Reggae Geel 2023: glimpses of Bounce

Achterin klinkt het geluid niet zo goed, maar we horen nog net hoe DJ Madbwoy afscheid neemt op de tonen van Mavado. In de mist zien we 2 vage krullenbolhalo's verschijnen dus weten we hoe laat het is en de impromptu flamingo die op de tafel wordt neergepoot bevestigt ons vermoeden: 't is tijd voor Discobaar A Moeder. "Reggae Geel, zitte gulle 'n bitje in form?", luidt de vraag en het antwoord is een volmondige "Ja!". 

De Schele en de Ras voelen zich duidelijk thuis op deze heilige grond zoals mag blijken uit de mantra "Home again!" die tijdens de hele set zal weerklinken. 

Papa Lekker (we moeten de schijn nu toch niet langer ophouden) vindt dat het tijd is voor rub-a-dub en daar zijn we het volledig mee eens. De hits en de dub plates volgen elkaar in sneltempo op, van Dennis Brown's 'Rub A Dub' over Triston Palmer's 'Joker Smoker' tot Frankie Paul's 'Pass The Tu-shen-peng' en Gregory Isaac's 'Rumours'. Ondertussen placeert hij zich tussen de draaitafel en het publiek om zijn beste dancehall queen moves uit de kast te halen. Onze Papa "bubbelt" en "winet" erop los onder het motto "just warming up". Hier zijn geen achtergronddanseressen nodig. 

Na een rustiger segment met klassiekers van Garnet Silk en Bob Marley wordt het tempo weer opgedreven en komen we, via een omweg langs Buju Banton aan in een utopia van ninetiesnostalgie, waar iedereen naar hartenlust meebrult met Bounty Killer en Red Rat. Sommigen associëren die periode misschien met seksistische deejays, zeker in het post "me too"-tijdperk, maar als Papa Lekker "…en swingen met die poepegattekes!" in de micro brult, is het eerder aandoenlijk dan aanstootgevend. Humor en dancehall is altijd al een gedroomde combinatie geweest. 

Toch voelt het voor velen een beetje dubbel. Voor de niet-reggaefans die hier zijn aanbeland, is Discobaar A Moeder de enige naam op de affiche die ze herkennen, maar de set zelf is natuurlijk helemaal anders. Voor de reggaefans die al wat langer meegaan, is het natuurlijk wachten om te kijken of de Far West Crew dub plates vanonder het stof zullen worden gehaald. En ja hoor, halverwege de set wordt Red Rat's 'Bizzi Blazzi' onderbroken met "Who remembers Far West Crew?". En de trein naar het wilde westen is vertrokken. 

Wij moeten jammer genoeg ons jeugdsentiment weer inpakken om op tijd aan een ander podium te zijn. So long, bandolero's!

Na onze andere verplichtingen passeren we nog eens langs de Bounce-tent en gluren even binnen tijdens een volgende set van DJ Madbwoy. Het lijkt erop dat de sfeer erin zit en er staat nu ook een danseres op het podium. 

Wie dacht dat de daggering days voorbij waren, heeft het mis want op de tonen van Elephant Man's 'Jook Gal' en Aidonia's 'Hundred Stab' wordt er een demonstratie ten beste gegeven. "Alles kan op Reggae Geel!", horen we een lichtjes verweesde voorbijganger uitbrengen. Het is onbedoeld eigenlijk een mooie reflectie op het continuüm dat reggae omvat.

Later op de avond komen we nog eens kijken bij King Addies. Het geluid klinkt nu veel beter, of misschien komt het gewoon omdat we meer vooraan in de tent staan, aangetrokken door de onweerstaanbare aaneenschakeling van hits. 

De set begint met Buju's 'Hills And Valleys', Junior Byles' 'Fade Away', Tony Rebel's 'If Jah' en Everton Blender's 'Ghetto People Song'. Wat een jaar was 1996 toch: if you know, you know. 

Het wordt opnieuw een feest van ninetiesnostalgie. We gaan verder langs Morgan Heritage, Frankie Paul en Yellowman. Af en toe krijgt het publiek de vraag of ze Vybz Kartel willen horen of Busy Signal, met dan de vermelding dat het nog te vroeg op de avond is en dat ze dat voor later houden. Oké dan. Maar het is natuurlijk wel een manier om de spanning erin te houden en anticipatie op te bouwen. 

Er wordt afgewisseld tussen rustige momenten en high intensity bursts waar riddims zoals Joyride en Dem Bow de hoge toon voeren en dan weer plaats maken voor Bob en Damian Marley. Intussen wisselen ze af met Code Red, die een mooie overgang maken met Romain Virgo en Marlon Asher naar 'Welcome To Jamrock'. 

Er is ook plaats voor een streepje Pressure Busspipe en Christopher Martin. Bij de pull-up gaat er iets mis en de MC vindt geen betere manier om de tijd te vullen dan minutenlang "Fix it!" in de micro te blijven brullen. Best irritant, maar gelukkig geraakt het probleem opgelost en na een speech ("Let me tell you why black men never cheat…") zijn we weer vertrokken voor een – u raadt het al – ninetieshitfeest met Beenie Man, Shaggy, Barrington, Vegas en TOK. 

We moeten dringend naar het hoofdpodium en missen dus de grand finale waarnaar zo vaak werd verwezen tijdens de set. Maar later in het voorbijgaan horen we nog 'Bumaye' uit de boxen schallen, dus ze zullen hun belofte gehouden hebben. 

Voor wie in de nineties naar dancehallfeestjes ging is de Bounce-tent the place to be, hoewel het toch nooit meer hetzelfde zal zijn als toen. Misschien maar goed, gezien het feit dat onze knieën ook niet meer hetzelfde zijn als toen…