Dub in het Jubelpark!

De organisatoren van Reggae Bus konden voor hun vierde en laatste editie van deze zomer in samenwerking met Thierry van Ashanti 3000 enkele grote namen strikken uit het Engelse dubimperium. Plaats van gebeuren was het Parc du Cinquantenaire, waar het soundsystem van Jahmbassador Hifi opgesteld stond aan de voet van het reusachtige monument dat in 1905 werd gebouwd ter verheerlijking van België's onafhankelijkheid. Het jaartal doet op zijn minst vermoeden dat hiervoor rijkdommen werden aangesproken uit de toenmalige kolonie Congo, wat dit decor nog symbolischer maakt om juist daar de muziek van Rastafari door zelfgebouwde boksen te laten knallen. Chant down babylon in het hart van haar hoofdstad! Het plein werd dan ook overspoeld met ruim duizend feestvierders, verenigd onder een grote, wild wapperende Belgische driekleur, ver weg van communautaire taaltwisten en de huidige politieke malaise die zich enkele straten verder afspeelt… Serious thing!

Kayalion, selector en owner van Jahmbassador, ex-Ionyouth en tevens webmaster van Reggae.be, opende de dans met een marathonsessie vanaf vroeg in de namiddag, geruggesteund door raggamuffin' T-Fyah en MC Sonko uit Leuven. Zoals het de naam 'Jahmbassador' betaamt, had ook hij aandacht voor de promotie van releases van eigen bodem met 'Who dem a fool' van Carlton Livingston plus dub (Unlisted Fanatic/Cookie Jar label).

Rond 18u was het de beurt aan Ashanti 3000 en werd er overgeschakeld op een draaitafel op het podium. Aanvankelijk leek men veel moeite te hebben om het nieuwe geluid af te stemmen op het soundsystem, waardoor zijn tijd kwalitatief enigszins de mist in ging, en daar konden de middelmatige rijmelarijen van Omar Perry weinig aan verhelpen. Thierry verrast wel telkens weer door niet uitsluitend Engelse dub te draaien en maakt graag uitstapjes naar genres als dubstep en jungle, maar blijft wel trouw aan de roots. Zo begon hij zijn set met het schitterende 'Burn Babylon' van Sylford Walker en aansluitend een obscure deejay version op diezelfde, melancholische rythm.

Vervolgens kwamen de Bush Chemists nogmaals bewijzen dat je helemaal niet zwart hoeft te zijn om goede reggae te maken. Producer Dougie Wardrop geldt als een pionier van UK dub, het genre dat in de jaren tachtig ontstond in Engeland en mede vorm heeft gekregen in zijn befaamde Conscious Sounds studio, waar hij samen met tovenaar Chazbo op melodica een geheel eigen sound heeft ontwikkeld. Samen met Culture Freeman en King General aan de micro vormen zij live Bush Chemists, vorig jaar ook te gast op Reggae Geel.

Bij het weerklinken van hun openingsnummer, een stevige remix van 'Promised Land' met de stem van onder andere Damian Marley, was meteen duidelijk dat deze heren beter met het geluid overweg konden dan hun voorganger. Na enkele vintage roots tracks met onuitgegeven dub versies van oude legendes als Johnny Clarke en Prince Allah, schakelden ze geleidelijk over op puur eigen werk, digitale producties waarop Chazbo en de beide MC's het beste van zichzelf gaven en elkaar vlotjes aanvulden. 'Light up yuh spliff, light up yuh chalice, come mek we bun it in a Buckingham Palace', brulde Freeman zijn bekendste nummer, dat hier in Brussel haast werkelijkheid vond, want niet eens zo ver verwijderd van een koninklijk paleis. De menigte volgde gewillig zijn voorbeeld en ging helemaal uit de bol! Als apotheose kregen we de recentste hit van King General live geserveerd: 'Got to be conscious'. Ook hier een zeer toepasselijk refrein: 'If yu nah conscious, yu cyaan ride this bus"!

De fakkel werd doorgegeven aan de kleine maar charismatische Aba Shanti, die zich duidelijk nog beter in zijn sas voelde dan op Dour festival eerder deze zomer. Hij opende met een mooie uitvoering van Satta Massagana (Rasta anthem bij uitstek), zoals gebruikelijk gevolgd door nog enkele klassieke roots songs met unieke dub versies erachteraan, waaronder 'Christopher Colombus' van Burning Spear en 'Shine eye gyal' van Black Uhuru. Vanaf 'Faith can move mountains' (Keety Roots/Creation Stepper) kondigde hij het second segment aan van zijn set en kregen we enkel nog exclusieve dub plates met loodzware ritmes en steeds diepere bassen te horen, het merendeel daarvan ingespeeld door zijn eigen huisband, the Shanti Ites, en dat beklemtoonde hij maar al te trots: No computer!

Aba verwonderde zich evenzeer over de uitzonderlijke locatie en opperde meermaals de vraag wie dit ooit had kunnen denken, dat op dergelijk plein liederen van Rastafari zouden gezongen worden, een plaats waar koningen en prinsessen leefden… Wijzend op het feit dat we dit allen graag opnieuw zouden zien gebeuren, respecteerde hij zoals altijd voorbeeldig de opgelegde curfew (middernacht), en bedankte oprecht de organisatie, het publiek en de soundsystem support. We konden zijn woorden enkel beamen: "A dance to remember!"