Reggae Geel 2023: variatie troef op de Main Stage!

VRIJDAG

Tijdig op Reggae Geel arriveren het blijft moeilijk, en ook dit jaar moeten we openingsact Nattali Rize jammerlijk aan onze neus voorbij laten gaan. En blijkbaar waren we de enige niet, want de Australische speelde naar verluidt een halve set voor een lege weide.

Voor veteranen Johnny Osbourne en Lone Ranger, geflankeerd door de Franse Homegrown Band, tekenden we dan weer wel present, al bleef het ons de ganse set door een vraagteken wat de meerwaarde van de aanwezigheid van die laatste nu juist was, want meer dan enkele korte tussenkomsten zagen we niet. Johnny van zijn kant was dan weer in optima forma en vuurde de ene na de andere hit op het Reggae Geel-publiek af. We hoorden onder meer 'Rock It Tonight' (dat naadloos overvloeit in 'Murderer'), 'What A La La', 'Little Sound Boy', 'Reasons' (origineel van Earth, Wind & Fire), 'No Ice Cream Sound' en ga zo maar door. Stuk voor stuk top tunes, maar wij vinden Osbourne nog steeds op zijn puurste als hij voor zijn Rasta-repertoire kiest en we genieten dan ook met volle teugen van het met overgave gezongen 'Jah Promise' en het daaropvolgende 'Can't Leave Jah Alone'. Tijdens 'Folly Ranking' mag de Franse topgitarist Kubix nog even stevig uithalen. We krijgen nog het minder bekende maar daarom niet minder mooie 'Purify Yourself' en dan is de tijd om afscheid te nemen al gekomen. Dat doet Johnny natuurlijk op passende wijze met 'Budy Bye Bye', maar alsof de akkoorden uit 'Broeder Jacob' in dat nummer nog niet melig genoeg zijn, voegt Osbourne bij wijze van afscheid ook nog enkele lijnen van 'So Long, Farewell' uit 'The Sound Of Music' aan toe. Het is nu alweer uitkijken naar het dubbelconcert met Barrington Levy op Festival des Libertés in oktober!

Na een korte change over is het tijd voor de volgende package: Tanya Stephens en reggaekoningin Marcia Griffiths! Tanya zagen wij vorige week al in zeer goeden doen aan het werk op Sfinks Mixed waar ze ruim de tijd mocht nemen om het festival af te sluiten. Het valt ons dan ook onmiddellijk op restrictief die showcase-sets van 45 minuten op Reggae Geel toch geworden zijn. Gaan we echt richting Jamaica blijven evolueren en binnenkort genoegen moeten nemen met drie of vier nummers per artiest?

Dat gezegd zijnde, blijkt Tanya er ook op Reggae Geel weer volop zin in te hebben. We krijgen vooral oudere hits als 'Boom Wuk', 'What's You Story', 'Can't Breathe' of nog 'The Truth', zoals gebruikelijk gelardeerd met de humoristische tussenkomsten van Tanya, die zich voor niemand inhoudt. Voor een eerste echt hoogtepunt in haar set zorgt ze met 'These Streets'. En met 'Not Today' over de riddim van Israel Vibration's 'Same Song', krijgen we dan eindelijk een eerste nummer uit 'Some Kinda Madness', Tanya's eerste langspeler in zowat een decennium. Besluiten doet ze, hoe kan het ook anders, met 'It's A Pity', maar tegen de gewoonte van Reggae Geel in blijkt er nog net ruimte voor een bisnummer en dat krijgen we in de vorm van 'Feels Like Love', opnieuw uit 'Some Kinda Madness' en over de riddim van Horace Andy's 'Every Tongue Shall Tell'. Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, maar toch steeds weer een plezier om deze dame aan het werk te zien!

