Collieman: "Door de natuurlijk mystiek die op Jamaica hangt beleef je dingen die je op voorhand nooit voor mogelijk had gehouden."

Hoe heb je ontdekt dat je zangtalent had?
Dat heb ik al lang geleden ontdekt. Als kind speelde ik in grote producties in Antwerpen zoals Les Misérables; toen ik de baard in de keel kreeg ben ik daarmee gestopt en ben ik de muziek eigenlijk een tijdje vergeten. Later kreeg ik een gitaar en kocht ik een drum, bij die gitaar begon ik terug te zingen. Ik heb toen ontdekt dat ik nog altijd super graag zong en ben er mee verder gegaan. In het begin zong ik alles door elkaar, het was nog niet echt een stijl. Toen ik reggae een vijftal jaar geleden ontdekte was ik meteen verkocht; alles wat daarin zit van boodschap trok mij enorm aan en zo ben ik meer en meer in de reggae gekomen.

Hoe ben je dan aan je naam gekomen?
Heel natuurlijk, door mijn achternaam. Ik heet Stefaan Colman, dus Collieman was snel gevonden. "Collie" verwijst ook naar de plant die uit de aarde komt, dat is belangrijk voor mij.

Hoe komen jouw nummers tot stand?
Het gebeurt vaak dat ik vanuit een tekst vertrek, meestal poëzie, en dat ik daar achteraf muziek aan toevoeg. Dikwijls gebeurt het ook op hetzelfde moment, dan pak ik mijn gitaar vast en begin ik te zingen. Soms is het eerst de muziek en zet ik er daarna een tekst op. Af en toe maakt er iemand een riddim die mij inspireert en dan schrijf ik daar een tekst voor. Het gebeurt dus op alle mogelijke manieren bij mij! Ik maak dus ook zelf riddims, zo zijn we nu met Jah Generation een album in elkaar aan het steken en ook voor Collieman & The Mighty Sunscape schrijf ik zelf. We werken natuurlijk alles samen uit.

Wat heeft Collieman met Pura Vida te maken?
We zijn een groep mensen die allemaal met hetzelfde bezig zijn en kwamen elkaar een paar keer tegen doorheen de jaren. Wij (Jah Generation) speelden vaak als voorprogramma voor Pura Vida en legden contacten met Puraman Bregt, je weet wel hoe dat gaat. We hebben afgesproken in zijn studio en namen een nummer op. Voor ik het wist vroeg Bregt of ik er niet bij wou komen om als backing vocal te zingen, waarop ik natuurlijk direct "ja" antwoordde! Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Ze hebben mij erbij genomen en dat voelde fantastisch, als een echte familie, heel irie. Bregt is muzikaal heel sterk en zou meerdere albums tegelijk kunnen uitbrengen, het is echt een plezier om samen te werken. Ik zal er ook bij zijn als backing vocal op Reggae Geel.

Nu we er toch over bezig zijn, hoe voelt het om de wedstrijd van vi.be te winnen en ineens solo op Reggae Geel te kunnen staan?
Ik was eigenlijk een beetje vergeten dat ik me daarvoor had ingeschreven! Ik lag er dus ook niet echt van wakker, maar natuurlijk vind ik het nu fantastisch dat ik die kans krijg! Het was al te gek om met Pura Vida mee te mogen, en nu ook nog solo: het begint hier weer op natuurlijke mystiek te lijken.  Door omstandigheden ben ik nog nooit op Reggae Geel geraakt dus ik weet niet wat ik moet verwachten, ik ben benieuwd!

Zijn er artiesten waar je naar opkijkt?
De boodschap komt altijd op de eerste plaats. Ook al is de muziek steengoed, als de boodschap mij niet interesseert dan komen de nummers meestal niet terecht in mijn verzameling. Op het moment dat ik Tarrus Riley ontdekte was ik zwaar onder de indruk, ik ben daar helemaal gek van. Hij is ook zeer conscious en promoot geen slackness. Horace Andy vind ik ook fantastisch, iedere keer als ik die mens hoor zingen krijg ik kippenvel, waar en wanneer dat ook is. Groundation is muzikaal echt de top, zij zijn voor Jah Generation altijd de mannen geweest om naar op te kijken. Zo zijn we ook ontstaan, door de inspiratie die Groundation ons gaf zagen we in dat we ook een boodschap moesten verspreiden. Midnite hebben we samen kunnen beleven in Petrol; een andere omschrijving dan "hoogmis van de reggae" zou niet kloppen. Het was geen optreden met drukke arrangementen en veel blabla, enkel de boodschap was belangrijk. De zanger, Benjamin Vaughn, is echt een heel nederig man. Naar dat soort mensen kijk ik nog het hardste op, hij verkoopt zichzelf niet en staat daar enkel om zijn boodschap te verkondigen. Er stond bijvoorbeeld een kerel vooraan die een zich een beetje wild gedroeg en Vaughn ging er heen om hem te bedaren. Mensen zoals hem zijn visionaire mensen, het soort dat we overal aan het woord zouden moeten laten in plaats van bijvoorbeeld katholieke priesters. Ze zijn al een stap verder, ze zijn mee met de wereld van vandaag en houden zich niet vast aan hun dogma's. Ik vind dat fantastisch.

