HelpJamaica Benefit: proud to be Beljam

Het was van Midnite in juli geleden dat ik nog eens zo lang had rechtgestaan voor een concert. En het was nog veel langer geleden dat zoveel verschillende artiesten mij op één avond zo aangenaam verrasten. Geen Jamaicanen of internationale popsterren bovendien maar mensen van bij ons, artiesten die hun hart hebben verloren aan de reggae en ondanks de nagenoeg onbestaande carrièremogelijkheden toch aan de weg blijven timmeren. Er stonden vrijdag in de Petrol amper professionele zangers en muzikanten op het podium, maar dat hoorde je niet. Dit was topentertainment tout court, en niet alleen 'op Belgisch niveau'. Met Asham in een glansrol als backing band. Van bij de opwarming wist ik dat het al zeker niet aan hen zou liggen. De instrumentale Sugar Minott medley was even goed een Studio One en foundation mix, en die klonk al meteen heel vol en warm. Extra percussie, drie blazers, en wat stilaan wel de beste ritmesectie van het land mag heten, met Wim 'Daddy Radics' Verbruggen op drums en op aLion op bas. Radics verbindt bovendien verschillende generaties. Midden jaren '90 stond hij al op het podium van Hove Live met King Flashman (a.k.a. Ras Feel), eind jaren '70 de eerste Belgische reggaezanger. History, mystery, prophecy.

Beste MC

Fireman presenteerde alsof hij nooit anders gedaan had. In onberispelijk Jamaicaans patois, met respect voor alle artiesten en ondersteund door een stevige Stalag-riddim.

Beste zangeres

Onesty had de ondankbare taak om de Beljam showcase op gang te trekken. De eerste show sinds ze een prachtig kindje op de wereld heeft gezet (met Jamaicaanse, Spaanse en Belgische roots), en voor haar zong Onesty ook een mooi nieuw nummer. Ze is en blijft onze enige volwaardige reggaezangeres in een wereldje dat voor de rest toch gedomineerd wordt door mannen. Laten we haar blijven koesteren.

Beste podiumact

Rupelsoldaten traden voor de eerste keer op met een live band, en ze deden dat goed. Hoe vaak zie je 5 rappers en MC's op een podium die elkaar aftroeven in dialect en verkavelingsvlaams? Wie durft nog uitpakken met legeroutfits en nepwapens? En alleen in de reggae kan je zomaar een showtje opvoeren rond ganja, en er vervolgens ook nog eentje opsteken. Met de Truths and rights riddim als backing. Lekker.

Grootste verrassing

Jagan kwam uit Luik en bracht eigen, ambitieuze songs met een zweem van rock. Vandaar ook de extra gitarist, hoewel de muziek Asham voor de rest even makkelijk afging als de bekende dancehall en Studio One riddims. Jagan zingt, rapt en singjayt, met een licht aangezette, doordringende stem, en laat zich begeleiden door een krachtige tweede stem, een boom van een rastaman. In de gaten houden.

Grappigste artiest

King Johnny natuurlijk, a.k.a. Johnny den Artiest. Ook hij had een assistent meegebracht, Jay van High Grade Sound, die zijn baas probeerde te overtreffen in vestimentaire wansmaak maar daar niet in slaagde. King Johnny ziet eruit als een Vlaamse Andy Kaufman, daar kom je gewoon niet overheen. Twee al even kitscherig uitgedoste zangeressen bleken wel over een prima stemgeluid te beschikken, en dat gold vrijdagavond voor alle koortjes die de revue passeerden.

King Johnny zingt liedjes voor de 'wietsmoorders' en de 'schoon maskes', in een soort beschaafd Antwerps, teksten die onbedaarlijk op de lachspieren werken en de klassieke riddims (Far East…) een heel andere, vrolijker dimensie geven. In plaats van 'Run it' zegt hij 'Smèt 'm' tegen de band. 'Ze willen allemaal den Johnny zijn' laat het publiek vrolijk meezingen, en 'Johnny, ik wil wel maar het gonnie'. Ja, King Johnny heeft het vaak over zichzelf, maar dan wel met een gigantische knipoog. Reggae om te lachen: het zou wel eens typisch Beljam kunnen zijn.

