Tanya Stephens - Some Kinda Madness (Tad's Record)

Muzikaal liet Stephens dan ook niets aan het toeval over en omringde zich met een aantal zwaargewichten uit de Jamaicaanse muziekscene als daar zijn: Phillip 'Winta' James, Kirk 'Kirkledove' Bennett en Simon Pipe (drums/samples), Donald 'Danny Bassie' Dennis, Earl 'Flabba' Holt, Michael Fletcher en Glen Browne (bas), Carol 'Bowie' McLaughlin, Franklyn 'Bubbla' Waul en Andre 'Stringy' Marsh (toetsen), Lamont 'Monty' Savory, Mitchum Khan en Darrio Morgan (gitaar), en Dean Fraser, Okeil McIntyre en Oshane (saxofoon).

Over de titel van het album zij vertelde Tanya in de The Jamaica Star het volgende: "Everything is madness to me. Humans are the most complex and self-sabotaging animals on the planet. We do everything that goes against our sustainability, our survival on the planet. When we do something good it is to correct something really, really bad that we did before. Everything we do is some kind of madness!".

Stephens wordt binnenkort vijftig en viert dat in haar typische schaamteloze stijl en in het gezelschap van generatiegenote Patra, in een nummer dat stilistisch volledig teruggrijpt naar de ragga uit de jaren tachtig van de vorige eeuw: "I turn 50 next year and I am celebrating everything about that. Fi mek it to half a century in these times is a big achievement. Plus, mi go through so many changes. Mi like mi yah suh. I think right now is the best of me!". Tanya's voornaamste handelsmerk blijft dat ze voor niets of niemand een blad voor de mond neemt en steeds zichzelf blijft, zoals ze ook aangeeft in opener 'Be Who We Be', een oertypisch Tanya Stephens-nummer:

If Yuh nuh like wha yuh see
Better yuh take off on the next plane
We be who we be
Jah, we no need fi explain!

They love you when you agree with them and hate you when you don't!

Daarbij is ze bovendien niet bevreesd om af en toe ook even in eigen boezem te kijken, zoals in 'Too Much Party', waarin ze, met de nodige zelfspot, haar eigen drankmisbruik aan de kaak stelt ("…and everybody feels like I should be sitting in a circle talking 'bout my life…", een duidelijke verwijzing naar een groepsgesprek bij de AA). Tanya heeft haar muzikale genen ondertussen ook doorgegeven aan dochter Kelly, en samen namen ze het intieme 'So Damaged' op. Aangrijpend is 'Diamonds In The Sun', een intiem nummer over verkrachting, partnergeweld en ander geweld tegen vrouwen, waarvoor Tanya Cedella Marley en Diana King uitnodigde. In dezelfde lijn ligt 'Jezebel', een muzikale ode aan Sabrina Qureshi, de oprichtster van Million Women Rise, een jaarlijkse mars die in Londen gehouden wordt tegen alle vormen van gendergerelateerd geweld tegen vrouwen, wiens stem kort te horen is in de intro van het nummer. Onze favoriete combination tune op 'Some Kinda Madness' is echter 'Worth Your Weight In Gold', een duet met Nadine Sutherland. Vlijmscherp is ze dan weer in de intro van 'Serendipity' (Malcolm X had wellicht niet beter gedaan):

You believe the heirs to the throne of the plantocracy
Will voluntarily build you a viable democracy
And you believe working in a big house is freedom
I guess you're too caught up in the bureaucracy to see the hypocrisy
And all three-fifths of you believe that a society which didn't respect you
Would build a system designed to serve and protect you
And you believe if it's written, then it's permanent law
But see now my brother, my sister, that's your fatal flaw
You think you're superior for adapting to the abuse
To take your whipping whilst still standing tall

'Not Today' mag nu gelden als een onbedoeld eerbetoon aan Cecil 'Skelly' Spence, die eind augustus van dit jaar overleed, want voor het nummer recycleerde Tanya de riddim van het iconische Israel Vibration-anthem 'Same Song'. Ook voor tracks als titelnummer 'Some Kinda Madness' met Omar Lattibeaudiere aka. Singer J (een neef van de betreurde Bob Andy), 'Reset' (een uitstekend duet met Big Youth), en 'Feels Like Love' putte Tanya inspiratie uit klassieke riddims, respectievelijk 'Party Time' van The Heptones, Cornel Campbell's 'Stars' en Horace Andy's 'Every Tongue Shall Tell'.

Naast reggae, dancehall en ska (het al vermelde 'Jezebel') flirt Tanya op 'Some Kinda Madness' ook nog met rock ('Blame It On Rock & Roll', 'World Goes Round') en blues (het al vermelde 'So Damaged' met dochter Kelly Shane). Naast de vocale gasten willen we toch ook even een saluut brengen aan harmonicaspeler Rob Paparozzi (ook al te horen op 'Two Colors' van Dean Fraser & Ernie Ranglin), die in nummers als 'Don't Hurt Me' of 'So Damaged' haast voor een extra stem zorgt.

Stephens besluit met bonustrack 'Silence', dat zowel voortborduurt op de thema's uit 'Serendipity' ("…and the plantation survives, on silence!") als knipoogt naar opener 'Be Who We Be':

Everybody gets up on a soapbox, talking about freedom of speech
But it seems to me, that what they're really giving each other is the freedom and the right to agree 
And the moment you disagree…

We besluiten met een knipoog naar de hoes van het album: Tanya Stephens returns with a bang!