Ben je zelf gelovig?
Nee, ik ben een te grote wetenschapsmens om mij te kunnen verdiepen in het geloof. Ik geloof voornamelijk in dit leven hier en dat ik hier ben vind ik al magisch genoeg. Ik heb geen geloof nodig om me van dit leven te helpen genieten. Ik volg wel de filosofische kant van rastafari, maar zou mezelf nooit een volbloed rasta noemen. Ik heb van alles een beetje meegepikt, alles wat goed is probeer ik te onthouden. Net zoals van Buddha kunnen we van Selassie veel leren, maar dat wil niet zeggen dat ik akkoord ga met alles. Ik zou in ieder geval nooit één persoon zodanig kunnen verheerlijken, dat vind ik te ver gaan, dat is te radicaal.

Je noemt jezelf een "conscious man", op welke manier leef jij conscious in onze drukke maatschappij?
Ik probeer vooral om de mensen die ik graag zie te respecteren in hun beslissingen en te laten zien dat ik hen graag zie. Ik probeer ook twee keer na te denken voor ik iets doe of zeg. Reggae heeft me veel bewuster gemaakt en laten zien wat er allemaal kan veranderen in je manier van denken. Ik ben ook vegetarisch geworden, ik betwijfel of veganisme hier wel kan want de kwaliteit van ons fruit en onze groenten is volgens mij niet goed genoeg. In Jamaica kan het volgens mij wel. Minder met de auto rijden is ook één van de dingen waar ik op let. Ik zou ook nooit mensen "in 't zak zetten", leugens vertellen is niet mijn ding.

Jij bent met Puraman Bregt op bezoek geweest bij The Congos in Jamaica, heeft die reis je veranderd als persoon?
Toch wel een beetje. Ik kende de achtergrond van de rasta's niet echt goed en kon me niet echt een beeld vormen bij hoe die mensen nu echt leven. Je ziet dat hier in België ook wel, maar dat is een verbastering van het origineel. Ik heb heel mijn leven in België gewoond en was nog nooit buiten de grenzen van Europa geweest, alles wat ik al gezien had was eigenlijk het financieel paradijs. Als je in Jamaica aankomt opent dat meteen je ogen, je ziet hoe het leven is aan de andere kant van de wereld. Toen ik terug in België aankwam kon ik veel dingen niet meer verdragen, mensen zitten hier in situaties waarvan je denkt: "Geniet eens van je leven!". We hebben het hier heel goed, maar toch zitten veel mensen de hele dag te zagen en te zeveren over niks. Ik stel me vaak de vraag: "Waar zijn we hier eigenlijk mee bezig?". Ik heb ook ontdekt dat de levensstijl in Jamaica er één is waar ik mezelf in kan terugvinden, het is een volledig andere manier van leven. Ik zou liever daar wonen dan hier in de stad, waar de mensen zichzelf de hele tijd voorbijlopen. Het klinkt misschien raar maar de kans is groot dat ik ooit grotendeels stop met alles waar ik mee bezig ben om het leven te gaan leiden waar ik zoveel over zing. Ik zeg "We moeten weg uit Babylon."; ik kan die boodschap brengen maar ik vind dat ik ze dan ook moet realiseren voor mezelf. Zo beginnen er ook veel dingen in mijn leven, als ik iets schrijf dan hou ik me daar meestal strikt aan. Ik ben geen leugenaar en ik draai niet graag rond de pot. Als ik schrijf dat ik hier weg wil en een organisch leven wil gaan leiden dan meen ik dat ook. Het klinkt allemaal vrij utopisch maar ik zie het allemaal wel realiseerbaar.