Dan is het de beurt aan Queen Marcia en die kiest weinig verrassend voor een aaneenrijging van hits als 'Mellow Mood' (dat live naadloos overloopt in 'I Shall Sing'), 'Dreamland', 'Closer To You', 'Truly', 'Feel Like Jumping' en odes aan Bob Marley als 'Who The Cap Fit' en 'Iron Lion Zion'. Met een carrière van haar niveau en de gezegende leeftijd die daarbij hoort heeft de grande dame van de Jamaicaanse muziek natuurlijk ook al lang niets meer te bewijzen, maar toch blijft het opvallend hoe vlot het haar allemaal lijkt af te gaan. Respect due!

Jammer dat de bijnaam Energy God al bezet is, want die zou Mr Vegas ook zeker niet misstaan. "It's been a long time!", weet hij te vertellen, maar de man is zijn kunsten allerminst verleerd.

Voor de gelegenheid vergezeld van een groep kwieke achtergronddanseressen, laat hij ons op de tonen van zijn hit 'Heads High' direct alle hoeken van het podium zien. Zoals het in de reggae family wel vaker gebeurt, hadden zowel Tanya Stephens als Marcia Griffiths al een big up aan Vegas gegeven, en hij bewijst op zijn beurt hulde aan deze "icons".

En dan slaat het noodlot toe: Vegas wil iets te dicht bij het publiek komen, glijdt uit op de rand van het podium en tuimelt op de grond. Dat moet toch pijnlijk zijn, maar de entertainer staat gewoon recht en gaat door met zingen vanuit het publiek. Hij wordt opnieuw het podium opgehesen en lijkt toch ietwat uit zijn lood geslagen. Maar zo gauw de deejay House of Pain's 'Jump Around' opzet, blijkt overduidelijk dat springveer Vegas geen ernstige kwetsuren heeft. Hij gaat over in nineties-hit 'She's A Hoe' en besteedt dan een segment aan de dansjes die begin jaren '00 populair waren.

De danseressen geven het beste van zichzelf en we gaan even terug in de tijd, terwijl we ons de moves van die andere energy god proberen te herinneren zoals de "Log On" en "Gully Creepa". Ook met hits van Beenie Man en Tanto Metro & Devonte weet hij het publiek te bekoren.

Als dan, na een big up aan de promotor, de Coolie Dance riddim uit de bassen schalt en de danseressen weer op het podium springen met hun beste 'Thunderclap', laat het publiek zich helemaal gaan. Opnieuw wordt ons choreografisch geheugen opgefrist met 'Signal Di Plane', 'Willie Bounce' en 'Chaplin'. Wat heeft die Vegas nog goede knieën voor zijn leeftijd, bedenken we ons, net op het moment dat een rustiger segment aanbreekt met meezinger 'Three Little Birds'.

Hij maakt ook van dat moment gebruik om een belangrijke boodschap te brengen: "I want to give a special shoutout to victims of sexual abuse, whether male or female or whatever you want to call yourself!". Die boodschap kan niet genoeg gebracht worden en relativeert een beetje de context van dancehall waar Vegas zelf ook mee worstelt. De schaars geklede danseressen, titels als 'She's A Hoe': uiteindelijk is het allemaal maar entertainment. Maar toch chapeau voor de man met de hoed (die hem samen met de bril een beetje op de Obeah Man uit 'Countryman' doen lijken) dat hij het durft uit te spreken.

We krijgen opnieuw 'Man To Man' te horen, eerder ook al door Marcia gebracht, en gaan dan, na nog een speech over "love has no color", over in 'Sweet Jamaica'.

Vegas kondigt aan dat er nog maar 15 minuten over zijn en dat het dus tijd is om het tempo weer op te drijven. De dansers komen weer tevoorschijn om hun acrobatische dancehall queen-kunsten te tonen en het publiek gaat uit de bol op 'Hot Wuk', 'Bruk It Down', 'Buss A Wine' en 'Party Tun Up'.

Tijdens 'I Am Blessed' begeeft de artiest zich weer in het publiek: "This time I'm gonna try to come down without falling, since earlier I nearly broke mi backside!". Gelukkig kan hij er nog mee lachen.

