Mighty Diamonds & Linval Thompson : Roots, rock, reggae...

Mijn allereerste reggaeplaat was Negrea Love Dub, een dub-lp van de in die periode alomtegenwoordige Revolutionaries (Sly & Robbie & co), geproduceerd door de mij toen verder onbekende Linval Thompson. Ik wist niet eens dat het zijn stem was die ik hoorde in die fantastische dubs, maar ik was er wel meteen weg van. En ik hoorde ze ook terug op een andere plaat, Girls fiesta van de onvolprezen Ranking Dread. Enkele van de riddims stonden op Slum in dub van Gregory Isaacs, waarvan ik de originals ook nog niet kende. Ik had Linval Thompson al in mijn hart gesloten toen ik hem nog maar met flarden had horen zingen.

Tot mijn lieve zus zaliger een plaat meebracht uit Engeland. Wij hadden de gewoonte om cadeautjes mee te brengen voor elkaar, en zij had de moeite genomen om in een platenwinkel naar het bakje reggae te gaan. Love is the question: ik weet niet of u de hoes van die lp ooit hebt gezien – een weinig verhullende tekening van een vrijend zwart koppel – maar ze deed mijn fantasie wel op hol slaan. En voor het eerst hoorde ik Linval Thompson voluit gaan als zanger. Die hoge, soepele stem, telkens weer heerlijk uitdijend over de oerstrakke riddims, late rockers en vroege rubadub. De vocals van Thompson raken bij mij een snaar die maar weinig andere zangers weten te vinden. Dennis Brown misschien, Joe Higgs af en toe, Gregory Isaacs. Allemaal dood, inderdaad.

Tot 2006 is Linval Thompson voor ons altijd een echte studiozanger gebleven. Zo wijds golvend en galmend zou hij live nooit kunnen klinken, dachten wij, wat wellicht ook de reden was dat hij hier nog nooit had opgetreden. Maar op Reggae Geel bewees onze man dat jaar waarom ik hem al die decennia onvoorwaardelijk trouw ben gebleven. Het had jaren geduurd voor ik de originals van de dubs op Negrea Love Dub bij elkaar had gescharreld, verspreid over verschillende compilaties en re-issues, maar daardoor had ik ook wel de grootste Linval Thompson-collectie in de wereld, of toch daaromtrent. Ik maak me sterk dat ik nu alle tunes van Linval Thompson kan meezingen, in het slechtste geval neuriën.

De show in Geel behoorde tot het beste wat daar in de Belse Bossen ooit vertoond is. Begeleid door de Ruff Cut Crew leverde de zanger een perfecte set af, muziek, zang en dub in perfecte harmonie met elkaar, zoals op zijn platen uit de jaren '70 en '80.

In Gent lieten Linval Thompson en Mighty Diamonds zich backen door een Franse band, waarvan enkele leden eerder al op het podium stonden met Jah Mason en andere Jamaicanen die hier komen toeren. Ze hoeven tegenwoordig geen muzikanten meer mee te brengen, wat zo'n Europese toer natuurlijk een stuk goedkoper maakt. In de wandelgangen wordt bijvoorbeeld gefluisterd dat Asham volgende zomer naast The Heptones misschien ook Marcia Griffiths en Ken Boothe zou kunnen begeleiden. Een tip voor de Belgische promotors? Waarom de artiesten nog via Frankrijk laten passeren als ze even goed van hier uit kunnen toeren?

Even strak en top in dub als Ruff Cut was deze band niet. De echte Channel One sound, met King Tubbys achter de knoppen, heb ik niet gehoord, en wat was in Geel wel het geval (ook al was Tubbys toen al bijna 20 jaar dood). Een betere (dub)mixer had dit concert in elk geval nog meer fond kunnen geven. Wat niet wegneemt dat ik toch weer in de wolken was met Linval Thompson, intussen een krasse vijftiger, maar dat is hem niet aan te zien, en zeker niet te horen. Hij hield de band goed onder controle, forceerde breaks en stiltes op de meest onverwachte momenten, zoals in zijn grootste dubs, liet zijn stem enkele keren geheel alleen het werk doen, waarna de band weer zwaar inviel, riddimwize. Geen kwaad woord over de muzikanten, inclusief twee blazers. Zij deden de songs van Linval Thompson alle eer aan, zij het dus iets minder dan Ruff Cut.

Titels? Jah Jah the conqueror, Dreader than dread, Six Babylon, Mr Bossman, Long long dreadlocks, Cool down your temper, Don't cut off your dreadlocks (in Jamaica Thompsons eerste en grootste hit), I got to have you, en een handvol tunes uit het recente album op Makasound. Afsluiten deed de zanger met het onvermijdelijke I love marihuana, dat door microfoonproblemen en een geflipte mix wel heel irie overkwam. Gelukkig kon iedereen de tekst meezingen.

Het zijn geen complexe of cryptische lyrics die deze man brengt maar hij vertolkt wel de essentiële dromen en verzuchtingen van de rastaman, en af en toe van de lover man. Hij staat ook sterk op het podium, met de zonnige energie en overtuiging eigen aan de gouden jaren van de reggae. Zelfs de obligate roots, rock, reggae klinkt uit zijn mond fris en wervend, zeker als hij er telkens zo'n hartelijke ça va na laat vallen. Ik heb dit jaar al een paar goede concerten gezien maar Linval Thompson spant toch weer de kroon. Zeg dat een fan van het eerste uur het gezegd heeft.  

En de rest van de avond? Ook Clinton Fearon wist ons zeer te bekoren met zijn akoestische set, a man and his guitar, met als hoogtepunten twee oude tunes van The Gladiators waarin hij destijds de lead vocals voor zijn rekening nam: Chatty chatty mouth en het machtige Rich man poor man. Op Reggae Geel maakte Fearon deel uit van Inna Yard All Stars, ook unplugged dus. Ik wil hem volgende keer wel eens zien met een groep.

Mighty Diamonds heb ik al iets te vaak gezien om nog echt bevangen te geraken, zeker omdat die stemmen en arrangementen live zelden zo mooi en zuiver klinken als op plaat. Het trio lijkt ook steeds sneller door zijn set te razen, voorwaar een indrukwekkend rijtje hits maar je krijgt amper tijd om ervan te genieten. Roots & culture all the way, zeker. Positive èn rastaman vibrations, tot mijn grote vreugde uiteraard. Maar als de playlist zo voorspelbaar is, moet er wel een superieure groep muzikanten op het podium staan. Sly & Robbie, de oude Studio One Band, 809… En zo goed zijn die Europese backing bands nog niet (tenzij Asham misschien).

Ik had een lange dag achter de rug en ben rond elf uur vertrokken. Ik hoor dat Linval Thompson op het einde van Migthy Diamonds nog twee tunes is komen meezingen. Een mens kan niet alles hebben in het leven.