjes 112 decibel, met een piek van 115. (Bij Justin Bieber is naar verluidt zelfs een piek genoteerd van 140 db.) Benieuwd wat voor wet daar iets aan kan verhelpen.