Op de tonen van 'Tek Weh Yuhself' verdwijnt Vegas in de coulissen. Hij brengt geen bisnummers, maar komt wel nog wel terug om applaus te vragen voor de danseressen. De deejay trakteert ons nog op een gloednieuwe Vegas-track, een herwerking van 'Old MacDonald Has A Farm', die zeker in de smaak valt. Van Mr Vegas hebben we het laatste nog niet gehoord, zoveel is duidelijk.

Guess who's coming to Dinner? Tarrus Riley! Op de tonen van zijn gelijknamige hit met Michael Rose, verschijnt hij ten tonele om de eerste festivaldag van Reggae Geel af te sluiten. Hij heeft voor de gelegenheid de Black Soil Band nog eens meegebracht, met natuurlijk ook Dean Fraser op saxofoon.

Tarrus Riley is geen onbekende op Reggae Geel en weet het publiek in te pakken met zijn welbekende zeemzoete hits als 'Love's Contagious', 'Getty Getty No Wantee', 'Human Nature' en 'Stay With You'.

Er is even wat gedoe met de microfoon, maar wanneer Dean Fraser de intro van 'Superman' uit zijn sax tovert, reageert het publiek zo enthousiast dat een pull-up onafwendbaar is.

Daarna wordt het publiek meegetrokken in het "lalalalalala"-meezingspelletje, dat iedereen die Tarrus ooit eerder zag ongetwijfeld kent. Vermoedelijk zijn we niet de enigen die dit een beetje afgezaagd vinden, want de reacties uit het publiek zijn eerder lauw. Maar Tarrus laat het niet aan zijn hart komen en laat zijn r-en rollen zoals nooit tevoren in 'Beware' en 'Rebel'.

Het publiek blijkt wel te vinden voor een meezingrondje van 'Happy Birthday' voor Dean Fraser, die de dag van tevoren jarig was en door Tarrus uitvoerig geïntroduceerd wordt als "my other father".

Dean begint eerst automatisch mee te spelen, maar realiseert zich dan net op tijd dat het onbeleefd is om voor jezelf te zingen. Hij staat dan maar een beetje onwennig te kijken, maar geniet duidelijk toch van zijn moment. Vertederend.

Nu het publiek weer mee is, profiteert Tarrus ervan om 'Protect The People' in te zetten, wat resulteert in een pull-up. Maar voor Tarrus is het toch nog niet goed genoeg: "You can't trick me. You're not jumping unless your feet come off the ground!". Die confrontatie werkt en zo krijgt hij uiteindelijk dan toch de wei aan het springen en bij J Boog's 'Let's Do It Again' gaan ze zelfs nog een paar centimeters hoger.

Bij 'Simple Blessings' ("Represent fi Konshens!") gaat het tempo weer iets naar beneden, maar bij 'Fire Up Your Lighter' met Shenseea gaan de gsm's en aanstekers weer de lucht in en bij 'She's Royal' zingt het publiek zo hard mee dat we Tarrus bijna niet meer horen.

Hij wil er zelf ook duidelijk zijn tijd voor nemen ("Don't rush it bassie!") en gaat dan over in het al even langverwachte 'One Drop'.

Misschien was hij beter daarmee geëindigd, want 'Good Girl Gone Bad' kan niet meer op veel bijval rekenen. We krijgen nog even de simultane dansmoves te zien van the Black Soil Band, volgens Tarrus "the most physically fit band in the world" en tot slot wil hij eindigen met een intiem "123 I love You"-meezingmoment, maar dat wordt een beetje vergald door de bassen uit het dubbos die telkens het publiek overstemmen als de band wegvalt. Maar eerlijk gezegd hebben we ook niet zoveel nood meer aan nog een zangspelletje. Tarrus geeft een degelijke show maar valt toch een beetje in herhaling. We hopen stiekem dat hij een volgende keer toch iets origineler uit de hoek komt.