Grootste talent

Collieman bevestigde al het goeds dat we eerder al over hem schreven en hoorden. Dit is misschien wel de eerste echte reggaezanger die wij ooit gekend hebben, met die typisch Jamaicaanse klankkleur, een stem die zweeft tussen Tarrus Riley en Tenor Saw (maar toch vooral zichzelf is), die levensechte, conscious lyrics, het patois dat klopt, die natuurlijke vreugde en uitstraling. Zijn tunes variëren van felle uptempo rockers tot slepende roots, een bijna onherkenbare version van de Rocking time-riddim, en het bubbelende 'Let's get funky', opgedragen aan Colliemans eigen empress. Wij, ouder wordende reggaefans, stonden ontroerd te kijken. Het is toch allemaal niet voor niets geweest, denk je als je zo'n zanger bezig ziet. Toch goed dat we het vuur van de reggae altijd brandend hebben gehouden.

Beste Franstalige artiest

Uman mag natuurlijk al jaren aanspraak maken op die titel en kwam nog maar eens bewijzen waarom. Hardcore ragga, Revolution riddim, Bienvenu en Belgique (Jamrock): dit was zonder meer de sterkste show tot dusver, topnotch reggae en dancehall met een eigen Brusselse touch. 'I like Flanders' riep Uman, en wij houden van hem.

Beste superster

Cocojr. krijgt al te weinig respect voor zijn rol als reggae ambassador. Met de Dinky Toys mixte hij begin jaren '90 al Caribische reggae met funky pop. In 1998 bracht hij 'Acting like glass' uit, een album opgenomen in de Music Works studio van Sly & Robbie. In de eerste helft van het voorbije decennium schuimde hij zalen en bedrijfsfeesten af met een reggae tribute band. Weinig muzikanten hebben de reggae zo intens verspreid als Cocojr. In de Petrol serveerde hij een setlist voor fijnproevers: Buju Banton, Dennis Brown, Everton Blender, Tarrus Riley, Heptones… Hits à go-go! Coco was niet al te best bij stem maar ook hij had twee voortreffelijke zangeressen bij en Asham gaf er nog 1 keer een stevige lap op. De perfecte afsluiter van een prachtige Beljam showcase.

En dan was er natuurlijk nog Pura Vida, onze meest eigenzinnige rootsband en live altijd een belevenis. De klank had iets beter gekund, vooral toetsen en ritmegitaar waren amper hoorbaar, maar in de geluidslandschappen van Pura Vida valt toch al meer dan genoeg te beleven. Backing vocals en MC-werk van Collieman en Saimn-I. Indrukwekkende blazers. De (jarige) Puraman zelf die alle vocale registers opentrekt. 'Struggle in the city', 'Time of decision', 'No way out': het zijn waarlijk machtige tunes die ook live niet hoeven onder te doen voor de muziek van veel Amerikaanse en Europese reggaegroepen die opereren in hun eigen universum.

Mij verheugde vooral het optreden van de special guest, Erick Judah, de man die wij vroeger Little Herbie noemden, en naast Radix de tweede link met het verre verleden.  'Good will overcome' heb ik intussen geklasseerd als vintage klassieker, een song Bob Andy of Joe Higgs waardig. De nieuwe tune 'Well dread' bevestigt dat Judah eindelijk de groep heeft gevonden die zijn unieke nummers voorziet van de juiste soundtrack. Ik heb hem zelden zo goed horen zingen.

En na Pura Vida moesten de sounds nog beginnen. Een memorabele avond die schreeuwt om een tweede editie. Beljam reggae is cool & deadly.

Photo Coco Jr: Rik De Blick