Westhoek on fire!

De 11de november is en blijft een speciaal moment voor de Westhoek, al sinds 1918, en dit keer verlengde die speciale dag het weekend, of toch voor de meeste mensen. Dit verlengde weekend was reden genoeg om een extra tandje bij te steken voor de organisatoren van dancehall-events. Ze nodigden ronkende internationale namen uit en niet zonder succes.

Donderdagavond ontving Westouter niemand minder dan David Rodigan. De Brit waarvan velen in z'n beginjaren als populaire reggae-radio-dj dachten dat het een zwarte was. Zo goed weet deze man al meer als 33 jaar (!) reggae in zich op te nemen en terug over te brengen op het publiek. Een echte ingetogen gentleman die zich op het podium ontpopt tot een fervente en razende reggae-dj. Hij blijft verbluffend enthousiast, lijkt niet voorbereid maar dat is voor mij eerder een ingesteldheid dat hij wil draaien wat hijzelf op dat moment voelt. Zijn natural mystic als het ware. Net zoals die dub-veteraan van de UK, Jah Shaka, begint hij met Bob Marley. Een terechte, maar niet zoveel geëvenaarde opener. Van daaruit weet hij op 10 minuten de zaal op z'n kop te zetten met stokoude dubplates enerzijds en dan regelrecht naar de allernieuwste hit van het top-trio Baby Cham, Mykal Rose en Bounty Killer. Het dak gaat eraf, zelfs na de derde pulup van de track. Hij had net genoeg tijd gehad om z'n jas uit te doen en vooraan op het podium mee uit z'n dak te gaan. De toon was gezet. Rodigan zou, zoals we van hem gewoon zijn, wederom verrassen en charmeren.  Veruit de sterkste one-man-soundsystem ter wereld in mijn ogen.

Zaterdagavond trokken we opnieuw naar de verre Westhoek. Ieper ligt immers amper 10km van Westouter. In de Fenix was het feest al helemaal losgebarsten met Black Chiney toen wij aankwamen. Hoe lang ze bezig waren, weten we niet, maar dat ze het publiek meehadden was duidelijk. Zelden zo'n wervelende dj-set gezien. Fast juggling heeft nog een extra dimensie gekregen, misschien zelfs iets te snel bij momenten. Maar hoe zalig was die afwisseling niet tussen ruwe en harde dancehall, de beste rootstunes tot zelfs rocksteady en ska. Dubplates vlogen rond onze oren, afgewisseld met de originelen. Zelden slagen soundsystems er ook in om ons effectief doorheen 50 jaar Jamaicaanse muziekgeschiedenis te loodsen op 2 uurtjes. Het duo zelf bleef er echter net iets ingetoomder bij als ik verwachte bij zo'n set. Misschien dat het daarom voor Sentinel Sound net iets makkelijker was om over te nemen. De MC Shotta Paul neemt vooraan op het podium plaats en doet er zo nog een schepje bovenop om het publiek mee te krijgen en in de vibe te houden. De overheerlijke dubplates op ongewone riddims hielpen ongetwijfeld ook. Soms was hij wat schreeuwerig maar dat is blijkbaar zijn bijnaam zelfs geworden. Beide shows sloten zeer goed op elkaar aan en zo werden we 4 uur lang op een vette party getrakteerd.

Op beide parties zagen we ook nog wel wat andere goede soundsystems, voornamelijk uit West-Vlaanderen zelf, maar ééntje viel me op, uit het Frantalige westen van het land dan wel. Jahwed sound uit Moeskroen. Ik kende Jahwed voornamelijk van hun deelname aan de catch-a-mic-contest op ReggaeGeel. Ze presenteerden daar een live dancehall showcase met een 3 of 4-tal toasters/MC's als ik het mij goed herinner. Een héél sterke zelfs.  Na Rodigan openden ze met een dubplate speciaal voor de jarige Jugglin Fuego en wat volgde was een ijzersterke set. Dubplates afgewisseld met gewone tunes, een Engelstalige MC, wat voor Franstaligen doorsnee geen evidentie is, en duidelijk veel passie en goesting! Een zeer aangename verrassing voor mij want ik heb ze sinds ReggaeGeel niet meer beziggezien dus wist ik veel. Enkel het mixen zelf kon nog wel wat beter. Ook in Ieper konden ze het laatste halfuurtje van het feest nog boeien. Ze speelden net iets meer franstalige artiesten en sloten af met een hemelse dubplate van wijlen Gregory Isaacs. Wallonië kent niet zo'n sterke soundsystem-cultuur als in Vlaanderen. Reggae is er wél populair, dat wel, maar nu merken we ook dat die typische soundsystemstijl opkomt! Een goede zaak denk ik.

De Westside is going good and strong. Beide (grote) zalen ramvol en snikheet. Super vibes en artiesten. De kans is groot dat we er volgende keer ook weer bijzijn! In het piepkleine dorpje Westouter kunnen ze naast beroemde dorpsgenoot Geike Arnaert van Hooverphonic, ook best trots zijn op het dancehallpubliek en de in het Culturele centrum georganiseerde events. Dat ze in Ieper ook volhouden, wisten we al van 1918 . Goed bezig mannen en een laatste bigup naar de grafist van Kingston. Super poster!