ZATERDAG

Het weer is er op zaterdag zeker niet beter op geworden en we zullen de rest van de dag geplaagd worden door periodieke buien. De meeste Reggae Geel-bezoekers laten dat echter niet aan hun hart komen en feesten gewoon door gehuld in een poncho, ingeduffeld in een regenjas of knusjes tegen elkaar onder een paraplu.

Vandaag zijn we wel tijdig op de weide geraakt, want het concert van het Israëlische Young Israelites wilden we absoluut niet missen. De band blijkt een ware revelatie en roept met hun aanstekelijke rocksteady-repertoire meteen herinneringen op aan de Amerikaanse The Frightnrs.  Er wordt afgewisseld tussen nummers uit hun debuut-EP 'Stay By My Side' en hun vorig jaar verschenen langspelerdebuut 'Endlessly'. We herkennen onder andere 'Anna', zowaar een Beatles-cover (oorspronkelijk 'Anna (Go To Him)' en verschenen op hun debuutalbum 'Please Please Me', maar origineel een soulcompositie uit 1962 van Arthur Alexander), 'Not Ready To Let You Go', 'Keep On Holding On' en 'Please (Don't Ever Let Me Go'. Niet terug te vinden in de tracklist van voorgenoemde EP en album zijn dan weer 'My Way', het allereerste nummer van de band, in Jamaica opgenomen samen met Earl 'Chinna' Smith, en de John Holt-cover 'Left With A Broken Heart'. Band om absoluut in de gaten te houden en Reggae Geel had zich op de zaterdagmiddag geen betere opener kunnen dromen.

Ook naar de set van Micah Shemaiah keken wij al reikhalzend uit want we waren eerder dit jaar danig onder de indruk van diens laatste album 'Jamaica Jamaica' en wilden die tracks absoluut wel eens live horen. Op nummers uit dat album is het nog even wachten, want Micah opent met 'Original Dread' en 'House Of Cards' (respectievelijk uit het gelijknamige 'Original Dread' en 'Still', het album dat hij opnam met Zion I Kings). Maar dan krijgen we het geweldige 'Run Things', en na het met Addis Pablo opgenomen 'Oneness' gaan we opnieuw naar 'Jamaica Jamaica' met 'Boom Draw' en het verpletterende anthem 'Jamaica Jamaica' over de nimmer verslijtende Cuss Cuss riddim! Het daaropvolgende 'A Breeze In The Shade' komt dan weer uit Roots I Vision, het eerste album dat Micah in samenwerking met het Zwitserse Evidence Music opnam. Met 'Do Right' krijgen we een Belgische knipoog, want dit nummer werd geproduceerd door onze eigenste Unlisted Fanatic! Besluiten doen Shemaiah en zijn Dreadites tenslotte met 'Zion Trod', opnieuw uit 'Zion I Vision'. Micah geniet duidelijk van de vibes op Reggae Geel en zal ook de rest van de dag nog op terrein en in het Dub Forest terug te vinden zijn. Topartiest die wij keer op keer graag terug zien komen!

De ons niet echt bekende Ras I en Yaksta (alweer een package) kunnen ons niet echt overtuigen en we kiezen er dan ook voor om bij het gure weer wat innerlijke versterking te gaan zoeken in koffie en thee.

We knopen terug aan bij een zeer energieke Jesse Royal die op dat moment zijn grote hit 'Modern Day Judas' brengt en dat nummer moet natuurlijk overlopen in de Chronixx-knaller 'Here Comes Trouble'. Maar als Royal op het einde van zijn set zijn 'Lion Order' laat overvloeien in het melige 'Hakuna Matata' en vervolgens oproept om de World Boss (aka. Vybz Kartel) vrij te laten en "the real criminals" op te sluiten, om af te sluiten met 'Rich Forever', zijn duet met Kartel, is hij ons eerlijk gezegd toch kwijt.

