Laat u niet vangen: dit is geen postuum uitgebrachte 'nieuwe' plaat van Lee Perry. Scratch komt in de meeste nummers nauwelijks aan bod, en hij heeft ook niks nieuws te vertellen. Het zijn de dubs en de gasten (Kabaka Pyramid, Xana Romeo, Yaadcore…) die de show stelen op dit album van de Amerikaanse producer Bob (Bouchard) Riddim.
Wie er echt bovenuit steekt is saxofonist Lanis Gerard Emile Roger, of zo staat hij toch genoteerd in de credits. Verder niks over terug te vinden online, maar hij neemt ons wel twee keer mee op een avontuurlijke trip door het dubby wonderland dat Bob Riddim voor hem ontsluit. In het langste (7.28) en misschien wel beste nummer van de plaat, 'Space Echo' gaat de hybride nyahbinghi uit het eerste deel over in trippy dub. 'Dub it Bob' zegt Lee Perry in een van de weinige zinnen die hij in deze tune debiteert, niet meer dan samples eigenlijk ('Father Of Dub', 'Time Traveler', 'Original Voice Of The Ghetto') , waarna Lanis begint te freewheelen, wat hij blijft doen als de riddim opnieuw bedaart.
In de dub van 'Infinity', een 'duet' met de typisch chantende Yaadcore (hoorbaar volledig los van elkaar opgenomen), lost de saxofoon de even mooie melodica af van Addis Pablo. Papa Augustus zou trots geweest zijn. De gedragen dub zit zoals alle tunes volgestopt met echo's en effectjes, maar die doen geen afbreuk aan het muzikale meesterschap van beide muzikanten.
Kabaka Pyramid komt opdraven in 'Black', zeker geen slecht nummer over de bekende 400 years thematiek en proud to be black, maar hier maakt Scratch pas over de helft kort zijn opwachting, om te zeggen dat iedereen zwart is, Jezus, Marcus, Negus en hijzelf. Ook in 'Police And Thieves', een matige cover van de classic door Xana Romeo (Junior Murvin zong nog hoger dan zij, blijkt duidelijk uit de sample van zijn stem) komt Lee Perry niet verder dan een herhaling van het refrein, en iets met Blue Perry Hill en Barnabas.
Nog gasten? De stem van ene Evie Pukupoo wordt door autotune gehaald in het titelnummer, enkel onderbroken door Perry die enkele korte zinnen uitbraakt, met veel echo erop en al te gemakkelijk gemonteerd. Zou hij dit nummer ooit zelf gehoord hebben? Goeie baslijn wel, gelukkig weer een lange instrumentale outro, én een straffe dub doordrenkt met fijne percussie en echootjes. 'Ring Pon My Finger' is een collab met speedrapper Wayne J en singjay Blvk H3ro (die begin jaar samen met Bob Riddim genomineerd was voor de Grammy voor Best Global Music Performance). Beiden vernoemen ze Perry in hun lyrics, die zelf alleen de intro inspreekt.
Eigenlijk verdient dus alleen de openingstrack 'I Am' de naam Lee 'Scratch' Perry op het label, al was het maar omdat zijn stem hier echt oud, en dus geloofwaardig klinkt. Hij improviseert ook als vanouds, over King Arthur, Edward Seaga, red & dread, lion dead, silent downbeat, the villain of life, God and wife, in een opeenhoping van rijmen. Scratch doet dat op een bedje van redelijk traditionele elektro reggae met veel gemakkelijke effectjes, zoals die de meeste nummers kenmerkt. Zeker geen On-U Sound met andere woorden, maar alleszins een waardige poging om het muzikale universum van Lee Perry weer wat uit te breiden.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
