Cultura Profetica, na 25 jaar voor de eerste keer in Europa: het relaas van een waanzinnige avond @ Q-Factory Amsterdam

Ik ken Cultura Profetica al enkele jaren, heb ondertussen bijna heel hun discografie in mijn bibliotheek staan, maar heb hun naam nooit eerder horen vallen in reggae middens in ons land. In de Q-Factory te Amsterdam speelde de band in een, naar hun normen, kleine zaal. Die zaal was wel goed gevuld en vooral extreem enthousiast en bekend met de muziek van deze bijzondere band.

Getuige daarvan was het feit dat zanger Willy Rodríguez het publiek enkel in het Spaans toesprak. Meteen was duidelijk dat een groot deel van de Zuid-Amerikaanse diaspora haar weg naar de Q-Factory had gevonden. Mensen lachten met de grapjes en reageerden erg emotioneel op de korte (of langere) toespraken tussen de nummers door. Een bevreemdend maar warm gevoel overviel ons tussen dit Spaanstalige publiek.

Het muzikale daarentegen voelden we wel erg goed aan. Cultura Profetica is een erg strakke band, met een heel warme en zachte sound; de 4 originele leden werden onder andere aangevuld met een geweldige blazerssectie en twee achtergrondzangeressen. De elf muzikanten op scène speelden met erg veel overgave en plezier, zoekend naar die connectie met elkaar en het publiek. Plots begreep ik dat elf mensen op scène dezer dagen heel erg veel is voor een avond muziek. Maar dat we nog naar bands kunnen met een bezetting van elf is een hoopvol signaal voor jonge muzikanten en het live circuit in het algemeen.

Een dolenthousiast publiek omarmde hen dan ook van de eerste noten; openen deden ze met 'La Complicidad' en 'Para Estar' dat vlotjes overging in 'Del Tope Al Fondo'. Allemaal uit hun vijfde album 'La Dulzura'.

Ondanks het feit dat deze band ontegensprekelijk een reggaeband is, hebben ze doorheen de jaren ook geëxperimenteerd met populaire genres als bossa nova, salsa, tango en jazz. Dat alles valt ook te horen in hun prachtige muziek die, met de beste wil van de wereld, reggae nooit zal bedriegen.

Als reggaefans hebben wij het graag simpel, een groot scherm met constant bewegende visuals was nogal druk, zeker als er al zoveel te zien en te horen valt op en rond het podium. Die hele videoshow was dus zeker overbodig voor ons, vooral omdat het inhoudelijk helemaal niets bijdroeg. Het enige wat er te zien viel waren cliché animatietekeningen rondom vage thema's als gelijkheid, liefde, natuur en samenhorigheid. Een erg flauwe keuze die, naar mijn mening, enkel je concentratie wegnam van de mensen die hun muziek met zoveel liefde, spelplezier en oprechtheid willen delen.

De overgrote meerderheid liet het echter niet aan hun hart komen en bracht dezelfde energie die ze ontvingen terug naar de artiesten. De aanwezigheid van Cultura Profetica in Europa was duidelijk een erg belangrijke gebeurtenis voor velen onder hen. Ik heb een zaal nog weinig zo enthousiast weten zijn. Heerlijk om tussen al deze brullende en dansende mensen te staan.

Niet veel later vloog het dak van de Q-Factory er helemaal af toen we de eerste tonen van 'De Antes' en 'Baja La Tension' herkende, voort mij de twee grootste hits uit hun catalogus. En 'De Antes' is het nummer waarmee ik jaren geleden Cultura Profetica leerde kennen.

Ik herkende nog 'Llévame' en 'Saca, Prende y Sorprende' waarna het eindelijk tijd werd voor de vele muzikanten om te soleren.

We beleefden een geweldige avond in Amsterdam met een groep waarvan ik niet had gedacht ze snel op Europese bodem te kunnen zien. Het werd echter wel tijd met het 25-jarig jubileum, die miljoenen streams en een Latin Grammy op zak.