Spear still Burning in Brussels

Eveneens een traditie in de maak is de Brusselse rasta Ababacar Ndaw die voor dat laatste optreden op het podium verschijnt, zich verontschuldigt voor het late aanvangsuur en vervolgens op zijn duizendste gemak de nodige dankwoorden uitspreekt en het laatste optreden aankondigt.

Rond half tien zette de voltallige band (blazers inclusief!) dan uiteindelijk toch de eerste noten in terwijl een voor ons onbekende zanger (die later de rhythm gitarist van de band bleek te zijn) de zaal opwarmde met eigen materiaal en een stem die aan Luciano deed denken. Spijtig genoeg konden we hier niet ten volle van genieten want meteen viel ook het slechte, om niet te zeggen erbarmelijke, geluid op.  Het probleem met de micro werd gelukkig nog tijdens dat allereerste nummer opgelost, maar de algehele mix en in het bijzonder het geluid van de basgitaar bleven de eerste veertig minuten bij momenten een kleine marteling voor het gehoor. Gelukkig raakte het probleem uiteindelijk opgelost en konden we toch genieten van het optreden zonder ons nog te hoeven ergeren aan de kwaliteit van de sound.

Op de hem zo kenmerkende manier – traag, cool terwijl hij de tijd neemt om de zaal te overkijken – kwam Burning Spear het podium op. En ook al was het geluid op dat moment nog ronduit slecht, al vanaf het allereerste nummer, Pick Up The Pieces, was het overduidelijk dat de stem van Burning Spear amper te lijden heeft gehad onder zijn ouderdom (Winston Rodney is ondertussen al 65 jaar oud). Van de trage, diepe en bijna onverstaanbare stukken tot zijn schelle kreten ("Talk to me people!") en de vogelgeluiden, Burning Spear kan het nog allemaal.  Bovendien lijkt hij met de jaren ook steeds actiever te worden op het podium.  Vooral tijdens die eerste, snellere nummers als Jah Nuh Dead, Marcus Garvey en Slavery Days showde Burning Spear meermaals zijn danskunsten.

Zoals we dat van zijn optredens gewoon zijn werd bijna elk nummer lang uitgesponnen in een dubversie waarbij Burning Spear zich achter zijn rode conga's begeeft en in een diepe meditatie lijkt te verzinken terwijl hij zich volledig overgeeft aan het ritme van de muziek. Het zijn trouwens deze momenten die we gisteren het best konden smaken, al had dat waarschijnlijk vooral te maken met het feit dat je bij de vierde keer dat je een artiest ziet optreden op andere zaken begint te letten.  Zo vielen ons eveneens de grappige danspasjes van de drie blazers (trompet, trombone en saxofoon) en het overdreven showgehalte van de lead gitarist op, die ons in dat opzicht volledig aan Junior Marvin (lead gitarist bij The Wailers sinds 1977) deed denken. 

Na een schitterend Zion Higher en Jah Is Real (van het gelijknamige, Grammy Award-winnende album) verdwenen Burning Spear en zijn band van het podium.  Het was ondertussen al elf uur geworden, maar dat weerhield Burning Spear er niet van om onder luid applaus terug op het podium te komen en er nog een klein uur aan bisnummers tegenaan te smijten. Bovendien niet zomaar bisnummers, maar bijna uitsluitend Studio One materiaal.  En zo slaagde Burning Spear er met, ondertussen 34 jaar oude, songs als Creation Rebel, Rocking Time en Happy Day toch nog in om ons in extase te brengen. Toen rond kwart voor twaalf het altijd even opzwepende African Postman ingezet werd, beseften we dat het optreden na twee uur positieve vibes zijn einde naderde. Burning Spear gaf nog een laatste keer het beste van zichzelf en in samenspel met de band werd een outro met het nodige gevoel voor dramatiek ingezet.

Do you want some more original r-r-r-reggae Music?  Yes we want!

Setlist

Pick up the Pieces
Jah Nuh Dead
Far Over
Marcus Garvey
Slavery Days
Old Marcus Garvey
Red, Gold and Green
Jah Is My Driver
Zion Awake
Jah Is Real
Bis:
Africa
Creation Rebel
Rocking Time
Happy Days
African Postman