Dub lesson with Mad Professor in Brussels

Mad Professor opende met enkele versies van Kunta Kinte, het muzikale verhaal van een Gambiaanse moslim die in de achttiende eeuw als slaaf naar Amerika werd gebracht, taken from Africa (zoals zo mooi bezongen door Horace Andy), gevolgd door 'Three meals a day' van Luciano (oorspronkelijk Dennis Brown). Het publiek maakte meteen kennis met de diepe echo's, zware reverb en vele phaser effecten, het handelsmerk van de 'gekke professor', een naam die hij niet gestolen heeft. Reeds vanaf zijn achtste experimenteerde Neil Fraser (zoals de man echt heet) in Guyana met allerhande elektronica om later uit te groeien tot een pionier van de tweede generatie dubmuziek in Engeland, waar hij elektronische en synthesizer geluiden combineerde met traditionele instrumenten. Hij werkte samen met grootheden als Lee Perry, Jah Shaka en Sly & Robbie, maar ook met artiesten als Massive Attack.

Dat Mad Professor in vele markten thuis is bewees hij door in anderhalf uur alle reggaestijlen aan bod te laten komen, wat niet steeds tot een éénduidige vibe leidde, maar hij transformeerde het wel allemaal tot volwaardige dub, met behulp van zijn persoonlijke mengpaneel en sound effects. Zo speelde hij onder meer een jungle remix van het bekende 'One step forward' (Max Romeo), een digitale dancehall productie met de stem van Chukki Star, alsook 'Telephone Love' op de populaire Rumours riddim. Wij hadden hier liever het origineel van de onlangs overleden Gregory Isaacs gehoord, maar de voorkeur voor JC Lodge heeft natuurlijk alles te maken met de samenwerking tussen Mad Professor en de zangeres.

Het grootste deel van de show kregen we evenwel sterke roots nummers te horen en ook hier kwam zijn voorkeur voor bepaalde artiesten duidelijk tot uiting, met twee schitterende Johnny Clarke tunes ('Blood dunza' en 'None shall escape this judgement'), nog een Luciano, en twee maal Yabby You (waaronder 'Fire fire'), één voor één voorzien van een langgerekte dub versie, waarbij Mad Professor op meesterlijke wijze goochelde met vocals, drums en bass.

Tijdens de show gaf Mad Professor ook enkele LP's weg aan degene die hem het snelst het antwoord op een quizvraag kon toeroepen, zoals de vraag naar zijn huidige woonplaats of de betekenis van Ariwa, zijn succesvolle label en tevens artiestennaam van zijn zoon en sidekick Joe Ariwa (die niet veel verder kwam dan wat matig MC werk en enkele geluidseffecten). 'Ariwa' betekent communicatie in het Yoruba, een Afrikaanse taal die onder andere in Nigeria wordt gesproken.

Als afsluiter kregen we nog een vleugje jungle geserveerd, en dat viel duidelijk in de smaak bij het toch bredere alternatieve publiek in Brussel. Wie hier een strictly dub set van Mad Professor verwacht had, kwam alleszins bedrogen uit. Van zijn klassieke platen uit de vorige eeuw, zoals de legendarische 'Dub me crazy'-reeks, kregen we jammer genoeg niks te horen, maar de die hard dub heads konden hun hart enkele straten verder ophalen Au Relais TIR, op de officiële afterparty met Irie Nation en Kingstep soundsystem, dat opdaagde met full crew: twee selectors, maarliefst vier emcee's (T-Fyah, Sonko, Ludo én MessenJah), een (veel te stille) congaspeler en ook even Rupelsoldaat Reflexoow op melodica!

In het oude pakhuis zelf stond na Mad Professor nog de Italiaanse band Lab Frequency op het podium, dat hevige steppers dub ten toon spreidde met een overijverige beatboxer in de hoofdrol en te veel scratchings, samples en pull ups. Resultaat: een eerder teleurstellende vertoning die een pijnlijk hoogtepunt kende toen een Brusselse rapper uit de zaal op het einde de show kwam stelen.