Overjam 2022: een Jamaicaanse enclave in Slovenië!

Ik kende Overjam van naam, bekeek de line up jaarlijks en had al enkele promotionele filmpjes gezien van de organisatie. Het leek allemaal een Mekka voor de reggaeliefhebber en ook de realiteit stelde allerminst teleur.

Dag één:

Na een vlotte aankomst trekken we meteen naar het hoofdpodium waar Jesse Royal net begonnen is aan zijn optreden. Hij en zijn band hebben er duidelijk erg veel zin in; het publiek wordt dus meteen meegetrokken in de show. Al vrij vroeg krijgen we het geweldige 'Natty Pablo' en meteen is duidelijk dat dit optreden gerust de afsluiter van de dag mocht zijn. Daarna wordt het tijd voor wat lovers rock. 'Number One' van Gregory Isaacs wordt prachtig gecoverd en gaat vlotjes over in 'Generation'; voor mij hét nummer van de dag mede door de prachtige muzikale inleiding. Nadien stelt hij ons zijn band voor.






Ik herken nog 'Lion Order', een combination tune met generatiegenoot Protoje. Maar hierna haalt Jesse Royal vrij onbegrijpelijk de energie uit zijn optreden en vraagt hij of we 'The Lion King' hebben gezien, waarna 'Hakuna Matata' in een nogal knullige uitvoering wordt gespeeld.

Niet getreurd, want het wordt tijd voor 'Modern Day Judas' waarmee het voor Royal allemaal begon. Uiteraard meegezongen door het nog niet massaal toegestroomde publiek. Dit gaat over in een eresaluut aan Jah9, Chronixx en Iba Mahr die elk een versie hebben uitgebracht op dezelfde Rootsman Riddim (herinner u Ini Kamoze's 'Wings With Me', een productie van Sly & Robbie).

Jesse Royal maakt er een spetterende show van die echter wat overschaduwd raakt door technische problemen, een scherp geluid en erg veel feedback. Later zal blijken dat dit een constante zal zijn op het festival.

Na een late night snack is het tijd voor General Levy. Een technisch wonder dat enorm veel kan maar toch nooit echt mijn ding geweest, dat ligt uiteraard aan zijn drum & bass en jungle achtergrond.

Op de sound area is Warrior Charge ondertussen aan zijn set begonnen. Ze gaan meteen de steppers toer op met onder andere producties van Mr. Zebra. Later komt DJ Afghan nog dubplates van zijn Soul Love Records label draaien, waarbij ik de stemmen van Linval Thompson en Trinity herken.

De reis heeft ons toch serieus afgemat en dus trekken we vanavond vroeg naar de camping.

Dag twee:

The Italian Job begint er al vroeg aan op deze tweede festivaldag, een combinatie van Italiaanse reggae artiesten met onder andere Raphael en Virtus in de gelederen. Raphael is duidelijk de meest interessante artiest van dit collectief. Het publiek kan het allemaal wel smaken, ze dansen en zingen erop los, of was het hier misschien vooral een Italiaans onderonsje. Alleszins tijd voor ons om de So?a rivier eens op te zoeken.

Veel tijd in de zon krijgen we niet naast deze schitterende rivier want daar is het Franse O.B.F. die, net zoals tijdens Couleur Café, Sr. Wilson en de geweldige Charlie P mee heeft genomen richting Slovenië. De set wordt opnieuw geplaagd door technische problemen, maar de twee MC's zijn genoeg ingespeeld op elkaar om dit probleem te tackelen. Charlie P brengt zijn bekende nummer 'Dub Controller', dat overvloeit in 'Rebel Daughters' van Aza Lineage. Verder worden er enkele vette dubplates gedraaid, en belooft O.B.F. ons dat hij op zoek zal gaan naar een Sloveense dubplate, voor nu blijft het bij Italiaanse. Meteen begrijp ik dat grote broer Italië nog waakt over de Sloveense reggae scene.

