Feest in Boechout met Johnny Den Artiest en Asham band op Sfinks Mixed!

Vooral in combinatie met Asham Band, die voor de backing zorgt, staat deze set garant voor puur reggaeplezier. Deze band weet perfect hoe reggae hoort te klinken, mag zich schaamteloos naast Jamaicaanse collega's plaatsen en houdt na de ontbinding van Pura Vida staat de reggae-eer in de lage landen hoog.


King Johnny heeft de ondankbare taak om rond de klok van enen de festivaldag te openen op het openluchtpodium. Tot vlak voor de aanvang van de set is er nauwelijks iemand te bekennen maar dan stroomt het volk plots toch toe. Asham Band zet de Swing Easy riddim in en Johnny komt het podium opgelopen in een blauw Adidas-joggingpak om met 'Tkost Zweet' zijn set te openen. Er wordt meteen vervolgd met 'Gepikt', waarin hij klaagt dat zijn kleren gestolen worden om hem te kunnen kopiëren… Want dat moet ook wel gezegd worden, de zanger vertolkt een alter-ego dan op z'n minst gezegd nogal vol is van zichzelf en net dat wordt door zijn fans fel gesmaakt (al kennen we ook mensen die er de humor niet van inzien en hem vlakaf een dikke nek toedichten). 

Wanneer het ook al niet zo bescheiden 'Jaloers Op Mijn Fans' wordt ingezet begin het licht te regenen en dat zal pas ophouden als het concert is afgelopen. Maar het moet voor de muzikanten fijn zijn om te merken dat iedereen gewoon blijft staan om te genieten van de vibes. 

Met de nummers 'Alles Gevonden' en 'Spijt' geeft de zanger ons een inkijk in zijn liefdesleven en iets gezapiger klinken dan weer 'Goe' en 'Late We Cruise'. Dat laatste nummer (over de What Kind Of World riddim) klinkt heel fijn, maar het begint jammer genoeg steeds harder te regenen. 

Wanneer Halve Neuro Johnny op het podium vervoegt voor 'Shoppen In Den Aldi' en 'Velo', krijgt het publiek zo'n typische zomerdouche. Het regent pijpenstelen, maar ook nu wordt er vrolijk verder gedanst. Het is duidelijk: de fans van Johnny en Halve neuro zijn geen doetjes die zich zomaar laten wegspoelen. 

Toch bleef de hevige regen niet helemaal zonder gevolgen voor uw reporter. Want door wat onhandig gepruts en ook in een poging om mijn fotocamera droog te houden werden mijn notities gewist. Gelukkig geraakte ik wel opnieuw aan de setlist (thanks Wim Radics). 

We horen verder nog 'Woord', gevolgd door misschien wel de drie grootste Johnny-hits: 'Superheld' (waarin Johnny alle resterende bescheidenheid volledig laat varen), 'Noorderburen' (over de Wa-Do-Dem riddim van Eek-A-Mouse) en afsluiter 'Wie Got Er Mee'. 

Net voor de muzikanten in de coulissen verdwijnen verwelkomt Johnny terug de zon die er opnieuw is doorgekomen om onze doorweekte lijven te drogen.

Thuisgekomen vragen mijn dochters hoe het was en kan ik mijn enthousiasme niet wegsteken, waarop meteen als commentaar komt: "Geef maar toe papa, eigenlijk wil jij ook gewoon den Johnny zijn!"

Foto's: © Peter Verwimp