Geen idee hoe hij het doet - de man heeft ongetwijfeld een oude ziel - maar productie na productie (Jah9, Samory I, Kristine Alicia) blijft Rory Stone Love ons verbazen en ook deze 'Windrush Baby', het langspelerdebuut van de Aleighcia Scott is opnieuw reggae van een zeer hoog niveau!
Scott is een zangeres van Welsh-Jamaicaanse afkomst uit Cardiff en bracht in 2018 al een eerste in samenwerking met Peckings opgenomen 9 tracks tellende EP uit. De titel van dit album verwijst natuurlijk naar de Windrush-generatie, Caraïbische migranten die met het stoomschip HMT Empire Windrush, dit jaar exact 75 jaar geleden, in het Verenigd Koninkrijk arriveerden.
Aleighcia Scott: "This album is so important to me. It is an offering of everything I stand for both morally and creatively, whilst honouring the Windrush generation that I stem from, who paved the way before me.".
Rory Stone Love: "This album reflects what my childhood was like growing up in south London. I was listening to music that sound systems would play at my mum's parties and my sister's. I have tried my best to recreate that period. I was so lucky to have Aleighcia Scott record on this album. She has that "girl next door approach" and that hunger that is hard to find. She is open to any ideas and not thinking about herself but always putting the creation of the project first!".
Opener 'First Love', een nummer over de Peanut Vendor riddim (stukje muziekarcheologie: gebaseerd op 'El Manisero', een Cubaanse son-prégon, gecomponeerd door Moises Simons en voor het eerst op plaat vereeuwigd in 1927 of 1928 door Rita Montaner) vormt nog een perfect bruggetje naar Aleighcia's 'Forever In Love' EP vol classic riddims zoals we van Peckings gewend zijn.
Stone Love gaf de muzikanten waarmee hij voor 'Windrush Baby' samenwerkte (stuk voor stuk vaklui als daar zijn: Dean Fraser - saxofoon, Kirk 'Kirkledove' Bennett - drums, Franklin 'Bubbler' Waul - toetsen, Donald 'Danny Bassie' Dennis - bas, Lamont 'Monty' Savory - gitaar, Okiel McIntyre - trompet…) echter steeds alle ruimte waardoor de tracks op het album doorspekt zijn met prachtige arrangementen en solo's.
In het geval van 'First Love', waarin Scott afrekent met een oude liefde, krijgt vooral de trompet van Dwight Richards een hoofdrol toebedeeld en het nummer eindigt dan ook nog eens met een dubby outro waarin Richards volledig carte blanche kreeg op zijn instrument.
Vanaf de eerste noten van 'Good Vibe', een heerlijke ode aan de sfeer op reggae- en dubfeesten, herkennen we de onmiskenbare klank van Dean Fraser's altsaxofoon.
Hier en daar ademt het album de sfeer van de albums die John Holt destijds opnam voor Trojan Records, en daar zijn de strijkers van Emily Ruth (cello), Ellen Blair (viool en altviool) en Gill Morley (viool) zeker niet vreemd aan. Een herwerking van een John Holt original mocht dan ook niet in de tracklist ontbreken en die krijgen we in de vorm van 'Do You' (origineel 'Do You Love Me' en op zijn beurt weer gebaseerd op 'Because You Love Me', rhythm & blues van Brook Benton uit 1958).
Van een heel andere orde is dan weer 'Hey World', dat met zijn disco-reggae vibe neigt naar Bob Marley's 'Could You Be Loved'. En dan is er tenslotte nog de betoverende fluit van Sheldon 'Atiiba' Bernard, die vooral prachtig tot zijn recht komt in nummers als 'Maybe' (classic lovers rock) of afsluiter 'My Love'.
Zeer warm aanbevolen parel van een album!
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
