Hollie Cook en General Roots betoveren in intieme setting @ Botanique

Het was meteen ook met het gelijknamige titelnummer uit dat album dat de Londense opende, wederom geflankeerd door het perfect op elkaar ingespeelde General Roots. De kleine Rotonde-zaal van Botanique zorgt voor een waar huiskamergevoel en een aantal in verschillende kleuren oplichtende lichtjes in de vorm van bosjes rozen zorgen voor de juiste sfeer.

Hollie heeft er duidelijk zin in en vervolgt met 'Tiger Balm' uit 'Twice' en 'Shadow Kissing' uit haar titelloze debuut uit 2011. Maar dan verrast ze ons met 'Superstar', een uitstekende lovers rock cover van de popklassieker van The Carpenters uit 1971 (hoewel het origineel eigenlijk al in 1969 werd ingezongen door Delaney & Bonnie).

Tijd om ook de riddim-riders in de zaal wat in de watten te leggen… We krijgen 'Sugar Water', opnieuw een nummer uit haar langspelerdebuut, waarvoor Prince Fatty destijds de riddim van Johnny Osbourne's 'Love Is Universal' door de mangel haalde. Het nummer vloeit in Botanique netjes over in 'Bam Bam' van Toots & The Maytals.

Terug naar 'Happy Hour' dan voor 'Unkind Love', dat live, net als het daaropvolgende 'Together' uit 'Vessel Of Love', een heerlijke dubby outro krijgt aangemeten. 

Met 'Love In The Dark', opnieuw uit 'Happy Hour', doet Hollie ons even terugdenken aan de poppy sound van het Britse Saint Etienne.

De zangeres komt uit een donkere persoonlijke periode en heeft haar gevoelens daarover duidelijk gebundeld in de nummers op haar nieuwe album. Zoals 'Moving On' bijvoorbeeld, waarover ze op het podium zelf opmerkt: "We have to move away from negative vibes!"

Met het bekende '99' uit 'Twice' krijgen we voor de eerste keer in deze set die typische strijkerssound (hier aangevuld met het geluid van een Braziliaanse cuíca) te horen waar we zo van gaan houden zijn. Het eerste echte hoogtepunt is een feit, geïllustreerd door een meeklapmoment van het publiek en eindigend in een uitstekende drumsolo door General Roots-drummer Ben Mckone.

We krijgen nog even 'Milk & Honey' uit haar debuut, maar dan zorgt Hollie opnieuw voor een speciaal moment met een breekbare akoestische versie van 'Praying', één van de nummers uit 'Happy Hour' waarin ze haar relatiebreuk verwerkte:

Oh, where am I supposed to go now?
It's over
And how can I carry on?
My world has fallen down
I need some time to get my mind strong
And put my heart to rest (to rest, ah-ah)
Where to find something to soothe
This aching in my chest? (My chest, ah-ah, ah)
I'll hold you in my arms until we reach the stars
Somehow we'll make it through (ooh-ooh, ooh)

Don't know who I'm praying to (ah-ah)
But, oh my baby
I'm praying for you (ooh-ooh)
Praying for you (ooh-ooh)
(Ooh-ooh)

So, the questions that flow through my mind
Are so loud
What now?
All of my tears are pouring out

Helemaal anders van toon en onderwerp is 'Kush Kween', een ode aan het groene kruid en op 'Happy Hour' een duet met Jah9. We krijgen nog 'Move My Way' dat Hollie naadloos laat overlopen in 'Stay Alive', en na de steelpan-vibes van 'Postman' uit 'Twice' verdwijnt ze in de coulissen.

Het publiek heeft er echter nog lang niet genoeg van en Hollie en General Roots keren terug voor de Bond-vibes van 'Gold Girl', zonder twijfel één van de hoogtepunten uit 'Happy Hour'. Ook het daaropvolgende 'Angel Vibes' baadt in diezelfde sferen, maar daarna is het feestje werkelijk voorbij.

Wij hebben Hollie Cook eigenlijk nog nooit weten ontgoochelen en teken dan ook telkens opnieuw weer graag present. Ook haar passage in Botanique zindert nog even na in ons hoofd. En tenslotte: wat een band dat General Roots… All round respect due voor deze nieuwe koningin van de lovers rock!