Danakil & Rootz Underground rocken @ VK

Dinsdagavond traden in Brussel twee internationale reggae bands op die beiden voor het eerst onze hoofdstad aandeden, namelijk het Franse Danakil en het Jamaicaanse Rootz Underground. Een halfvolle Vaartkapoen werd getrakteerd op twee korte maar krachtige concerten van deze minder bekende maar veelbelovende groepen die allebei het levenslicht zagen rond de eeuwwisseling en elk in eigen land bekend staan om hun stevige live reputatie.

We waren wellicht met niet zo veel, de mensen die net als mijn Waalse collega en ik zowel Jah Cure als The Congos in Gent gingen bezichtigen, en dan ook nog Danakil en Rootz Underground wilden ontdekken, maar wie dinsdag naar Molenbeek afzakte zal het zich alleszins niet beklaagd hebben.

Danakil, dat in 2000 werd opgericht door acht Franse studenten in Parijs, mocht de spits afbijten en speelde meteen zeer strak, met goede arrangementen en een ruime bezetting. De sound van de ondertussen tien-koppige en geheel blanke band wordt gevormd door zang, drum, bass, keyboard, percussie, twee elektrische gitaren en drie blaasinstrumenten.
Vanaf het eerste nummer was duidelijk dat een belangrijke rol in het werk van Danakil wordt opgeëist door de trompet, de schuiftrompet en de saxofoon, bespeeld door drie enthousiaste en volledig in het wit geklede muzikanten. Het openingsnummer 'Les Champs de Roses' werd overigens uit volle borst meegezongen door het hoofdzakelijk Waalse publiek, een trend die zich verder zette gedurende het optreden bij onder andere 'Mon Île': "A Chacun son Paradis, a chacun son idéal de vie!". De aanwezigheid van de talrijke fans zorgde meteen voor een aangename sfeer en een goede interactie tussen band en publiek. Frans blijft wat ons betreft niet de beste taal om reggae te zingen, maar de modieuze toaster van Danakil deed dat uitstekend en hoeft op dat vlak niet onder te doen voor gevestigde Franse namen als Sinsemilia of Tryo. Enkel wanneer reeds bij het tweede nummer de 'Doctor's Darling' riddim gebruikt werd, viel de zanger enigzins uit de boot, maar de eigen nummers waren stuk voor stuk degelijke songs.

Danakil, dat afgelopen zomer ook al de podia van Dour en Esperanzah betrad, verraste met een goed ingestudeerd en aanstekelijk optreden, maar af en toe misten we toch wat variatie en gewaagdheid in de solo's, al speelden de gitaristen bij momenten met heel veel overtuiging. Het was wachten op 'Marley' voor een goed uitgesponnen dub, een nummer dat eer betoont aan grootmeester Bob en instrumentale flarden van I shot the Sherriff en Iron Lion Zion bevat. Ook deze laatste song werd uitbundig meegezongen door de menigte en daar speelden de jonge Fransen goed op in om hun geslaagde passage in de VK in stijl af te ronden.

Na een korte onderbreking waarbij reeds heel wat fans van Danakil het pand verlaten leken te hebben, was het de beurt aan Rootz Underground, dat de muzikale sfeer van Roots Rock Reggae verder zette met het typische geluid van twee elektrische gitaren en een basgitaar. Daarnaast bestaat het zestal uit een drummer, een keyboardspeler en een zanger. De charismatische zanger en frontman van de groep, Stephen Newman, heeft een uniek stemgeluid dat op sommige momenten doet denken aan een zoon van Marley of op andere neigt naar een klassieke rootszanger uit de jaren zeventig, wat volledig tot uiting komt in het gevarieerde oevre van Rootz Underground. Dit is vooral gebaseerd is op een eigen interpretatie van roots en culture, maar live spelen ze ook alle andere stijlen die reggae omvat zoals rub a dub, ska en zelfs dancehall. De teksten gaan over revolutie en maatschappijkritiek, maar deze spirituele en bescheiden rastamannen behandelen evenzeer thema's als liefde en ganja (grappig moment wanneer Steve opmerkt dat in de zaal vooral hasj-dampen te onderscheiden vallen).

Rootz Underground is reeds jaren een vaste waarde op festivals in Jamaica, dinsdag waren ze voor het eerst in ons land te gast en dat deden ze niet onopgemerkt. Na een moeizaam begin brachten ze een energierijke show met zware rythms, op tijd en stond voorzien van uitgebreide dub versies met diepe echo's en de nodige geluidseffecten, die door het synthesizergeluid iets te platisch overkwamen. We horen nummers als 'In The Jungle', 'Victims of the System', 'Power to the People', het schitterende 'Farmin' en tevens een tune op de bekende 'Last War'-riddim.

Bij het laatste nummer van Roots Underground stormden de muzikanten van Danakil het podium op en zong Balik met hen mee om het laatste concert van hun gezamenlijke tournée vreugdevol af te sluiten, wat getuigt van een uitstekende verhouding die tussen de twee bands onstaan is gedurende de 25 dates doorheen Europa. Big Up VK om ons deze niet voor de hand liggende maar succesvolle combinatie voor te schotelen!