Wat erg jammer is en misschien wel veel zegt over diezelfde Sloveense reggae scene is het feit dat de grote sounds die hier geprogrammeerd staan zoals O.B.F., Channel One (die er helaas niet zijn geraakt wegens Londens stormweer) en Vibronics allemaal op de Maver stage draaien. Het hoofdpodium dus in plaats van de sound area. Zo'n DJ set creëert toch een heel andere sfeer, ook voor de MC's.

Charlie P, die er toch bovenuit steekt, trekt Sr. Wilson mee in zijn energie. Even denkt hij dat hij in Slovakije is, en wanneer Wilson hem corrigeert krijgen we een grappige improvisatie over het leven als artiest en dit soort bijkomstige verwarringen. Een grappig moment dat het publiek wel kon smaken.

Eindigen doen de heren met een ode aan de onlangs overleden Nazamba, de Jamaicaanse dubpoeet met buitenaards donderende stem die regelmatig te horen was op O.B.F.-producties.

Wij keren terug naar de rivier om uit te rusten en te zwemmen voor Skarra Mucci het podium zal betreden. Deze singjay is niet zo bekend in onze contreien en dat maakte me wel nieuwsgierig.

Hij maakt er een ongelooflijk feest van, gaande van new roots tot dancehall. Ik herkende enkel 'Dancehall President' uit zijn gelijknamige album; er zijn er nog wel enkelen die aanspraak maken op die titel maar de dancehall president van Overjam was hij zonder twijfel. Skarra blijkt de perfecte opwarmer voor Queen Omega.

Queen Omega, een artieste die al twintig jaar aan de weg timmert, krijgt nog maar recent de aandacht die ze verdient. Dat stemt mij erg gelukkig, want ik begreep niet waarom een zangeres met haar kwaliteiten zo onder de radar bleef. Maar niet getreurd, Omega sluit deze dag af en bezorgt ons, zonder twijfel, hét optreden van de zomer.  

Aftrappen deed ze met 'Judgement' dat gevolgd wordt door 'Amazing Grace', uiteraard met gospel outro tijdens welke we haar zien vervellen tot een adembenemende Aretha Franklin met dreads. Ze vervolgt de show met 'The Fittest' uit haar volgend jaar te verschijnen album. 

Tussendoor toont Queen Omega ons haar alternatief voor de catwalk, bij haar wordt dat een "lioness walk", het publiek schaterlacht en ze bewijst hiermee dat humor en zelfspot nog steeds enorm belangrijke kwaliteiten zijn voor een artiest. En dat dat gerust te combineren valt met een leven als overtuigde rasta.

Ik herken nog 'Ganja Lady', 'Selassie I Know' en het zeer militante 'Woman'. Afsluiten doet ze met feestnummer 'Rocking And Popping', waarna ze van het podium verdwijnt. Toch trakteert ze ons nog op een improvisatie sessie onder een stevige dancehall riddim met Skarra Mucci en Soom T die haar vergezellen. Het plezier spat ervan af en alle drie willen ze niet onderdoen voor elkaar.

Queen Omega is ongetwijfeld dé reggaekoningin van onze tijd, ze heeft een zangstem die je letterlijk de adem ontneemt en combineert dat moeiteloos met een singjay stijl die niet moet onderdoen voor een Sizzla of een Capleton. Ik had me aan een goed optreden verwacht, maar niet om zo te worden omvergeblazen.

Op de dub stage zijn de hosts van Warrior Charge al enkele uren aan het draaien.

'Never Bow' van Fikir Amlak doet het feest meteen losbarsten. De sound klinkt beter dan de dag voordien; er is ook meer volk en dus meer sfeer. We krijgen opnieuw veel steppers, maar deze keer staan we er helemaal voor open.

