.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
By Visionz
Het is koud en donker wanneer we in Gent aankomen, voor ons zien we drie warm ingepakte Jamaicanen de Vooruit binnengaan. Ik herken Dean Fraser en Duane Stephenson, al is dat geen sinecure, aangezien ze in een poging om hun gezicht te beschermen tegen de barre Belgische temperaturen hun gezicht helemaal beschermd hebben met een sjaal. En fragment van 'Cool Runnings' flitst door mijn hoofd.
Eenmaal binnen in de balzaal van de Gentse Vooruit is het gelukkig heel wat warmer en ook hier vele bekende (Antwerpse, Gentse, Brusselse, …) gezichten. Jamaicanen, al die bekende gezichten en een zaal die zich al snel vult met de geur van het heilige kruid? Dat kan maar één ding betekenen: de Beljam Reggae Massive blaast weer verzamelen voor een concert.
De lange smalle balzaal is goed gevuld wanneer omstreeks half tien Dean Fraser - met (grotendeels) dezelfde band waarmee hij enkele jaren geleden op Reggae Sundance ook al Cocoa Tea en Sugar Minott begeleidde - het podium opstapt. Zoals dat bijna altijd het geval is bij reggae optredens begint de band met een lange instrumentale version jam tijdens dewelke we meteen enkele mooie solo's te horen krijgen. Vervolgens betreden de twee achtergrondzangeressen het podium en na een drietal solonummers (die mij niet echt konden overtuigen) van één van beide dames, was daar meteen het eerste hoogtepunt van de avond: Duane Stephenson. This is a warning, a warning, a new day is dawning zingt Duane Stephenson terwijl hij opkomt. De fans herkennen de intro van het heerlijke 'Love inna di City' een nummer van het debuutalbum 'From August Town'. En ook over de daaropvolgende 20 minuten kan ik niet anders dan uitermate positief zijn. Prachtige songs als 'Ghetto Pain', 'Cottage in Negril' en 'Mr. B' (op de riddim van Prince Alla's 'Stone') zijn pure verwennerij voor het oor. En als klap op de vuurpijl kregen we daar dan ook nog Duane Stephenson's grootste hit 'August Town' bovenop. Een nummer dat mij op de één of andere manier sterk doet denken aan 'By His Deeds' van V.C. Misschien is het de stem, misschien zijn het de teksten, maar meer waarschijnlijk is het de combinatie van beide, al wens ik deze Duane Stephenson zeker meer toe dan die ene hit die V.C. scoorde.Volgens Jah Shakespear gebruikt Duane Stephenson hier gewoon de riddim van Bob Marley's 's 'Jah Live'.
Jammer genoeg moest Stephenson door het drukke programma iets te snel naar mijn zin plaats maken voor I-Octane, een zanger die al een tijdje meereist als voorprogramma met o.a. Tarrus Riley maar maar niet lijkt door te breken. En ergens begrijpen we dat wel. Slecht kun je hem moeilijk noemen, maar er zijn gewoonweg al te veel artiesten die doen wat hij doet en I-Octane onderscheidt zich jammer genoeg niet van al de rest. Wel liet hij gisteren zien dat hij meerdere stijlen aankan (van lovers tot dancehall), maar uitblinken in één van deze stijlen doet hij dus niet. De gedachte dat normaal Etana daar had moeten staan, hielp natuurlijk ook niet meteen om ten volle van zijn optreden te genieten.
Genieten deden we echter wel bij het volgende optreden en tevens de hoofdact van deze avond: Tarrus Riley. Wederom een korte intro door de band, waarna Tarrus Riley het podium opstapt, het publiek begroet en 'Lion Paw' inzet. Wat daarna volgt is één lange mix met voornamelijk nummers van het nieuwe 'Contagious'-album ('Start A New', 'Young Heart', 'Love's Contagious', …) maar ook nummers als 'She's Royal', 'Beware' (dat vlotjes overgaat in het nieuwe en minstens even sterke 'Living The Life of a Gun') en 'Parables' (van het gelijknamige album) op de 'Three Blind Mice' riddim passeren de revue. Stuk voor stuk vlekkeloos vertolkt door Tarrus Riley en de superieure band die Dean Fraser (saxofonist, bandleider en achtergrondzanger!) weer lijkt samengesteld te hebben. Het bewijs? Die indrukwekkende bassolo tijdens 'Stay With You' en uiteraard de uiterst amusante "clash" die Dean Fraser op sax en Tarus Riley met zijn stem onderling uitvochten.
Waar Tony Rebel vorige week in Geel nog een Yabby You tribute bracht, besloot Tarrus Riley om Michael Jackson te eren door een cover van diens 'Human Nature' te brengen. Misschien wel de beste Michael Jackson cover die we sinds zijn dood gehoord hebben. Op de grootste Tarrus Riley hit was het uiteraard wachten tot het einde van het concert maar het was het wachten meer dan waard. De reactie van het publiek bij de eerste noten van 'Good Girl, Gone Bad' loog er niet om. Het nummer werd dan ook grotendeels meegezongen en toen Tarrus Riley het podium verliet begon het opgehitste publiek, onder leiding van dirigent Dean Fraser, zijn naam te scanderen waarna Tarrus Riley bijna niet anders kon dan terugkomen. Voor de 2e keer deze avond werd de riddim van Prince Alla's 'Stone' ingezet. Deze keer ter begeleiding van 'One Two Order', een song die eveneens afkomstig is van het Parables-album en live opzwepender dan ooit klonk dankzij de heerlijke solo van de percussionist die al een volledige avond die extra touch aan de nummers gaf. Als afsluiter kwamen tenslotte ook nog Duane Stephenson en I-Octane terug op het podium waarna ze allemaal samen nog een geïmproviseerde versie van 'Let Peace Reign' brachten en de Gentse balzaal voldaan achterlieten.