The Congos hadden mij al heel erg geïnspireerd voor ik die tijd in Jamaica bij hen doorbracht, ze zijn ongelooflijk. Het leven dat zij daar leiden is fantastisch. Ze zijn al rond de 70 jaar oud maar nog heel jong van geest en helemaal mee met de wereld. Ze proberen ook iets te leren van jou en gedragen zich helemaal niet als de oude wijze mannen die alles al weten, hoewel ze dat in mijn ogen wel zijn. "Everything is everything", zeiden ze elke keer; een concept dat mij mijn hele leven zal bijblijven, echt fantastisch. Door de natuurlijk mystiek die op Jamaica hangt beleef je dingen die je op voorhand nooit voor mogelijk had gehouden. Je hoeft niet te veel na te denken, just go with the flow.

Hoe kom je aan inspiratie voor je teksten?
Ik maak heel veel dingen mee waarvan ik denk: "Hoe kan dit nu?". Ik lees ook veel en volg de media. In de wereld zien we zoveel dingen gebeuren die ons verstand te boven gaan, zoals bijvoorbeeld de olieramp van BP. Ik moet daar sowieso een nummer over schrijven want ik vind het te ziek voor woorden dat zo'n dingen zomaar kunnen. Die zaken houden mij soms dagen bezig, uit de emoties en gedachten die daaruit volgen komt meestal een nummer. Alles wat ik schrijf is uit het leven gegrepen, het overkomt me niet altijd zelf maar anderen wel, het is de realiteit. Ik wil niet dat mensen mij enkel zien als iemand die goed kan zingen, ik wil dat mijn boodschap overkomt en dat ze weten wat ik zeg. Muziek komt heel naturel bij mij, maar soms moet ik mezelf een paar uur opzij zetten om tijd te maken en na te denken over wat er allemaal gebeurd is in de voorbije periode. Normaal komt het gewoon vanzelf, uit een soort meditation.

Ik wil mijn boodschap overbrengen. Ook al kan ik in mijn hele leven maar 10 mensen veranderen in hun manier van denken, dan is mijn missie geslaagd. Er worden ons veel leugens wijsgemaakt via de media en andere kanalen en ik hoop dat ik mensen kan overtuigen om niet alles te geloven of om bijvoorbeeld vegetarisch te worden.

Wat zijn je toekomstplannen?
Eind augustus gaan we in première met Collieman & The Mighty Sunscape. Er zijn een paar nieuwe muzikanten bijgekomen en we zijn er klaar voor. We leerden elkaar vorig jaar kennen en hebben echt veel zin om iets naar buiten te brengen. Ons eerste optreden zal zijn op het festivalletje Airi Daily, in Kruibeke. Het gaat daar vonken geven! Natuurlijk ga ik ook nog verder met Pura Vida en met Jah Generation gaan we een album opnemen. Eén van mijn dromen is ook een poëziebundel uitbrengen, dat is mijn andere passie. Er zijn nog meer plannen, maar die ga ik nu nog niet openbaren, dat zijn verassingen voor de toekomst!

Ik zou graag alle mensen bedanken die in mij geloven en luisteren naar wat ik te vertellen heb. Bram (Groove Station) dank ik om zijn vertrouwen in mijn kunnen, hij heeft me gemotiveerd om deze tunes op te nemen, waarmee ik nu op reggae geel zal staan. Mijn vriendin (tineke) zou ik ook willen bedanken, omdat ze een engelengeduld heeft en respecteert dat heel veel van m'n tijd naar muziek gaat.  Mijn ouders hebben altijd achter mij gestaan en ook hen ben ik dankbaar. Voor de rest natuurlijk, Pura Vida, Jah Generation, The Mighty Sunscape en eigenlijk iedereen die achter mij staat!

Zoals vermeld schrijft Collieman ook poëzie, hieronder vindt u een voorsmaakje van wat ooit een bundel kan worden.

 op Gouden Schalen Aangereikte Antwoorden.

 Het is als het zorgvuldig ontrafelen
van een doordachte vraag
die je jezelf stelde
toen je alle op gouden schalen
aangereikte antwoorden langzaampjes
eindelijk in twijfel trok.

 Of als het stapvoets aanpassen
van voorgekauwde gewoontes
waar je naar handelen ging
toen je blindelings hun dure
en bezwerende woorden over weelde
en eendracht geloofde.

 Of als het enthousiast aftasten
van een hoopvol idee
in de onderdrukte geest gesmeden
toen je van iedere door
hebzucht en machtsdrang gedreven leider
de kop liet rollen.

 Het is als het traagjes isoleren van
het intens verlangende gevoel
in het diepst van jezelf geboren
toen je de uitgeputte vertrappelde
werkelijkheid aanschouwde en daarin
niet meer kon leven.