Kabaka Pyramid in Kunstencentrum VIERNULVIER: of hoe het een feest zonder noodzaak werd

De concertzaal van VIERNULVIER is al goed volgelopen wanneer wij onze spullen nog snel in een van de lockers proberen te proppen. Dat die dure lockers onze muntstukken opslokken maar vervolgens niet blijken te sluiten en we dus voor onze rugzakken per stuk nog eens extra moeten betalen aan de vestiaire is een frustrerend begin. 

Niet getreurd, een goed volgelopen zaal doet ons dit euvel al snel vergeten. Het is fijn om weer eens tussen gelijkgestemden te staan. Het is de vierde keer dat ik een van dé toptalenten van de nieuwe generatie Jamaicaanse roots artiesten aan het werk mag zien. De eerste keer was ook hier, in 2015, toen De Vooruit nog gewoon De Vooruit was. Toen was het dan wel in de kleinere balzaal te doen. Het werd een onvergetelijke avond met een Kabaka die overstroomde van energie en noodzaak om ons mee te sleuren in zijn hersenspinsels, springend en dansend en vooral heel erg helder in zijn boodschap.

Enkele jaren later stond hij in De Casino in Sint Niklaas om zijn debuutalbum 'Kontraband' voor te stellen, dit keer kwam hij naar Europa voor opvolger 'The Kalling'. Daarnaast moest de recente Grammy-winst natuurlijk gevierd worden met zijn fans.

Jammer genoeg hebben we het voorprogramma van Dukes Of Skazzard en Camel's Drop moeten missen, maar deze band zullen we deze zomer nog wel aan het werk zien! 

Beginnen doet Kabaka Pyramid met 'Warrior', zijn duet met Protoje. Ik heb dat altijd een sterk nummer gevonden en het was een van de redenen waarom hij toen op mijn radar kwam te staan, fijne start dus! Dan komt 'Ready Fi Di Road' uit zijn toch al uit 2011 daterende EP 'Rebel Music'. Dus het is tijd voor het recente werk, 'Stand Up', een samenwerking met ene Nathalia, niet de Kempense - dat zou nogal wat zijn - maar een mij onbekende zangeres uit de VS. Dit loopt over in het overbodige 'Get Up Stand Up'. 

De tourmanager is ondertussen naar alle muzikanten van Kabaka's collectief The Bebble Rockers aan het hollen, waarom is onduidelijk maar hij eist wel veel aandacht op en verdwijnt, alles filmend, geen seconde van het podium. Dit is afleidend en ik begin me af te vragen hoeveel beeldmateriaal je eigenlijk nodig hebt om promo te maken?

Het schijnt Kabaka niet te storen dus we doen verder, maar dat de techniek het geluid maar niet goed krijgt is een andere zaak. Als een simpele sample (Peter Tosh' prachtige 'Mystic Man') niet eens helder door de boxen komt, hoe gaan we dan ooit een vijfkoppige band overtuigend te horen krijgen? Dat de lichtshow niet veel meer behelst dan wat flitsende rood, groen en gele kleuren is tijdens reggae optredens al lang geen verrassing meer. 

Ach, ik dwaal af… 'Reggae Music' is niet mijn favoriete Kabaka-nummer, maar door de onzuivere klanken kijk je naar een artiest die zijn best doet, maar krijg je niet de kans om écht dichtbij te komen en net dat maakt een liveoptreden natuurlijk.

Maar niet getreurd, het publiek vliegt spontaan uit zijn dak als Kabaka ons vraagt of er 'Stalag'-fans aanwezig zijn. Uiteraard zijn die er en we krijgen, u kan het al raden, interpretaties van Tenor Saw, Chaka Demus & Pliers en Buju Banton. 

Plots begrijp ik dat er een heel voorspelbare lijn zit in deze set. Het is niet moeilijk om te raden dat het volgende nummer zijn recente samenwerking met diezelfde Buju zal zijn. Beide heren hebben het onsterfelijke 'Fade Away' van Junior Byles onder handen genomen en het resultaat mag er absoluut zijn, het is mijn persoonlijke favoriet uit 'The Kalling'. Buju komt natuurlijk niet spontaan uit de coulissen gesprongen, dus ook hier krijgen we weer een audio van zijn stem te horen terwijl ik ervan overtuigd ben dat Kabaka moeiteloos een geweldige Buju vertolking kan neerzetten. 

Wat volgt is het flauwe 'Grateful', hier worden Jemere Morgan's (de zoon van Gramps) lyrics dan weer wel live gezongen dus dat van die onheldere lijn in het optreden blijft een constante. 

Kabaka Pyramid verdwijnt een eerste keer van het podium maar het publiek is erg enthousiast en ze roepen om zijn terugkeer. Die terugkeer resulteert in het geweldige 'Can't Breathe' dat netjes overvloeit in 'Everywhere I Go', opnieuw een duet met generatiegenoot Protoje. 

We blijken in het medley-gedeelte van de show te zijn beland en Kabaka vuurt het schrandere 'Well Done' op ons af, dit resulteert in een vreemde mix met de lyrics van Chronixx' 'Captured Land' in plaats van het verdere verloop van 'Well Done'. 'Who Knows' en 'Welcome To Jamrock', twee wereldhits van respectievelijk Chronixx en Protoje en Damian Marley worden hier aangeplakt. 

Gek dat zo'n bijzondere artiest, befaamd om zijn teksten, met besef van eigen talent zo weinig tijd neemt om eigen werk te spelen. We zijn hier voor Kabaka Pyramid en één derde van de show blijkt uit de catalogus van zijn collega's te komen. 

Maar de finale is in zicht en we wachten op zijn laatste hits. Die zijn uiteraard 'Red Gold and Green' met Damian Marley, die het producerswerk voor 'The Kalling' op zich heeft genomen. Als laatste nummer serveert Kabaka ons het titelnummer van het album, een heel goed nummer waar ook Stephen Marley, Jesse Royal en opnieuw Protoje hun opwachting in maken.

Cromanty Sound, Pirates Crew, Heartbeat Movement en Unification Sound verzorgen de rijkelijk gevulde afterparty, maar zo lang blijven wij niet meer hangen. Ik hoop vooral dat de heren van Pirates Crew zich nog rijkelijk hebben geamuseerd. 

De conclusie van het optreden is moeilijk te maken. Mijn respect voor Kabaka Pyramid is gigantisch maar zijn noodzaak lijkt verdwenen en dat blijft toch de drijfveer van elke kunstenaar. Het is een beangstigende conclusie voor zo'n jonge artiest. Ik ben er echter nog steeds van overtuigd dat hij zich bij een volgend optreden opnieuw de kracht van een leeuw zal aanmeten en zich met volle overtuiging voor die andere leeuwen, het publiek, zal gooien. Want ik ben er nog steeds bij hoor, die volgende keer.