Aan hits heeft Richie Spice zeker geen gebrek en na het tussen soul en gospel zwevende 'Together We Stand' (titelnummer van zijn gelijknamige meest recente album), worden we achtereenvolgens getrakteerd op nummers als 'Folly Living (Blood Again?)', 'Earth A Run Red', 'Black Like Tar', en 'Ghetto Girl'. Met 'Youth Dem Cold' over de Take A Ride riddim maakt Richie nog een mooi brugje naar de set van Johnny Osbourne de dag ervoor. Spice heeft live echter nooit de meest overtuigende stem gehad en met de jaren lijken de kenmerkende hoge noten uit zijn nummers alsmaar minder haalbaar en vaak ingevuld door het achtergrondkoortje.



Als Jesse Royal al energiek op het podium stond, dan geldt dat dubbel voor Kabaka Pyramid, die in zijn set vooral eer lijkt te willen betuigen aan een aantal grondleggers uit de Jamaicaanse muziek als Junior Byles ('Faded Away', Kabaka's update van diens 'Fade Away'), Peter Tosh ('Mystik Man'), Michigan & Smiley ('Nice Up The Dance') of Tenor Saw ('Ring The Alarm'). Kabaka's eigen 'Stand Up' met het geweldige refrein: "If I don't stand up for something, they make me fall down for nothing…" loopt live dan weer over in Bob Marley's 'Get Up Stand Up'. Met de Marcus Garvey-quote: "If you haven't confidence in self, you are twice defeated in the race of life. With confidence, you have won even before you have started." bewijst Pyramid dat hij ook zijn bronnen kent alvorens het intiemere 'Believe' in te zetten. Voor een absoluut hoogtepunt zorgt de recente Grammy-winnaar tenslotte nog met 'Red Gold And Green', maar dat wisten wij al toen we het nummer voor de eerste maal op 'The Kalling' hoorden. Overgetalenteerde rasartiest die op het podium van Reggae Geel moeiteloos de massa inpakte.

Wat Masego betreft trok de hele Reggae.be-redactie een joker (shame on us)… Zijn af en toe naar jazz neigende sound kon zeker bekoren, maar hij bleef toch een beetje een vreemde eend in de bijt tussen de andere meer rocksteady-, reggae- of dancehall-georiënteerde acts.

Maar dan moest het beste natuurlijk nog komen… Winston Rodney, die reggaegeschiedenis schreef als Burning Spear zou eindelijk op Reggae Geel spelen. Voor de jongste generatie reggaefans was het wellicht de eerste keer dat ze de levende legende aan het werk konden zien, maar ook voor de veteranen die de man de afgelopen decennia al talloze malen aan het werk zagen was dit toch een moment om naar uit te kijken. Op verrassingen moet je tijdens een Burning Spear-concert niet rekenen en we kregen dus opnieuw bekende klassiekers als 'Door Peep', 'We Been There', 'Pick Up The Pieces', 'Man In The Hills', 'Nyah Keith', 'Old Marcus Garvey', 'Days Of Slavery' en 'African Postman' geserveerd. Spear is ondertussen 78 en zijn stem heeft duidelijk aan kracht ingeboet maar dat maakte deze reggaebompa ruimschoots goed met zijn enthousiasme, het voortdurende terugkerende "Talk to me people!", dansmoves die wij hem niet na zouden doen en natuurlijk zijn voorliefde voor de percussie op de rode conga's. Verschillende nummers werden ook voorzien van ruime dubby outro's en meer dan een tiental nummers krijgen we in de anderhalf uur durende set dan ook niet te horen. Toch kunnen we alleen maar dankbaar zijn dat we de man nog eenmaal aan het werk mochten zien en we keerden dan ook moe, verkleumd maar tegelijk tevreden huiswaarts.

Normaal ronden we hier af met een welgemeende: "Tot volgend jaar maar weer Reggae Geel!", maar wie dit jaar op het festival rondliep zal gemerkt hebben dat deze editie er anders uitzag dan andere jaren. Reggae Geel bevindt zich waarschijnlijk op een zeer cruciaal scharniermoment in zijn bestaan en we wensen hen dan ook het allerbeste. Meer daarover in een volgend stuk van de hand van onze senior Jah Shakespear.

Foto's: © Peter Verwimp