Marcus Gad & Tribe maken opnieuw indruk @ N9

Asatoma Sad-Gamaya
Tamaso Maa Jyotir-Gamaya
Mrytyor-Maa Amritam Gamaya
Om Shantih Shantih Shanti

Als een priester reciteert Marcus Gad de eeuwenoude Indische mantra en vraagt ons dan samen de oerklank "om" aan te houden, skankend op het gedragen rootsritme van 'Chanting'. Zijn vijfkoppige band Tribe creëert een volle, rijke dub sound, heerlijk gemixt door Marcus' vaste gezel Tamal. De show nadert zijn einde en hele N9 zit in een roes, betoverd door een set van even authentieke als klassiek gestroomlijnde rootsreggae voor de nieuwe tijd, ergens tussen Midnite en Alborosie.



Voor echte Jamaicaanse vibes moet je niet bij Marcus Gad zijn, op enkele goed geoefende rewinds na. Daarvoor zijn de nummers te strak en goed gearrangeerd, zonder veel ruimte voor improvisatie en praatjes met het publiek. Gad schikt zich op dat vlak naar de gewoontes in het mainstream popcircuit, en daar is uiteraard niks mis mee. Integendeel, alleen zo kan een band zich stilaan vervolmaken, om uiteindelijk een perfecte show neer te zetten. 

In Nieuw-Caledonië, het thuisland van Marcus Gad, is reggae trouwens mainstream, zoals hij zelf vertelde in dit interview. Zijn onvoorwaardelijke geloof in de kracht van Rastafari voert hij terug op zijn verbondenheid met de autochtone Kanaken en interesse in de Indische spiritualiteit, zoals die de eerste rasta's daadwerkelijk zwaar beïnvloed heeft. Uit al die inzichten puurde de zanger zijn omvattende wereldvisie, die hij uitdrukt in militante en toch poëtische teksten, verhalen en boodschappen die nauw aansluiten bij de livity en consciousness die we al zo lang aangereikt krijgen via de reggae. Voor die inspirerende, verheffende lyrics verwijs ik u graag naar deze uitgebreide review van Jah Rebel. En ook deze.

Marcus Gad & Tribe openden in de N9 met het strijdvaardige 'Ready For Battle', de titeltrack van zijn nieuwste album. Uit die plaat hoorden we ook 'The Levee', traag en dreigend met een dramatische break, het springerige, haast poppy 'Long Way Home', 'Jericho Walls' en 'Stop Making Problems', stuk voor stuk ijzersterke songs, vaak met de typisch rollende drums en bas van de Virgin Islands sound (Midnite/Akae Beka), en wondermooie samenzang die wat doet denken aan het latere werk van Wailing Souls. De refreinen zijn aanstekelijk meezingbaar, en het kostte Marcus Gad geen enkele moeite om het publiek daartoe te verleiden, al van bij het tweede nummer, 'Credential'. 

'Keep Cool' gaf Marcus Gad de gelegenheid om Marcus Garvey in herinnering te brengen, de "profeet" van Rastafari. Hoe zou die in 1927, toen hij de tekst van dit nummer neerpende in de gevangenis, kunnen vermoeden hebben dat een hoop witte mensen in het verre Eeklo er in een even verre toekomst met bewondering naar zouden luisteren en zelfs op dansen?

Met het dravende 'Honoring The Soil' treedt Gad dan weer in de voetsporen van Sadghuru en andere leraars die hem de liefde voor zelfgekweekte, organische gewassen bijbrachten. Hij had zelfs wat zaden meegebracht om uit de delen (en daar zat dus geen cannabis bij, zoals sommige mensen hoopten). Een lange donderende dub deed de grond in elk geval daveren.

'River' is een meeslepende ballad waarvoor Marcus Gad zich enkel liet begeleiden op toetsen. Allerminst een dipje in de show, eerder een moment van bezinning en bezieling. 'Live Life' was Midnite pur sang, een waardige compagnon van 'Live The Life You Love'. Ook in 'Purify' liet Gad horen hoe sterk de zangstijl van de nu al mythische Vaughn Benjamin hem beïnvloed heeft. Er zijn slechtere rolmodellen denkbaar.

Marcus Gad & Tribe (jammer genoeg zonder de Faya Horns die sommige nummers opluisteren) sloten af met 'Kanake', zijn ode aan de oorspronkelijke bevolking van Nieuw-Caledonië. Nog één keer luid, tribaal meezingen, en het concert was voorbij. 

Eerst als support van Alborosie, daarna op Reggae Geel en nu voor het eerst met zijn eigen volwaardige show: ik denk dat we Marcus Gad stilaan als een vaste waarde kunnen beschouwen, en misschien wel als een van de toonaangevende reggaezangers voor de komende jaren. 

En wat betekent die mantra in 'Chanting' nu juist?

Lead me from the untruth to the Truth
Lead me from darkness to light
Lead me from death to immortality
Om 
Peace Peace Peace

Foto's: © Peter Verwimp