Some Dub Stories - Chapter One (Eigen Beheer)

Die vertelt het muzikale verhaal van Obaba, een kosmische schildpad die terugkeert naar een post-apocalyptische aarde om verhaal te doen van zijn odyssee. Daar hoort natuurlijk ook een visuele kant bij, vormgegeven door grafisch designer Lucas Roig, die zijn inspiratie haalt uit street art en popcultuur.

Het resultaat is een album met een opvallend warme sound, waarin de band electro-dub mixt met elementen uit rock en dubstep, en u live een daarbij horende videoshow te zien krijgt.

De intro van opener 'Vortex' is nog heel atmosferisch maar dan trekt de band het nummer open en volgt een stevige door de melodica en vooral trompet van Etienne Doutreleau getrokken riddim die dankzij de wilde gitaarpartijen van Clément Gros ook een rocktintje krijgt. Enigszins gelijkaardig klinkt 'Mafagians' waarin de trompet van Doutreleau dialogeert met de computereffecten van Lucien Leclerc. Steviger en meer uptempo klinkt dan weer 'Hypnotopia', opnieuw met loeiende gitaar van Clément Gros en het geluid van een zogenaamde tack-piano (een gewijzigde versie van een gewone piano, waarbij voorwerpen zoals punaises of spijkers op de met vilt beklede hamers van het instrument worden geplaatst op het punt waar de hamers de snaren raken, waardoor het instrument een blikkerig, meer percussief geluid krijgt, en die vaak worden geassocieerd met ragtime stukken, die regelmatig opduiken in Hollywood western saloon scènes met oude rechtopstaande piano's), die het nummer, samen met de trompet van Etienne, wat doet klinken als de moderne soundtrack van een Sergio Leone-western. 'Poplar Tree' is een oerdegelijke UK stepper, opnieuw met de melodica van Etiennee Doutreleau in een hoofdrol, van eenzelfde orde maar een stuk steviger is 'Megacity' dat naar het einde toe overloopt in dubstep, en besluiten doet het trio met het energieke 'Chest Nation'.

Geslaagde auditieve trip van een band die zich met dit debuut meteen op de Frans dubkaart zet.