Ondanks het feit dat deze locatie mooier is dan eender welke in België is het teleurstellend dat het sound system podium ergens op een asfalt weggetje verloren staat tussen de ingang en de backstage. Dubben langs een sprookjesachtige rivier klinkt als een droom, maar hier zou het zomaar werkelijkheid kunnen worden. Misschien is de sound cultuur nog te klein en krijgt het nog niet de aandacht die ze bij ons krijgt. Op Geel bijvoorbeeld is de 18" Corner de fijnste locatie van heel het festival. Het maakt ook dat je een hele nacht door kan gaan; hier voelt het meer aan als een plek waar je passeert op doorgang naar het hoofdpodium.

Dag drie:

Dit wordt onze rustdag, zeker wanneer we horen dat Channel One op Britse bodem moet blijven. Het wordt dus zwemmen, lezen, rusten en wachten op Max Romeo die samen met zijn kinderen Xana en Azizzi richting Slovenië is getrokken en Emeterians. Voor het optreden van Romeo en co verwijs ik graag naar het verslag van hun passage in Leuven.

Emeterians is een Madrileens trio dat al jaren bezig is maar ondanks hun zeven albums nooit echt is doorgebroken. Dit is dan ook hun eerste optreden in Slovenië en daar zijn ze duidelijk erg blij mee. Ik herken hun nummer 'Music Lover' en de Marley cover 'Soul Rebel'. Verder vertellen ze nog over hun hun lockdown project 'Sound The Alarm' waarna ze hun connectie met Mellow Mood in de verf zetten, het is dan ook de band van de Italiaanse tweeling die meespelen met Emeterians.

Aangezien de band al helemaal is ingespeeld komt Mellow Mood vrijwel meteen op het podium. Aftrappen doen ze met 'Mr. Global' maar het dak vliegt er pas af bij de hit 'Criminal'.

Deze Italiaanse band is niet helemaal ons ding; een beetje te veel pop maskerade en te weinig oprechte reggae die ook inhoudelijke pijn en emotie kan toelaten en wil overbrengen. Nu, een feest kunnen ze gelukkig wel bouwen, maar dit is voor ons het signaal om te gaan dubben. En dat begint alvast goed met 'All Hail' van Vaughn Benjamin en Ras Theo en 'Bless Up' van Winston Mcanuff. Later krijgen we nog een sterke dubplate van Danny Red's 'Jahoviah', waarna Warrior Charge even naar de Maver Stage verhuist om de annulatie van Channel One op te vangen.

Overjam University:

Een van de fijnste onderdelen van dit festival is de Overjam University naast de rivier. Daar modereert de Britse reggae conaisseur Angus Taylor vijf dagen lang panelgesprekken met en tussen verschillende artiesten. Kiril Djajkovski en de zanger van Kocevska Orchestra worden geïnterviewd en vertellen over de invloed van ska, rocksteady en reggae op andere genres.

Op dag twee annuleren O.B.F., Charlie P en Sr. Wilson hun afspraak, maar Queen Omega trotseert de regen en komt met plezier over haar carrière praten. Weer of geen weer, alles wordt gestreamd op de Overjam radio en je kunt dus gemakkelijk vanuit je tent meeluisteren.

Niet alles mag dan even loepzuiver geklonken hebben, Overjam was een fantastische ervaring! Een tweede Jamaica zoals verschillende artiesten zelf zeiden. Eten en drinken was er in overvloed, alles werkt cashless met Overjam-betaalkaarten die je kan opladen via de Overjam app of cash op het terrein. Douches zijn gratis, er zijn overal propere toiletten.

De sfeer op het terrein en de camping zijn superfijn, je kan waardevolle spullen bij wijze van spreken gerust laten rondslingeren voor je tent.

Het team van Overjam heeft ons met open armen ontvangen en zochten voor elk probleem als één ploeg naar de beste oplossing. Het was kortom enorm fijn vertoeven in Slovenië.

Op de tonen 'No Wicked Shall Reign' van Eek-A-Mouse verlaten we de in de ochtend het festival. Op naar Italië en dromend van Overjam 2023.

Foto's: © Marko Ple?ko - Overjam